Εκλογική μάχη με μπόλικο σασπένς

Ανοιχτό παραμένει το εκλογικό αποτέλεσμα στη Βρετανία, καθώς κανένας από τους τρεις πολιτικούς αρχηγούς δεν κατάφερε στο δεύτερο ντιμπέιτ της Πέμπτης να βγάλει νοκ-άουτ τους αντιπάλους του. Το μοναδικό στο οποίο συναινούν οι περισσότεροι αναλυτές είναι πως οι κάλπες που θα στηθούν την 6η Μαΐου δεν θα «βγάλουν» αυτοδυναμία. Τι θα γίνει όμως σε αυτή την περίπτωση; Πόσο πιθανό είναι να αποκτήσει η χώρα κυβέρνηση συνασπισμού;

Ενεκα του περίπλοκου εκλογικού της συστήματος, που μπορεί να συνοψιστεί στη φράση «ο νικητής τα παίρνει όλα», η Βρετανία έχει να δει επίσημη κυβέρνηση συνασπισμού από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. «Σύντομα αυτό μπορεί να αλλάξει», σχολιάζει ο Στίβεν Κασλ στην «Ιnternational Ηerald Τribune». Ο ίδιος αναλυτής, πάντως, αναγνωρίζει πως αν η ιστορία της Βρετανίας μπορεί να χρησιμεύσει ως οδηγός, τότε το πιθανότερο σενάριο είναι ο σχηματισμός «κάποιου είδους κυβέρνησης μειοψηφίας», πιθανώς με τη σιωπηρή υποστήριξη των Φιλελεύθερων Δημοκρατών.

Ο ηγέτης τους Νικ Κλεγκ απέδειξε το βράδυ της Πέμπτης πως δεν είναι ένα «θαύμα της μιας βραδιάς»: μπορεί να ψηφίστηκε ως νικητής μόνο στη μία από τις τρεις δημοσκοπήσεις που δημοσιεύτηκαν αμέσως μετά τη λήξη του δεύτερου ντιμπέιτ, όπως επεσήμανε εντούτοις η «Guardian» «άντεξε την καταιγίδα», δηλαδή την έντονη επιθετικότητα των δύο αντιπάλων του ιδίως στο πρώτο μέρος της τηλεμαχίας («Σύνελθε!» του είπε κάποια στιγμή ο Γκόρντον Μπράουν, με αφορμή την αντίθεσή του στην ανανέωση του στόλου των πυρηνοκίνητων υποβρυχίων της Βρετανίας) και διατήρησε τη χαλαρότητα, την ευφράδεια και τον αέρα αλλαγής που του εξασφαλίζουν συγκρίσεις με τον Μπαράκ Ομπάμα.

Από την άλλη πλευρά, ο Ντέιβιντ Κάμερον, ο ηγέτης των Τόρις, έδειξε πως είχε διδαχθεί από τα λάθη του πρώτου ντιμπέιτ: κοιτούσε ευθεία στην κάμερα, έμοιαζε πολύ πιο σίγουρος για τον εαυτό του και τελικά ψηφίστηκε ως ο καλύτερος σε δύο δημοσκοπήσεις. Οσο για τον Εργατικό πρωθυπουργό, τον Ντέιβιντ Μπράουν, αυτός μπορεί ακόμα σύμφωνα με τους αναλυτές να ανακτήσει το χαμένο έδαφος στο τρίτο και τελευταίο ντιμπέιτ με θέμα την οικονομία την ερχόμενη Πέμπτη, δίνοντας στους ψηφοφόρους ένα πειστικό σχέδιο ανάκαμψης. Διότι το περίφημο σλόγκαν των Δημοκρατικών την περίοδο Κλίντον «Είναι η οικονομλια, ανόητε»», παραμένει επώδυνα επίκαιρο στη Βρετανία του 2010.

