Κάθε µέρα 6.000 σουτ!

Αν και είναι ο πλέον ακριβοπληρωµένος παίκτης στην ιστορία του ελληνικού µπάσκετ, µε ετήσιες απολαβές που ξεπερνούν τα 5.000.000 ευρώ, ο Τζος Τσίλντρες δεν επαναπαύεται. Αντίθετα, από το καλοκαίρι δούλεψε σκληρά µε ατοµική προπόνηση (κάνοντας 6.000 σουτ κάθε µέρα) την οποία συνεχίζει µέχρι και σήµερα µε τον Σκοτ ΜακΛέιν, τον προπονητή που είχε από 11 ετών στις ΗΠΑ!

Οι δυο τους περνούν τα βράδια τους σε διάφορα γήπεδα της Αττικής µε έξτρα εκγύµναση και κυρίως σουτ, πολλά σουτ. Δεν είναι τυχαία η βελτίωσή του φέτος, µε σταθερή απόδοση στα περισσότερα από τα µατς, µε κορυφαίο χάιλαϊτ φυσικά το κάρφωµα που έκανε ως από µηχανής θεός στον ηµιτελικό µε την Παρτίζαν στο Φάιναλ Φορ, στέλνοντας το παιχνίδι στην παράταση.

«Σε µια χαλαρή µέρα το καλοκαίρι, ο Τζος δύσκολα θα πέσει κάτω από τα 6.000 σουτ.

Ο συνήθης ρυθµός είναι 100 σουτ ανά 3-6 λεπτά σε κάθε τµήµα της προπόνησης η οποία διαρκεί ακόµα και 4-5 ώρες.

Σαφώς, όταν αρχίζει η αγωνιστική περίοδος κάνουµε πολύ λιγότερο. Η φιλοσοφία µου είναι να κάνεις πολύ δύσκολη την προπόνηση εκτός γηπέδου, διότι το άθληµα είναι από µόνο του δύσκολο. Ουσιαστικά, προετοιµάζεις το σώµα σου για τις ανάγκες που θα συναντήσεις στα παιχνίδια» λέει στην «ΟΜΑΔΑ» ο Σκοτ ΜακΛέιν, που είχε γνωρίσει τον Τζος σε ηλικία 11 ετών στις ΗΠΑ. «Παίξαµε τότε σε ένα τουρνουά µε τα καλύτερα παιδιά από όλα τα σχολεία της Αµερικής. Συµµετείχαν 120 οµάδες, οι καλύτερες της χώρας και χάσαµε στο τελευταίο σουτ του τελικού, µε τον Τζος να τον έχουµε βάλει σε θέση πόιντ γκαρντ διότι είχε χτυπήσει ο βασικός παίκτης που είχαµε σε αυτή τη θέση. Και µάλιστα τα πήγε πολύ καλά» λέει ο ΜακΛέιν, ενώ κάθε βράδυ στο σπίτι του Τζος βλέπουν µαζί ΝΒΑ. «Για τον Τζος είναι δύσκολο λόγω προπονήσεων, αλλά ξενυχτώ εγώ µε τον αδελφό του, βλέπουµε τα µατς και το πρωί του λέµε το αποτέλεσµα» λέει ο ΜακΛέιν, που στέκεται ιδιαίτερα στη δουλειά του Παναγιώτη Γιαννάκη.

«Είναι ιδανικό αυτό που κάνει ο Γιαννάκης να έχει ισορροπία ακόµα και στο σκοράρισµα και στη συµµετοχή των παικτών. Ο κόουτς είναι άνθρωπος του συνόλου και αυτό περνά και στους παίκτες. Δεν έχει νόηµα να πετυχαίνει ένας παίκτης 30 πόντους και να χάνει η οµάδα. Μοιράζει πολύ καλά τους ρόλους και ο στόχος είναι πάνω από όλα το σύνολο. Αν έπαιζες καλό σκάκι θα ήθελες να σε κατευθύνουν τα χέρια του κόουτς, γιατί φέρνει απόλυτη ισορροπία µεταξύ των παικτών µέσα στο παρκέ».

Οσο για το φινάλε;

«Ελπίζω να τελειώσει καλά η χρονιά και µετά έχω προγραµµατίσει να πάω τρεις µέρες στη Μύκονο πριν γυρίσω στις ΗΠΑ. Ισως όµως να µη µου φτάσουν…».