Γράμματα στις Ματιές Πολιτισμική κατάρρευση

O λόγος στους αναγνώστες. Ο γνωστός στιχουργός Μανώλης Ρασούλης, Αρχιγένους Σαράντη 6-8, Θεσσαλονίκη, γράφει:

«Αγαπητέ Λευτέρη, Κατά τη γνώμη μου πριν από την οικονομική κατάρρευση της Ελλάδαςτης ποιας Ελλάδας το συζητάμεπροϋπήρξε η πολιτισμική (ηθική, ψυχολογική κ.λπ.) κατιούσα. Δεν είναι μόνο η οικονομική πλευρά η οποία απειλεί και τη συνοχή της Ευρώπης, αλλά το όλο στυλ του μέσου ρωμιού που σφυρηλατήθηκε τα τελευταία 40 χρόνια εν Ελλάδι, ο αρχοντοχωριάτης νεόπλουτος μικροαστός που φόρτωσε σε εμάς και στις επερχόμενες γενιές όχι μόνο ένα αβάσταχτο χρέος, αλλά και ένα ρεζιλίκι διεθνώς, σκέτη πέτρα του Σίσυφου.

Προείδαμε, προειδοποιούσαμε, μας αποστόμωσαν, μας εξουδετέρωσαν.

Ηττήθημεν, αλλά δεν συνετρίβημεν.

Διότι όπως λέει ο Ελύτης «Είμαστε από καλή γενιά» και στο κάτω-κάτω αντιμετωπίζοντας την Λερναία Υδρα και τη δίδυμη αδελφή της, περνώντας την περίοδο των ισχνών, των τρελών και τώρα των νεκρών αγελάδων, εκπαιδευτήκαμε και αποκτήσαμε πείρα και γνώμη. Δουλεύοντας δεκαετίες στον πυρήνα του ελληνικού τραγουδιού, βλέπαμε με οδύνη, μέρα τη μέρα, ό,τι καλύτερο έχει η πολιτιστική μας ταυτότητα να μετατρέπεται σε θλιβερή ανταλλακτική αξία.

Ισως πρέπει το γίγνεσθαι να αρχίσει από μηδενική βάση. Σίγουρα χρειάζεται νέο ύφος, ήθος και έθος. Σε όλους τους τομείς, ιδίως στον χώρο του πολιτισμού. Χρειάζεται ένα κβαντικό άλμα.

Θα ήθελα επομένως μέσω της στήλης σου- μιας και άλλες εφημερίδες αντιδεοντολογικά μάς αποκλείουν- να εκθέσω δώδεκα σημεία που ίσως φανούν χρήσιμα στην καμπή που περνάμε, όπου η πεταλούδα δυστυχώς υποχρεώνεται να ξαναγίνει κάμπια.

Για να λυτρώσουμε τη χώρα από το σχιζοειδές ιδίωμα κατά το οποίο άλλοι χάνουν τις δουλειές τους και άλλοι αγοράζουν πανάκριβα σπίτια στο κέντρο του Λονδίνου».

Ο Δημ. Κυριαζής, Βοσπόρου 111, Καλογρέζα, γράφει:

«Σε “καφέ” του κέντρου της Αθήνας που δεκαετίες τώρα κάθομαι υπήρχαν τραπέζια με την ένδειξη “απαγορεύεται το κάπνισμα”. Και ψηφίστηκε ο κατά τού, σε δημόσιους χώρους, καπνίσματος νόμος. Σύσσωμη υποστήριξή του από την ιατρική κοινότητα.

Πρόσφατα πήγα σε γνωστό μου καφέ με την ταμπελίτσα στο τραπέζι “για μη καπνιστές”- νομίζω σε ολόκληρη την αίθουσα δεν έβλεπα, μετά το νόμο, καπνιστές. Κι όπως απολάμβανα τον καφέ μου, να σου και μια ξεγυρισμένη πυκνή τούφα καπνού τσιγάρου στα μούτρα μου από τον δίπλα μου καθήμενο.

Τότε, παρατήρησα πως ούτε η ταμπελίτσα υπήρχε… Ρώτησα τη σερβιτόρα και κάπως μουδιασμένα μου απαντάει “τι να σας πω… τη βγάλανε!».