Σύμφωνα με στοιχεία που δόθηκαν στη δημοσιότητα, η οικονομία της χώρας αναπτύχθηκε κατά 0,2% το πρώτο τρίμηνο του έτους αντί για 0,4% που προέβλεπαν οι αναλυτές, η ανεργία έχει ανέβει στο 8%, το υψηλότερο επίπεδο των τελευταίων 16 ετών και η Βρετανία εμφανίζει το μεγαλύτερο δημοσιονομικό έλλειμμα από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Με όλα αυτά, οι εκλογές που θα διεξαχθούν στις 6 Μαΐου εξελίσσονται στις πιο ενδιαφέρουσες, λόγω σασπένς, των τελευταίων δεκαετιών.


Θύμιζε πολύ Ομπάμα

Oπως ο Μπαράκ Ομπάμα, έτσι και αυτός δήλωσε πως η εισβολή στο Ιράκ ήταν λάθος.

Οπως ο Ομπάμα, έτσι και αυτός δήλωσε πως η κλιματική αλλαγή είναι ένα κατεπείγον πρόβλημα που πρέπει να αντιμετωπιστεί άμεσα με συντονισμένη διεθνή δράση.

Οπως ο Ομπάμα, έτσι και αυτός εξέφρασε την επιθυμία να δει τη χώρα του πρωταγωνίστρια στη διεθνή (και ευρωπαϊκή) σκηνή. Οπως ο Ομπάμα, έτσι κι αυτός επεσήμανε πως είναι ώρα να αλλάξει η πυρηνική πολιτική και να μετατοπιστεί το επίκεντρό της από όπλα που «μυρίζουν» Ψυχρό Πόλεμο (σαν τα βρετανικά υποβρύχια με πυραύλους τύπου Τrident) στον κίνδυνο να αποκτήσουν τρομοκράτες πυρηνικά όπλα… Τυχαία ή (το πιθανότερο) όχι, ο ηγέτης των Φιλελεύθερων Δημοκρατών, ο Νικ Κλεγκ, ακούστηκε πολλές φορές σαν τον αμερικανό πρόεδρο στη διάρκεια του ντιμπέιτ της Πέμπτης. Σε επίπεδο ζωντάνιας και αντεγκλήσεων, άλλωστε, η δεύτερη τηλεμαχία στην ιστορία της Βρετανίας κρίθηκε αντάξια των αμερικανικών ντιμπέιτ.


Τα περίεργα του εκλογικού συστήματος

Oι Συντηρητικοί εξακολουθούν να προηγούνται στις περισσότερες δημοσκοπήσεις και, παρότι το προβάδισμά τους έχει μειωθεί, έχουν τις περισσότερες πιθανότητες να αναδειχθούν πρώτο κόμμα. Από την άλλη πλευρά, λόγω του εκλογικού συστήματος, οι Εργατικοί μπορούν ακόμα να εξασφαλίσουν τις περισσότερες έδρες στην επόμενη Βουλή, έστω και αν κερδίσουν το μικρότερο ποσοστό. Βάσει μάλιστα του άγραφου Συντάγματος της χώρας, δεν αποκλείεται να είναι ο «ηττημένος» Μπράουν αυτός που θα αναλάβει την πρώτη απόπειρα σχηματισμού κυβέρνησης. Ποιος θα είναι ο ρόλος του φερόμενου ως «μεγάλου ρυθμιστή», του Νικ Κλεγκ, σε αυτό το αβέβαιο σκηνικό; Ο ηγέτης των Φιλελεύθερων Δημοκρατών κρατά κλειστά τα χαρτιά του και συζητά περί μετεκλογικών σεναρίων όσο το δυνατόν λιγότερο. Εχει πάντως διατυπώσει διάφορα αιτήματα, τα οποία χαρακτηρίζει προϋποθέσεις για την οποιαδήποτε μετεκλογική συμφωνία: αλλαγές στο φορολογικό και το εκπαιδευτικό σύστημα, νέους κανόνες για τις τράπεζες, μεταρρύθμιση του εκλογικού συστήματος, ώστε να γίνει περισσότερο αναλογικό και «φιλικό» προς τα μικρότερα κόμματα… Παρασκηνιακά, φήμες τον θέλουν να πιέζει και για κάτι ακόμα: την απομάκρυνση του Γκόρντον Μπράουν από την ηγεσία των Εργατικών ώστε να αναδειχθεί ένας νέος ηγέτης, με τον οποίο θα μπορεί να συνεργαστεί.