Δίκτυο

Κτέρισµα για τον Ρίτσο…
Γ.Δ.Κ.Σ.

Καλώς το κι ας άργησε. Το έξοχο λεύκωµα – ή µήπως να το πω αφιερωµατικό τόµο; – του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου «Γιάννης Ρίτσος. 2009 – Εκατό χρόνια από τη γέννησή του». Η επέτειος ήταν πέρσι. Αλλά πρώτα καθυστέρησαν τα κείµενα, κατόπιν λεφτά για να τυπωθεί γιοκ… «Απλώθηκε» βέβαια, µόλις ετοιµάστηκε, στην ιστοσελίδα του ΕΚΕΒΙ κι εκεί το πρωτοθαύµασα – άκουγα ότι εκεί θα παραµείνει γιατί δεν υπάρχει η οικονοµική δυνατότητα να γίνει η έκδοση, πέρασε και η χρονιά της επετείου… Να όµως που τελικά τα λεφτά βρέθηκαν και πήραν την απόφαση. Και πολύ καλά έπραξαν οι του  ΕΚΕΒΙ.Οι επετειακές χρονιές δεν είναι παρωπίδες µεταξύ 1 Ιανουαρίου και 31 Δεκεµβρίου. Είναι τι ουσιαστικό µένει. Κι αυτός ο τόµος µεγάλου σχήµατος και 120 σελίδων θα µείνει. Ενα βιβλίο που αγαπάει πολύ τον Ρίτσο και νοιάζεται για τον Ρίτσο: χρονολόγιο «Εργα και ηµέρες του Γιάννη Ρίτσου», δυο κείµενα του Γιάννη Ρίτσου για τον Γιάννη Ρίτσο, µικρό ανθολόγιο µικρών ποιηµάτων του – «Ζωή, – ένα τραύµα στην ανυπαρξία» έχει γράψει -, ένα εράνισµα από κριτικές και αναγνώσεις για τον Ρίτσο, µαρτυρίες – πολύ ενδιαφέρουσες – για τον ποιητή και τον άνθρωπο Ρίτσο, εργογραφία – βιβλιογραφία του… Και αυτά συνοδευµένα από ένα πλήθος φωτογραφιών, µερικές σπάνιες, έξυπνα και επίσης µε αγάπη διαλεγµένες.

Από τον Ρίτσο κοµψευόµενο νεαρό και µπαλαρίνο της Λυρικής µέχρι τον Ρίτσο µε τη γυναίκα και το κοριτσάκι του, τον Ρίτσο µε την τήβεννο, τις πέτρες του που µε µεράκι ζωγράφιζε, µέχρι την έσχατη – το κιβούρι του να διασχίζει ένα στενό σοκάκι της Μονεµβάσιας.

… µε αγάπη καµωµένο
Δεν είναι περίεργο που βγήκε αυτό το αποτέλεσµα. Οταν δούλεψαν γι’ αυτό η Χρύσα Προκοπάκη και η Νινέτα (Αικατερίνη) Μακρυνικόλα που έχουν αφιερώσει µεγάλο µέρος της ζωής τους στον Ρίτσο, ο Γιώργης Γιατροµανωλάκης, ο Δηµήτρης Αγγελής, η Αγγελική Παπανικολάου, η Λίλη Πανούση. Και όταν τον σχεδιασµό της έκδοσης – κόσµηµα, ένα πανέµορφο κτέρισµα στη µνήµη του Ρίτσου, υπογράφει ένας Μάστορας της γραφιστικής όπως ο Σταύρος Κούλας.


Θησαυρός µε… άχρηστα
Π.Θ.Κ.

Δεν αρκείται µόνο στο να γυρίζει «µια ταινία κάθε χρόνο» ο σκηνοθέτης Νίκος Παναγιωτόπουλος, αλλά «επιτίθεται» και στον χώρο του βιβλίου κυκλοφορώντας αυτές τις µέρες «µια λειψή, κολοβή και άτυπη βιογραφία». Τίτλος της «Από το καλάθι των αχρήστων», εκδόσεις Πατάκη. Κι είναι τόσο ζωντανός, ζουµερός και αυτοσαρκαστικός ο λόγος του, που δεν θέλεις να το αφήσεις από τα χέρια σου. Ενας λόγος που µιλάει για την προσωπική και καλλιτεχνική του ζωή και – το πιο συναρπαστικό – για όλες τις τρελές ανησυχίες που δεν αφήνουν ένα «σαλεµένο» µυαλό να ησυχάσει. «Η µνήµη είναι επιλεκτική, συγκρατεί αυτά που θέλει να συγκρατήσει, ανεξάρτητα από τη θέλησή µας» γράφει στο οπισθόφυλλο. Και µε ένα αφοπλιστικό και εκ βαθέων σφυροκόπηµα της ίδιας της προσωπικότητάς του και της ανθρώπινης µαταιοδοξίας, «παραδίδει» τη σκέψη του στον αναγνώστη – λες και παραδίδει την ανθρώπινη αγωνία για τον θάνατο για να σωθεί.

«Τελικά, είµαστε έρµαια του χαρακτήρα µας. Τα έργα µας δεν αντανακλούν παρά µία φύση που µας καταδυναστεύει… Ολα είναι γεννήµατα της τύχης και της αναγκαιότητας. Παραδέρνουµε µέσα σ’ έναν κόσµο ακατανόητο…» αρχίζει στο αυτοβιογραφικό του βιβλίο ο Νίκος Παναγιωτόπουλος. Απολαύστε το.