[ ΕΓΡΑΨΑΝ ] Κώστας Ιορδανίδης

(ο αρθρογράφος, για τις φιλοδοξίες Ερντογάν)

Τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του ‘50 ένας στρατιωτικός, ο Γκαµάλ Αµπντέλ Νάσερ της Αιγύπτου, ξεκινούσε µία περιπέτεια µε στόχο την ενοποίηση του αραβικού κόσµου. Το εγχείρηµα απέτυχε, αλλά επί δεκαετίες η πολιτική κληρονοµιά του _ ένα περίεργο µείγµα εθνικιστικών, σοσιαλιστικών και εκσυγχρονιστικών αντιλήψεων _ παρέµεινε αισθητή στη Μέση Ανατολή.

Σήµερα, ένας ισλαµιστής πολιτικός, ο πρωθυπουργός της Τουρκίας κ. Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, διεκδικεί θέση περιφερειακού ηγέτη ενός τµήµατος του µουσουλµανικού κόσµου, που περιλαµβάνει κυρίως όµορες προς την Τουρκία χώρες του Ισλάµ. (…)

Η προσπάθεια ενέχει κινδύνους, αλλά τίποτε δεν επιτυγχάνεται εκ του ασφαλούς, και ο κ. Ερντογάν διακινδύνευσε πολλά συγκρουόµενος µε το παραδοσιακό κατεστηµένο της χώρας του. Με ανοικτό ακόµη το εσωτερικό µέτωπο, ο κ. Ερντογάν επιδιώκει µία επιβεβαίωση του ηγετικού του ρόλου σε περιφερειακό επίπεδο. Η αυτοπεποίθησή του ίσως είναι υπέρµετρη. Αλλά µε αυτόν τον τρόπο κινήθηκε ο Τούρκος ηγέτης εδώ και µία δεκαετία. Είναι προφανές ότι οι πρωτοβουλίες του Τούρκου πρωθυπουργού αντιµετωπίζονται µε περίσκεψη και ίσως ανησυχία από τα συντηρητικά αραβικά κράτη της περιοχής _ τα Εµιράτα του Κόλπου ή τη Σαουδική Αραβία. Και ενδεχοµένως η Ελλάς θα είχε να ωφεληθεί σηµαντικά από τη σηµερινή συγκυρία, εάν επανερχόταν δυναµικότερα στη Μέση Ανατολή.

(«Η Καθηµερινή»)