Τηλεόραση

Η τηλεσάτιρα δυσκολεύεται

Σαν να ‘χασε το κέφι του για χιούµορ ο Λάκης Λαζόπουλος. Τουλάχιστον µε όσα έχει συνηθίσει το κοινό του να γελάει. Να είναι οι δύσκολες εποχές, που κάνουν τον τηλεπολτό απ’ όπου αλίευε τα θέµατά του να φαντάζει τόσο γελοίος ώστε δεν έχει νόηµα ούτε να τον σατιρίσει;

Η καλύτερη στιγµή του την περασµένη Τρίτη, πάντως, ήταν όταν «µεταµορφώθηκε» σε «υπαλληλάκο», σε εκείνον τον χαρακτήρα των «Μήτσων» που αποτύπωνε την ταπείνωση του συµβιβασµένου, αδύναµου µικροαστού, και αναπαρήγαγε ένα παλιό κείµενο το οποίο δεν χρειάστηκε παρά ελάχιστες µετατροπές για να ακούγεται και πάλι σαν να ‘ναι γραµµένο σήµερα.

Το επαναλαµβανόµενο µότο «δεν είναι ότι φοβάµαι, είναι η θέση µου τέτοια…» αποτύπωνε µε τέτοια ακρίβεια τη νοοτροπία του ταπεινωτικού συµβιβασµού και του φόβου µιας κοινωνικής κατηγορίας που ζει εγκλωβισµένη σε µικρούς ορίζοντες, µε βλέµµα που φτάνει µέχρι την µπουγάδα των απέναντι, που θύµισε το πραγµατικό ταλέντο του Λαζόπουλου να βάζει «καθρέφτη» στα πιο µύχια στρώµατα της ελληνικής ψυχής. Οχι για να τα γελοιοποιήσει, αλλά για να τα αναδείξει.

Είναι πολύ δύσκολο σε µια εβδοµαδιαία εκποµπή να κάνει το ίδιο.

Αλλά στο τελευταίο του «Αλ Τσαντίρι», η σάτιρα των καθιερωµένων τηλενούµερων έµοιαζε απλώς σαν µια τυπική υποχρέωση στο εύκολο γέλιο. Σαν να ‘χει γίνει αυτό που ο ίδιος καθιέρωσε, «βαρίδιο», γι’ αυτό που πραγµατικά µπορεί να πει υπηρετώντας τη σάτιρα και όχι την πολιτικολογία.


Οι πραγµατικές πληγές

Μια φράση κρατήσαµε από την εκποµπή του Σταύρου Θεοδωράκη για τη Σπιναλόγκα (την επαναλαµβάνει αύριο το Μega), το νησί-σύµβολο όχι µιας βασανιστικής ασθένειας, αλλά της κοινωνίας του τρόµου που επιβάλλει διά βίου βασανιστήρια στις ανθρώπινες ψυχές: «Παλεύω όλη µου τη ζωή ενάντια στο στίγµα και δεν θα πάψω να παλεύω». Από έναν άνθρωπο που υπέφερε όχι από τα ίχνη µιας αρρώστιας την οποία κατάφερε να νικήσει, αλλά από τα πλήγµατα ενός κοινωνικού αποκλεισµού που ακόµη µάχεται.