[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Η πάλη των τάξεων

Οσο κρατάει αυτή η ένταση, θα κάτσω σπίτι, θ’ αράξω σπίτι. Σεισµός να γίνει δεν πρόκειται να βγω, γιατί ποιος ξέρει ποιον θα συναντήσω στον ακάλυπτο;

Κι αν µου την πέσει κανένας δηµόσιος υπάλληλος, τι του λέω και τι µου λέει; Με τους χαµηλοσυνταξιούχους δεν υπάρχει πρόβληµα. Θα συµφωνήσουµε το δίχως άλλο στα βασικά, εξόν κι αν είναι κανένας από εκείνους τους σαρανταπεντάρηδες απόστρατους που συναντάω στο γυµναστήριο να κάνουν το καθηµερινό τους training, µε µοναδική έννοια να µην τους λαπαδιάσουν οι τετρακέφαλοι τώρα που αρχίζουν τα µπάνια. Με τον κοµµωτή της περιοχής χρόνια τώρα γνωριζόµαστε σαν κάλπικες δεκάρες. Ξέρει πόσο µε φρικάρει το παραµικρό ρίχτερ κι εµένα µού είναι τελείως γνώριµη η αλλεργία του για κάθε είδους απόδειξη παροχής υπηρεσιών, ακόµη και µε µονοψήφιο ποσόν. Αν σιγουρευτώ ότι η δόνηση ήταν ο κύριος σεισµός, πάει καλά. Τι γίνεται όµως αν τίποτα µετασεισµοί παρατείνουν την έκθεσή µου στο φουντωµένο δηµόσιο αίσθηµα; Διότι άνθρωπος είµαι κι εγώ και δεν αποκλείεται να ερεθιστώ πέραν του φυσιολογικού αν, µέρες που ζούµε, τα φέρει ο διάβολος και συνυπάρξω στο ίδιο ξέφωτο µε τον υδραυλικό, τον ηλεκτρολόγο, τον υπάλληλο της Βουλής ή τον δερµατολόγο του απέναντι ηµιωρόφου. Φαγέσωρας και εκατόευρω, δροτσίλα και το µισό µου βασίλειο συν τη βεζιροπούλα για γυναίκα, αλλά για απόδειξη ούτε λόγος να γίνεται.

Ξέρω τι θα κάνω µέχρι να περάσει η οικονοµική κρίση. Θα τραβήξω το τραπέζι στο µέσον του σπιτιού και θα προσαρµόσω τον υπολογιστή µου κάτω από την κάσα της πόρτας.