Προεδρική καρέκλα για τη «φωνή της Αφρικής»;

Το περιοδικό «Rolling Stone» τον έχει αποκαλέσει «διασηµότερο εν ζωή αφρικανό τραγουδιστή». Τώρα ο Γιουσού Ν’Ντουρ µπορεί να γίνει και πρόεδρος της Σενεγάλης, αν πιστέψουµε τις φήµες – που ο ίδιος κάθε άλλο παρά διαψεύδει – ότι θα θέσει υποψηφιότητα στις προσεχείς εκλογές. Μέχρι τώρα ξέραµε πως εκτός του ότι τραγουδάει καλά, µπορούσε µε θάρρος να ρητορεύει και να αγωνίζεται κατά της φτώχειας.

Την προηγούµενη εβδοµάδα όµως έκανε ένα βήµα παραπάνω: κατέθεσε πολιτική πλατφόρµα από κοινού µε µια ηγετική φυσιογνωµία της αντιπολίτευσης, κάτι που αποτελεί ευθεία πρόκληση προς τον πρόεδρο Αµπντουλαγιέ Ουάντε, τον 83χρονο πολιτικό στον οποίο καταλογίζεται νεποτισµός, δηλαδή ότι προετοιµάζει τον γιο του για την καρέκλα του.

Ο 50χρονος Γιουσού Ν’Ντουρ, που γεννήθηκε στις φτωχογειτονιές του Ντακάρ, ακόµη δεν δηλώνει ξεκάθαρα ότι θα βάλει υποψηφιότητα.

Χρησιµοποιεί εκφράσεις όπως «ο λαός θα αποφασίσει» ή «από εδώ και στο εξής δεν θα είµαι ουδέτερος». Και για τη συµµαχία του µε τον αντιπολιτευόµενο Μανσούρ Σι Ντζαµίλ, λέει ότι κατ’ αρχάς έχει στόχο την ενηµέρωση του κοινού για όσα συµβαίνουν. «Ο κόσµος δεν γνωρίζει το Σύνταγµα επαρκώς. Χρειάζεται να κατανοήσει ότι η εξουσία έχει τα όριά της», λέει.

Ο ίδιος παραδέχεται ότι υπήρξε στενός φίλος του Ουάντε. «Με αποκαλούσε γιο του», λέει. «Αλλά οι δρόµοι µας χώρισαν». Λόγω του αληθινού του γιου, Καρίµ, ίσως. Τον οποίο ο πρόεδρος έχρισε υπερυπουργό: Διεθνούς Συνεργασίας, Εθνικού Σχεδιασµού, Αεροµεταφορών, Λιµένων, Δηµοσίων Εργων και Υποδοµών! Πρόκειται για έναν από τους µεγαλύτερους υπουργικούς τίτλους στην Ιστορία. Ωστόσο, ο Αµπντουλαγιέ Ουάντε είχε εκλεγεί πανηγυρικά το 2000, ύστερα από 16 χρόνια στην αντιπολίτευση. Και είναι µόλις ο τρίτος εκλεγµένος πρόεδρος της πρώην γαλλικής αποικίας. Αλλά µε την έναρξη της δεύτερης θητείας του, το 2007, άρχισε να αντιµετωπίζει κατηγορίες για νεποτισµό, διαφθορά, παραβίαση των πολιτικών ελευθεριών.

Ο Γιουσού Ν’Ντουρ, από την άλλη, είναι αντικείµενο λατρείας στη Σενεγάλη. Παρά τη διεθνή φήµη και τα χρυσά ευρωπαϊκά του άλµπουµ, δεν εγκατέλειψε ποτέ τη χώρα του. Αντίθετα, δηµιούργησε µια σενεγαλέζικη µουσική βιοµηχανία µε διεθνών προδιαγραφών στούντιο, ίδρυσε επίσης εφηµερίδα, ενώ προσπαθεί να δηµιουργήσει ανεξάρτητο τηλεοπτικό κανάλι και λαϊκή τράπεζα! Σε όλα αυτά βρίσκει πλέον απέναντι τον πρόεδρο Ουάντε. Ιδίως από το 2006, όταν η εφηµερίδα του «L’ Οbservateur» («Ο παρατηρητής») αποκάλυψε παράνοµες µεταφορές χρηµάτων στο εξωτερικό του προεδρικού τέκνου, Καρίµ Ουάντε. «Είµαι ιδιοκτήτης µιας εφηµερίδας και εµπιστεύοµαι τους δηµοσιογράφους που δουλεύουν σε αυτήν. Δεν είναι ρόλος µου να ελέγχω τι γράφουν», λέει. Ο Ουάντε τον πιστεύει;