Γκρέμισε το δικό του τείχος

Οι καιροί αλλάζουν και μπορεί να επιστρέφουμε οικονομικά στα… ΄80s, ωστόσο ο Παναθηναϊκός εξελίσσεται και κοιτάει μπροστά. Σέβεται όμως το ένδοξο παρελθόν του. Πολλές οι αλλαγές του πολυμετοχικού ΠΑΟ στο ποδόσφαιρο, από το μοντέλο διοίκησης έως τους παίκτες-σταρ, ακόμη και σε ό,τι αφορά τη φιέστα.

Πολυμετοχικότητα. Από το 2008 ο Παναθηναϊκός έγινε πολυμετοχικός, καθώς η οικογένεια Βαρδινογιάννη άνοιξε τις πόρτες της ΠΑΕ, δείχνοντας ότι βάζει τις προσωπικές αντιπαραθέσεις (με υποψήφιους επιχειρηματίες) και οποιοδήποτε όφελος κάτω από την ομάδα. Κάτι πρωτοποριακό, όχι μόνο για τον σύλλογο, αλλά και για το ελληνικό ποδόσφαιρο. Πρωτόγνωρο και συνάμα δύσκολο εγχείρημα, καθώς όλοι (με ελάχιστες εξαιρέσεις, αρχικά Μελισσανίδης- Καρράς στην ΑΕΚ) είχαν συνηθίσει το μονοδιάστατο μοντέλο: πληρώνω και αποφασίζω. Απόλυτα πετυχημένο εντός συνόρων στην περίπτωση του Σωκράτη Κόκκαλη στον Ολυμπιακό και την προηγούμενη δεκαπενταετία με τον Γιώργο Βαρδινογιάννη. Κάθε χρόνο η σχέση των Γ. Βαρδινογιάννη, Α. Βγενόπουλου, Π. Γιαννακόπουλου και Ν. Πατέρα, που είναι και οι βασικοί παίκτες, περνάει από σαράντα κύματα, αλλά τελικά καταφέρνουν μέχρι τώρα να συνεννοηθούν. Ο Πατέρας έχει χτίσει μια καλή σχέση με τους οργανωμένους (αν δεν λειτουργήσουν σωστά όμως θα κάνουν κακό), ενώ μπήκε για τα καλά στα άδυτα της διαιτησίας με στόχο να μην αδικείται ο ΠΑΟ.

Παίκτες μεγάλου βεληνεκούς- σταρ: Τα προηγούμενα χρόνια- κακά τα ψέματα- οι ποδοσφαιριστές-σταρ κατέληγαν εύκολα ή δύσκολα στο λιμάνι. Παίκτες όπως ο Ριβάλντο, ο Καρεμπέ, ο Τζιοβάνι έβαζαν τη σφραγίδα τους στα «ερυθρόλευκα» πρωταθλήματα. Καλούς ποδοσφαιριστές είχε φέρει και ο Παναθηναϊκός την τελευταία δεκαετία, όχι όμως τόσο έτοιμους. Περισσότερο στηριζόταν στους έλληνες διεθνείς (Καραγκούνης, Σεϊταρίδης, Γκούμας, Σαλπιγγίδης κ.ά.) ή σε κελεπούρια (Βαζέχα, Σιμάο), αλλά ακόμη και όταν το προσπάθησε (Μπίσκαν, Κονσεϊσάο) δεν τα κατάφερε αφού οι παίκτες δεν «του βγήκαν». Ο νέος Παναθηναϊκός στηρίζεται σε πιο έτοιμες λύσεις, ενώ τα ποσά που δαπανώνται είναι πολύ υψηλότερα. Τον πρώτο χρόνο ήρθε ο αρχηγός της Εθνικής Βραζιλίας Ζιλμπέρτο Σίλβα που έμεινε ελεύθερος από την Αρσεναλ και τον δεύτερο ακολούθησαν οι Τζιμπρίλ Σισέ, Σεμπάστιαν Λέτο, αλλά και ο Κώστας Κατσουράνης που έκανε και καριέρα στο εξωτερικό (Μπενφίκα). Και πάνω σε αυτό το πλάνο θέλουν να βαδίσουν τα επόμενα χρόνια, αλλά σαφώς με λιγότερες μεταγραφές.

Περασμένα, ξεχασμένα: Τα χρόνια του διχασμού φαίνεται να τα αφήνουν πίσω τους στον Παναθηναϊκό και έστησαν μια οικογενειακή, όσο και φαντασμαγορική γιορτή. Με αίγλη, σεβασμό στο ένδοξο παρελθόν (παίκτες Γουέμπλεϊ, διάφοροι παλαίμαχοι) και την προσέγγιση που χρειάζεται μια τέτοια φιέστα. Κάποιοι κλήθηκαν καθυστερημένα, όπως ο Γκούμας, αλλά δεν ήταν ο μόνος και σίγουρα η επόμενη φιέστα θα πάρει άριστα! Ο κόσμος, οργανωμένοι και οικογένειες συνυπήρξαν ιδανικά σε αυτό το δωρεάν πάρτι. Δεν υπήρξαν κανιβαλισμοί, αφού κατάλαβαν ότι οι νταμπλούχοι θα έπρεπε να κάνουν τον γύρο του θριάμβου και το σεβάστηκαν. Το 2004 στη Λεωφόρο όλα δεν λειτούργησαν αρμονικά (συνθήματα κατά του Αντώνη Νικοπολίδη), ενώ ο κόσμος είχε μπει μέσα, οπαδοί ξέσκιζαν τα δίχτυα και δεν έλεγαν να βγουν. Είναι χαρακτηριστική η φράση του τότε προέδρου Αργύρη Μήτσου από το μικρόφωνο: «Περάστε έξω. Μας βλέπει όλη η Ελλάδα. Πρέπει να κάνουμε απονομή». Ούτε η γιορτή των 100 χρόνων πέρυσι τον Φεβρουάριο (λίγους μήνες μετά το πολυμετοχικό σχήμα) ήταν αυτή που έπρεπε. Από τους Red Ηot Chili Ρeppers και τους U2, ο κόσμος στο κλειστό του ΟΑΚΑ είδε τους αδελφούς Διονυσίου (όχι ότι μας φταίνε οι τραγουδιστές και φίλοι της ομάδας), ενώ δεν έλειψαν και τα συνθήματα κατά του Γιάννη Βαρδινογιάννη και του Ολυμπιακού! Και φυσικά στο γήπεδο ο κόσμος ήταν ελάχιστος, ενώ παραλίγο από εκείνη τη γιορτή να διχαστεί ο ΠΑΟ αφού είχαν κατέβει τα μπασκετικά λάβαρα που απεικόνιζαν τα τρόπαια.

ΕΝΟΤΗΤΑ

Η γιορτή για την απονομή του πρωταθλήματος, με σεβασμό στις παλιές δόξες, δείχνει ότι η «πράσινη» οικογένεια ενώνεται και αφήνει πίσω το διχαστικό παρελθόν