Γνώμη

Το δικό μας εργοστάσιο
Του Μιχάλη Μορφωνιού

Από τη «δαγκάνα» της αυστηρής λιτότητας στην οποία έχει παραδοθεί όλη η χώρα δεν θα ήταν ποτέ δυνατόν να ξεφύγει το ποδόσφαιρο.

Αυτό είναι κάτι που όλοι μπορούμε να το αντιληφθούμε, αλλά η συγκεκριμένη κατάσταση δεν είναι απαραίτητο να βλάψει τους συλλόγους μας και ιδιαίτερα τους προέδρους.

Οι ηγέτες των ποδοσφαιρικών εταιρειών θα έχουν αυτήν τη φορά το πιο ακλόνητο άλλοθι για να μην ανοίξουν το πορτοφόλι τους, αφού κανένας δεν θα μπορεί να τους κατηγορήσει προβάλλοντας σοβαρά επιχειρήματα.

Το αν θα έκαναν κι άλλες «επενδύσεις» στην περίπτωση που δεν βρισκόμασταν σε αυτήν την κατάσταση είναι μία άλλη ιστορία, τουλάχιστον όμως ας αξιοποιήσουν με κάποια στρατηγική αυτήν την περίοδο και ας φροντίσουν να έχουν κι ένα όφελος.

Ποιο μπορεί να είναι αυτό;

Αντί να συνεχίσουν να φέρνουν στη χώρα τις…

καραβιές των ξένων ποδοσφαιριστών τους οποίους απομακρύνουν μάλιστα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, ας δώσουν την ευκαιρία στα δικά μας παιδιά να παίξουν μπάλα.

Αν δεν το κάνουν τώρα τότε, πότε θα το πράξουν; Σε τελική ανάλυση όλες οι ομάδες διαθέτουν αυτό που λέμε εργοστάσιο παραγωγής παικτών αλλά τις περισσότερες φορές προτιμούν τις αγορές από τις ξένες βιομηχανίες, χωρίς να είναι απαραίτητα καλύτερο το εισαγόμενο προϊόν.

Τόσα και τόσα παιδιά κάνουν τα δικά τους όνειρα και πηγαίνουν καθημερινά για προπονήσεις μαζί με τους γονείς τους αλλά όταν φτάσουν σε ηλικία για να μπουν στην πρώτη ομάδα βρίσκονται με τη μία στο ταμείο της ανεργίας, όπως συμβαίνει και στους υπόλοιπους κλάδους της εγχώριας εργασίας.

Κάποια στιγμή δεν θα πρέπει να παράγουμε κι εμείς τους δικούς μας ποδοσφαιριστές; Κι αν δεν είναι αυτή η ευκαιρία, τότε πότε θα μας παρουσιαστεί η επόμενη;