Φαινόμενα

Γυναικείος ο «κορσές»
Της Πόπης Διαμαντάκου diaman@dolnet.gr ,

Σπαρταρούν οι αγορές, η χώρα, οι άνθρωποί της, οι ελάχιστες έστω κατακτήσεις του πολιτισμού, ο παλιός τρόπος ζωής, το lifestyle και τα σύμβολά του
Και έγινε ιδανικός καθρέφτης αυτού του σπαραγμού ένα τηλεοπτικό θέαμα της «νέας τηλεοπτικής γενιάς». Το «Greek Ιdol», με μια «α λα ελληνικά» εκδοχή του. Καθώς μετάτρεψε σε πανηγύρι τη σκληρή εκμετάλλευση παλαιών συμβόλων σε απόσυρση, για να στηρίξει την ψευδαίσθηση των δήθεν ευκαιριών που εξακολουθεί να προσφέρει η αγορά και που δεν αποτελούν παρά απομύζηση της ανθρώπινης ελπίδας.

Η πολυδιαφημισμένη «επιστροφή» μιας παλιάς δόξας της τηλεόρασης, από τις εποχές που το τηλεοπτικό θέαμα διαμόρφωνε την αγορά για τη βιομηχανία της διασκέδασης, θα είχε ενδιαφέρον και θα ανανέωνε θετικά τον συμβολισμό της, αν γινόταν με ένα πρόγραμμα που δίνει περιθώρια σεβασμού στις μοιραίες αλλαγές που επιβάλλει ο χρόνος στην εικόνα οποιουδήποτε ανθρώπου. Η αλήθεια είναι ότι όταν η «δόξα» βασίζεται μόνο στην εικόνα, ακολουθεί τη φθορά της.

Αυτό που είδαμε ωστόσο την περασμένη Δευτέρα στον Αlpha προκάλεσε θλίψη και τρόμο. Γιατί στριμωγμένη στο παλιό της «κοστούμι» της χαρούμενης θηλυκότητας και της αστείρευτης ενέργειας, η Ρούλα Κορομηλά δεν γινόταν παρά να μοιάζει κουρασμένη σκιά του παλιού εαυτού της.

Εμβληματική φιγούρα κάποτε ενός θεάματος που προπαγάνδιζε τις «αξίες» του ατέλειωτου πανηγυριού της κατανάλωσης, με την εμφάνισή της στο «Greek Ιdol» κατάφερε να γίνει έμβλημα και της παγίδας που αποκαλύφθηκε ότι έκρυβε εκείνο το γλέντι των ψευδαισθήσεων. Με την απόπειρα να χορέψει στριμωγμένη σε κορσέδες, που την άφησε λαχανιασμένη, με το απελπισμένο κάλεσμα σε ξέφρενο γλέ ντι, όταν εμφανώς δεν υπήρχαν οι δυνάμεις για κάτι τέτοιο, έγινε και πάλι σύμβολο, αλλά ενός κόσμου χωρίς διέξοδο, που καταναλώνει τον εαυτό του αγκιστρωμένος στην παλιά του εικόνα, σέρνοντας τα βήματά του σ΄ ένα τελειωμένο πανηγύρι, που έχει πλέον μετατραπεί σε εφιάλτη.

Σύμβολο για μια ακόμη φορά η Ρούλα Κορομηλά της γυναικείας θυματοποίησης. Σε αυτή στηρίχτηκε η αλλοτινή γιορτή της κατανάλωσης, στην ανασφάλειά της, στην εμπορευματοποιημένη θηλυκότητά της. Η θυματοποίηση ξαναγίνεται το επίκεντρο μιας επιθετικής συντήρησης του μοναδικού ρόλου που επιφυλάσσει στη γυναίκα η αγορά, του αντικειμένου. Από σύμβουλος προγράμματος, από θέση που πρόσφερε τη σκέψη και την εμπειρία της η Ρούλα Κορομηλά, αντί να βρεθεί ένα πρόγραμμα στα μέτρα της, νά ΄χει τον έλεγχο της εικόνας και των δυνατοτήτων της, ξαναβρέθηκε στη σκηνή να προσπαθεί να αναβιώσει έναν ρόλο με τις ίδιες συνθήκες και τις ίδιες απαιτήσεις, αισθητικές και πρακτικές, που η ίδια η τηλεόραση έχει κρατήσει ακίνητες στην εποχή που μεσουρανούσε.

Ολο και νεώτερες «Ρούλες» υπηρετούν εκείνο το μοντέλο του οποίου υπήρξε πρωτοπόρος. Οσο κι αν άλλαξε η κοινωνία, οι νοοτροπίες, η θέση των γυναικών, η τηλεόραση παραμένει πεισματικά στο μπούτι- στήθος- τσιτωμένο δέρμα. Αποτέλεσμα, το τεράστιο κενό εξέλιξης να γίνει στοιχείο του ριάλιτι του «Greek Ιdol».

Στην πραγματικότητα η Ρούλα Κορομηλά κλήθηκε να εκτελέσει ένα «ακροβατικό» πάνω από το κενό της εγχώριας τηλεόρασης χωρίς δίχτυ ασφαλείας. Γιατί ούτε οι νεώτεροι παρουσιαστές του καναλιού και η Μενεγάκη που με εντολή του καναλιού βρέθηκαν στο πλευρό της, ούτε οι φίλοι της που θα παρελάσουν από την κριτική επιτροπή, αρκούν για να προστατέψουν αυτό που η σκηνοθεσία άφησε να συμβεί από μια διαστροφική ριαλιτζίδικη επιμονή, να απομυζήσει ότι απέμεινε: τη θέα της φθοράς που προσποιείται ότι δεν υπάρχει. Σκληρό. Αλλά μόνον αυτό είναι το τηλεοπτικό ριάλιτι.

Στριμωγμένη σε έναν τηλεοπτικό κορσέ, που συμβολιζόταν και ενδυματολογικώς, λαχανιάζοντας από την προσπάθεια, δεν κατάφερε το αλλοτινό μοντέλο του πανηγυριού να κρατηθεί στη λεία, τηλεοπτική επιφάνεια.