Ημερολόγιο Συνόρων Οι φιλέλληνες της Νάπολι

ΟΠΩΣ είναι, συνήθως, οι πόλεις του ευρωπαϊκού Νότου. Με το διάφανο φως και τη μυρωδιά της Μεσογείου, με τους πολύβουους δρόμους και τους κατοίκους που φωνάζουν σαν ηθοποιοί πάνω σε σκηνή. Με την ομορφιά και τη φτώχεια να συνυπάρχουν. Η Νάπολι είναι μια πανέμορφη πόλη που έχει το χαμηλότερο κατά κεφαλήν εισόδημα και το υψηλότερο επίπεδο ανεργίας σε όλη την Ιταλία. Η τωρινή οικονομική κρίση χειροτέρεψε τα πράγματα. Τον περασμένο μήνα, ο δήμος κόντεψε να κηρύξει στάση πληρωμών στα δημόσια νοσοκομεία. Την ημέρα που έφθασα στη Νάπολι, στα πρωτοσέλιδα των τοπικών εφημερίδων δέσποζε η φωτογραφία μιας 45χρονης γυναίκας, μητέρας δύο παιδιών, ονόματι Μαριάρκα Τερατσιάνο. Νοσοκόμα στο «Σαν Πάολο», το μεγαλύτερο δημόσιο νοσοκομείο, η Τερατσιάνο ήταν απλήρωτη για μήνες. Αποφάσισε να κάνει την «απεργία του αίματος». Αφαίμασσε, κάθε μέρα, γραμμάρια αίματος από τις δικές της φλέβες, ζητώντας τα δεδουλευμένα… Τελικά πληρώθηκε. Ηταν όμως πολύ αργά. Επεσε σε κώμα και πέθανε στις 14 Μαΐου. Απλήρωτη. Ωστόσο πρόλαβε να χαρίσει τα όργανα του σώματός της γι΄ αυτούς που θα συνεχίσουν να ζουν… Η VΙΑ ΤΟLΕDΟ είναι ο κεντρικός δρόμος, η σκηνή όπου καθημερινά ξεδιπλώνεται η αντιφατική ψυχή της Νάπολι. Κάθετη σε αυτήν βρίσκεται η οδός San Τommaso d΄ Αquino, όπου τα χαμίνια παίζουν ποδόσφαιρο εν μέσω των διερχομένων. Μια αναμνηστική πλάκα, που τοποθετήθηκε πρόσφατα από τον δήμο, θυμίζει πως ο δρόμος παλιότερα λεγόταν Vico dei Greci (Οδός των Ελλήνων). Εξακολουθεί και σήμερα να δεσπόζει εκεί η ελληνική εκκλησία των Αγίων Πέτρου και Παύλου και το κτίριο της Ελληνικής Αδελφότητας, η οποία παραχωρεί έναν χώρο που φιλοξενεί τα Τμήματα Ελληνικής Γλώσσας και Πολιτισμού που οργανώνει από το 2004 ο ιταλοελληνικός σύλλογος «La stella di Rodi» («Το Αστρο της Ρόδου»). Εκεί συνάντησα και μίλησα με Ναπολιτάνους που μαθαίνουν Νέα Ελληνικά.

Ο ΑΝΤΟΝΙΟ ΒΕΡΙΝΑ, πενήντα τεσσάρων χρονών, αρχιτέκτονας, λέει πως για πρώτη φορά συνάντησε την Ελλάδα στα νιάτα του, τότε που έκανε ταξίδια σε όλο τον κόσμο. «Θυμάμαι πολύ καλά, είκοσι χρόνια πριν, στη γέφυρα του καραβιού που με πήγαινε στη Ρόδο, ότι αισθάνθηκα απερίγραπτες συγκινήσεις βλέποντας το Αιγαίο να το αγκαλιάζουν οι πρώτες ακτίνες του φωτός», λέει. Από τότε άρχισε να ταξιδεύει τακτικά στα ελληνικά νησιά. «Μέχρι την ημέρα που με μάγεψε οριστικά η Πάτμος», συνεχίσει. «Σκέφτηκα να βάλω όλες τις οικονομίες μου για να χτίσω ένα σπίτι στο νησί. Τότε αποφάσισα να μάθω ελληνικά, για να μπορέσω να γνωρίσω τους ανθρώπους, να συμμετέχω στη ζωή του νησιού». Η Μίτση Μαρότα, πενήντα οκτώ χρονών, διοικητική υπάλληλος του δήμου, έκανε επίσης πολλά ταξίδια στα νιάτα της. «Οταν επισκέφθηκα για πρώτη φορά την Ελλάδα, πριν από πολλά χρόνια, ένιωσα τους Ελληνες σαν συγγενικό λαό», λέει. «Επειτα από πολλά ταξίδια στην Ελλάδα, αποφάσισα να μάθω ελληνικά. Ηταν σαν να βρήκα τη λογική και πολιτιστική ρίζα της δικής μου γλώσσας. Από τότε μελετώ την ελληνική γλώσσα, την Ιστορία και τον πολιτισμό της Ελλάδας». Η Φραντσέσκα, είκοσι οκτώ χρονών, αποφάσισε να μάθει ελληνικά λόγω της διατριβής της, με θέμα τα ελληνικά που μιλιούνται σε χωριά της Καλαβρίας. «Επέλεξα αυτό το θέμα επειδή ο πατέρας μου κατάγεται από τη Ρόδο. Ηταν παιδί όταν αναγκάστηκε, όπως όλοι σχεδόν οι Ιταλοί της Ρόδου, να εγκαταλείψει ως πρόσφυγας το νησί μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο», λέει. Παιδί προσφύγων από τη Ρόδο είναι και ο Πολύκαρπος Σαλταλαμάκια, πρόεδρος του ιταλοελληνικού συλλόγου «Το Αστρο της Ρόδου». «Οι γονείς μας δεν έπαψαν ποτέ να μιλούν ρωμαίικα», λέει. «Για τους ντόπιους Ναπολιτάνους οι γονείς μας παρέμειναν πάντα «οι έλληνες πρόσφυγες». Οι γονείς μου μού μετέδωσαν τη νοσταλγία για τη Ρόδο και την αγάπη για τα ελληνικά».

Ιnfo

www.stelladirodi.org

Η ιστοσελίδα του ιταλοελληνικού συλλόγου «Το Αστρο της Ρόδου»

LΙΝΚ:

http://gazikapllani.blogspot.com