Δίκτυο

Χρεοκοπία
Δ.Δ.

Εντάξει η Γαλλία. Εντάξει η Αυστραλία. Εντάξει η Αργεντινή. Ακόµα και η Σουηδία, αλλά και η Βραζιλία. Αλλά, βρε ανεπρόκοποι, ούτε µισό καρέ ελληνικής µικρού µήκους ταινίας στο Festival De Cannes (12 µέχρι 23 Μαΐου); Ακόµα και η Χιλή, το Ισραήλ, η Κούβα. Ακόµα και η ρακένδυτη Λετονία. Ολοι µαζί, ο ψωριάρης χώρια. Αυτή η κινηµατογραφική µας χρεοκοπία. Δεν είναι µόνο η οικονοµία. Κυρίως όλοι οι δείκτες. Ιδιαιτέρως του πολιτισµού και της κουλτούρας. Σσστ, ο υπουργός ακόµα µελετάει φακέλους και στοιχεία!


Ροκ και συγκίνηση
Μ.Μ.

Προβλέπω γενική σύρραξη και συναυλία συναισθηµατικά φορτισµένη. Ηταν 6 Νοεµβρίου του 1987 και οι Τriffids, το πρώτο συγκρότηµα που «άνοιγε» επίσηµα το «Ρόδον». Καλό ποδαρικό, αν σκεφτεί κανείς πόσα και πόσα ωραία πράγµατα είδαµε στα µέρη µας από τότε – ακόµη και αν το «Ρόδον» τίναξε τα πέταλα. Το «Gagarin» τώρα, που συνεχίζει δυναµικά, υποδέχεται απόψε τους Τriffids και τους φίλους τους, µια σούπερ µπάντα από την καρδιά του αυστραλέζικου ροκ, σε ένα λάιβ µε τα τραγούδια του αξέχαστου Ντέιβιντ Μακόµπ και άλλα µε τον αδελφό του, Ρόµπερτ Μακόµπ, τον Μικ Χάρβεϊ, τον Μάρτιν Κέισι, µε Βlack Εyed Susans συγκινήσεις και άλλα τέτοια. Και για να «δέσει» περισσότερο η βραδιά, λέει, θα παίξουν και τα ελληνικά «σαπόρτ» γκρουπ που είχαν παίξει τότε, οι Υeah! δηλαδή και οι Jaywalkers. Γιατί το ροκ εν ρολ στην πόλη αυτή έχει ιστορία, όχι αστεία. Και δεν αποκλείεται να δείτε που θα έχει και µέλλον.


Χειµερινοί… την άνοιξη
Χ.Π.

Ποιο είναι το πιο ανατρεπτικό λάιβ της πόλης; Το µακροβιότερο σε διάρκεια και το πιο δύσκολο να βάλεις ετικέτα; Ο Αργύρης Μπακιρτζής και οι Χειµερινοί Κολυµβητές του – σε πλήρη ανάπτυξη και µε τον νέο τους δίσκο ανά χείρας («23 Κόκκινα Φώτα»). Βέβαια, αυτό το «σε πλήρη ανάπτυξη» σηκώνει νερό. Γιατί οι Κολυµβητές του συµµετέχουν σε διάφορα πρότζεκτ και ενίοτε φτάνουν καθυστερηµένοι στο ραντεβού (λάιβ).

Το προηγούµενο Σάββατο, για παράδειγµα, στον «Σταυρό του Νότου» µόνο για «πλήρη ανάπτυξη» δεν θα µπορούσε να µιλήσει κανείς – τουλάχιστον στην αρχή. Πρόβληµα; «Τι πρόβληµα; Και δύο να είµαστε πάνω στη σκηνή, εγώ ξεκινάω. Και λέω διάφορα. Μετά έρχονται και οι άλλοι», µου λέει. Κάπως έτσι λειτουργούν τα πράγµατα στο γκρουπ εδώ και πάµπολλα χρόνια (κάποιοι θα ήταν αγέννητοι ακόµα). «Πρέπει να στραβώσει κάτι από την αρχή» εξηγεί . «Αν δεν στραβώσει, δεν πάει καλά µετά…». Ενα είναι σίγουρο: ο Αργύρης Μπακιρτζής έχει καταφέρει αυτό που πολλοί θα όριζαν σαν στόχο ζωής. Τουτέστιν, να αποφύγει τα άγχη της επαγγελµατικής ανέλιξης, και αντ’ αυτής να φορτίσει το τραγούδι µε τη χαρά της πιο δηµιουργικής, «φευγάτης», γοητευτικής πλευράς της προσωπικότητάς του. Μια πολύ ιδιαίτερη, αντισυµβατική προσωπικότητα, που «παίζει» εκτός συστήµατος, διατηρώντας τη γοητεία, τον αυθορµητισµό, την αµεσότητα ενός ανθρώπου που τον θέλει η σκηνή. Επιπλέον, είναι και η σχέση µεταξύ των µελών του γκρουπ. Ο πρώτος πυρήνας γεννήθηκε το 1965. Με τη µορφή που έχει σήµερα – αν εξαιρέσουµε κάποια πρόσωπα – από το 1980. Και µιλάµε για µουσικούς µε διεθνείς προδιαγραφές. Ετσι, για να µην ξεχνιόµαστε…

(«Σταυρός του Νότου», απόψε και αύριο).