[ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Σάπιο σανίδι πάτησα

Γαλήνια, αποφασισµένη, σχεδόν σε κατάσταση ζεν περίµενα αυτό που περιµένουµε όλοι µας, χωρίς διόλου να εξαιρώ τον εαυτό µου από τη συλλογική ευθύνη. Με τέτοιας λογής «θρησκευτικότητα» ξεκίνησα τη µέρα µου, πήρα λεφτά – κλειδιά – τσιγάρα και καλοχαιρέτησα τον ταρίφα που το έπαιζε θιγόµενος κι ας είχε µαλλιάσει η γλώσσα µου να του εξηγώ καθ’ όλη τη διάρκεια της διαδροµής ότι, έτσι όπως τα κάναµε µε τους αρχοντοχωριατισµούς µας, το Δουνουτού είναι κι αυτό µια κάποια λύσις. Λίγες ώρες αργότερα και συγκεκριµένα στα πρώτα λεπτά του δελτίου ειδήσεων των οχτώ, η µαγική εικόνα και ο, ασύµβατος µε την πραγµατική µου φύση, βολονταρισµός έγιναν σκόνη. Ενα γενικό πλάνο από το κλείσιµο του συνεδρίου για τη Διεθνή Διαφάνεια έφτασε για να φανερωθεί το πραγµατικό µου ποιόν και να γίνει τόσο διαφανές που να µην το αντέχω ούτε εγώ η ίδια.

Πώς να το πω, χαλάρωσα η κακούργα, αφαιρέθηκα, ξεχάστηκα, δεν κράτησα – δεν κράτησα σάπιο σανίδι πάτησα. Κι όταν καταλαβα ότι, αντί να ακούω τον Πρωθυπουργό, χάζευα τους καλεσµένους, τα ωραία τραπεζοµάντιλα και τα «δηµοσία δαπάνη» σερβίτσια, έτσι µου ‘ρθε να πάω να παραδοθώ στον Στρος-Καν αυτοβούλως. Απελθέτω απ’ εµού η παράταιρη ευµάρεια, απελθέτω και το art de la table µε το ασηµένιο κηροπήγιο σούζα στη µέση της ροτόντας.