Δεν είναι η κρίση που με τρομάζει…

Η κρίση δεν με φοβίζει ιδιαίτερα. Εντάξει, τα μέτρα της κυβέρνησης είναι σκληρά, δεν πρόκειται όμως για κάτι που δεν έχουμε ξαναδεί. Εντάξει, η οικονομική κατάσταση της χώρας είναι τραγική- επίσης όμως δεν είναι η πρώτη φορά που κάτι τέτοιο συμβαίνει. Τώρα μάλιστα έχουμε και τη στήριξη των Ευρωπαίων, οι οποίοι γνωρίζουν πως πρέπει πάση θυσία να μας βοηθήσουν γιατί αλλιώς θα βουλιάξουν μαζί μας. Οταν κυκλοφορώ στους δρόμους της Αθήνας- και καταφέρνω να απομακρύνω τις μαύρες σκέψεις από το μυαλό μου- δεν βλέπω κάποια σημαντική διαφορά. Στα- γεμάτακαφέ και μπαρ οι ίδιες χαμογελαστές φάτσες σχολιάζουν ανέμελα τα συνηθισμένα- ανώδυνα- θέματα: τον Ολυμπιακό, την Τζούλια, την Ντόρα… Συζητώντας με τους φίλους μου (τουλάχιστον με όσους δεν είναι τεμπέληδες συγγραφείς σαν κι εμένα) επίσης δεν διακρίνω κάποια ιδιαίτερη αλλαγή στα επαγγελματικά τους: ο ιδιωτικός τομέας εξακολουθεί να έχει τα ίδια χάλια που είχε ανέκαθεν ενώ όσοι εργάζονται στο (σαφώς πιο ευνοημένο) Δημόσιο φαίνονται μάλλον ανακουφισμένοι αφού περίμεναν τα χειρότερα.

Η αλήθεια ωστόσο είναι πως δεν έχω φίλους συνταξιούχους…

Ο απόλυτος τρόμος ελλοχεύει στη λέξη, στην ιδέα «κρίση». Σε έναν μπαμπούλα βγαλμένο από τα πιο σκοτεινά παραμύθια που ήδη κυκλοφορεί ανάμεσά μας. Το έργο του το ζήσαμε ήδη την Τετάρτη 5/5. Τότε που τρεις συμπατριώτες μας λιντσαρίστηκαν στο κέντρο της Αθήνας- όχι μόνο από τους 3-4 που τους έριξαν τις μολότοφ αλλά και από το οργισμένο πλήθος που ούρλιαζε διψώντας για αίμα, που εμπόδιζε την Πυροσβεστική να πλησιάσει και αποδοκίμαζε σκαιότατα τους επιζώντες. Τότε που μια τεράστια μερίδα του ελληνικού λαού (πότε επιτέλους θα κάνει την αυτοκριτική του αυτός ο ελληνικός λαός; πότε θα αναλάβει τις ευθύνες του;) έσπευσε να αποδώσει την αποκλειστική ευθύνη στον Βγενόπουλο και μίλησε για προβοκάτορες και «παράπλευρες απώλειες».

Τότε που μια ομάδα από αγανακτισμένους πολίτες προσπάθησε να εισβάλει στη Βουλή, κάτι που ούτε ο Παπαδόπουλος θα μπορούσε ποτέ να διανοηθεί. Δεν με τρομάζει η κρίση. Με τρομάζει η ελαφρά τη καρδία απαξίωση του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος (της Δημοκρατίας δηλαδή) από «ψαγμένους» και «αριστερούς» κονδυλοφόρους. Με τρομάζουν όλοι αυτοί οι ανεκδιήγητοι ξένοι «οικονομολόγοι» που κινδυνολογούν και καλούν με θράσος και ανευθυνότητα τους Ελληνες να βγουν στους δρόμους. Με τρομάζει η ραγδαία άνοδος του λαϊκισμού (όπως αυτή εκφράζεται από γελοιωδέστατες προτάσεις όπως η μείωση των βουλευτών σε 200)

και μιας μορφής εθνοσοσιαλισμού (όπως αυτός εκφράζεται από τη δαιμονοποίηση των Γερμανών αλλά και το κάψιμο τουρκικού τηλεοπτικού βαν στα πρόσφατα γεγονότα της Αθήνας).

Τέλος, δεν λυπάμαι (ακόμη) τα θύματα της κρίσης. Λυπάμαι όλους αυτούς που θα δουν άμεσα τους μισθούς τους να μειώνονται με πρόσχημα την κρίση. Ολους αυτούς που θα χάσουν τη δουλειά τους ακούγοντας από το στόμα του αφεντικού τους: «Δεν μπορώ να συνεχίσω να σε πληρώνω. Κρίση έχουμε».

Με τρομάζει η ελαφρά τη καρδία απαξίωση του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος και η ραγδαία άνοδος του λαϊκισμού