[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Τα λόγια είναι περιττά

Το βράδυ εργάζεται ως µπέιµπι σίτερ – όπως και εκείνη τη νύχτα. Οταν οι γονείς του µικρού αγοριού επέστρεψαν στο σπίτι, εκείνη έβαλε µπρος το σαραβαλάκι της για να επιστρέψει στο σπίτι της και να πέσει επιτέλους στο κρεβάτι. Στο κέντρο της Αθήνας, λίγο µετά τα µεσάνυχτα, το φανάρι έγινε κόκκινο. Σταµάτησε και το βλέµµα της περιπλανήθηκε µε τη βοήθεια του καθρέπτη στη γωνία του δρόµου που λίγα δευτερόλεπτα πριν είχε αφήσει πίσω της. Φανταχτερά χρώµατα, κοντές φούστες, ψηλοτάκουνα παπούτσια, πρόσωπα έντονα βαµµένα: οι πόρνες ψώνιζαν πελάτες. Δεν διστάζει να παραδεχτεί πως τις κοίταξε υποτιµητικά.

Θα προτιµούσε να µη στέκονταν εκεί, σκέφτηκε πως αποτελούν εστία παραβατικότητας. «Τι ήθελαν εκεί; Γιατί κατέστρεφαν τις ζωές τους;», αναρωτήθηκε. Τις όποιες σκέψεις της σταµάτησαν οι δύο άνδρες που άνοιξαν την πόρτα του αυτοκινήτου και αφού τη χτύπησαν στο πρόσωπο, της άρπαξαν την τσάντα.

Δεν το σκέφτηκε, βγήκε από το αυτοκίνητό της και άρχισε να φωνάζει. Η αγωνία και ο φόβος της είχαν κόψει τα πόδια. Δεν µπορούσε να τρέξει, µόνο εκλιπαρούσε για βοήθεια. Και ήρθε από εκεί που δεν την περίµενε, ίσως να το απευχόταν κιόλας. Οι ιερόδουλες κινητοποιήθηκαν αµέσως. Αρχισαν να τρέχουν όσο πιο γρήγορα µπορούσαν. Μόνο η µεγαλύτερη από αυτές σταµάτησε δίπλα στην µπέιµπι σίτερ και άρχισε να την παρηγορεί. Της είπε πως τα κορίτσια της δεν πρόκειται να τους αφήσουν έτσι. Θα τους πιάσουν. Θα τους εκδικηθούν.

Τη συµβούλεψε να µη γυρνάει στους δρόµους µες στη νύχτα, πως είναι απαραίτητο να κλειδώνει τις πόρτες του αυτοκινήτου και της επισήµανε µε αγωνία πως δεν πρέπει να σταµατά το αυτοκίνητό της για κανέναν και για τίποτα.

Τα σχόλια είναι περιττά…