«Μουσταφά, δεν µπορώ να αντέξω τόση τυραννία και αδικία…»

«ΞΕΡΩ ΠΩΣ θα έρθει µια µέρα που εγώ κι εσύ θα κρατηθούµε ξανά από το χέρι…». Μόνο στο σηµερινό Ιράν θα µπορούσαν τέτοια λόγια αγάπης και λαχτάρας να είναι παράλληλα µια έκκληση για αψήφηση της καταστολής, για συνέχι ση του αγώνα.

Οι γυναίκες του Ιράν πρωταγωνίστησαν στις αντικυβερνητικές διαδηλώσεις που ακολούθησαν την αµφι σβητούµενη επανεκλογή του Μαχµούντ Αχµαντινετζάντ. Συνελήφθησαν και βασανίστηκαν, όπως και οι άνδρες. Από τον Δεκέµβριο, το µεταρρυθµιστικό κίνηµα έχει πέσει σε λήθαργο. Αλλά τα µπλογκ έχουν γεµίσει από γράµµατα Ιρανών γυναικών προς τους φυλακισµένους για πολιτική διαφωνία συζύγους τους. Η Φεχρολσαντάτ Μοχτασαµιπούρ γράφει στον φυλακισµένο σύζυγό της, τον Μουσταφά Τατζαντέχ, έναν µεταρρυθµιστή πρώην αναπληρωτή υπουργό Εσωτερικών του Ιράν. Αναφέρεται ιδι αίτερα δηκτικά στην επίσηµη κυβερνητική εφηµερίδα «Κεϊχάν».

«2 Δεκεµβρίου 2009. Νιώθω µεγάλη αγωνία από χθες, όταν µου είπες ότι επιτέλους, έπειτα από 170 µέρες, είδες τον ου ρανό και το φεγγάρι. Πόσο αφελής ήµουν. Κάθε βράδυ κοιτούσα τον ουρανό αναζητώντας τα µάτια σου…

Πώς θα µπορούσε να πηγαίνει οτιδήποτε καλά όταν ήσουν ολοµόναχος στο κελί σου για µια εβδοµάδα, µε µόνη πρόσβα ση στον έξω κόσµο την Κεϊχάν, αυτή την πηγή ψεµάτων;

Τι να πω, όταν δεν µπορώ να εξηγήσω το βάθος της θλίψης µου, ούτε να αντέξω τόση τυραννία και αδικία σε ένα σύστηµα που αυτοαποκαλείται ισλαµικό;».

Η Μαχσά Αµραµπαντί γράφει στον φυλακισµένο σύζυγό της, Μασούντ Μπαστανί, µετά τον εορτασµό του Νορούζ, της ιρανικής Πρωτοχρονιάς. Φυλακίστηκαν και οι δύο το περασµέ νο καλοκαίρι, εκείνη όµως έχει αφεθεί ελεύθερη.

«26 Μαρτίου 2010. Αυτές τις µέρες, η µοναξιά µου αντηχεί στην ψυχή µου… Μου θυµίζει πως είναι η καινούργια χρονιά, εί ναι η άνοιξη. Και δεν είσαι εδώ… Μου λείπεις τόσο πολύ… Η απουσία σου µε πόνεσε βαθιά την Πρωτοχρονιά. Αναγκάστηκα να κρυφτώ πολλές φορές στο δωµάτιο για να µη δει κανείς τα δάκρυά µου· για να µη νοµίσουν ότι σπάω. Γιατί δεν σπάω».