Το Πνεύμα του Τόνου

Χρεοκοπία ζωής!
Της Εύας Κοταμανίδου

Μέρες άνοιξης, ηλιόφωτες, ευχάριστες, ανθοφόρες, μετά τις σκοτεινές, κρύες, βαριές μέρες του χειμώνα. Ακόμα και η φύση, που ώς τώρα τις ευνοούσε, διαφωνεί. Μαύρος πυκνός καπνός τέφρας πνίγει τη Βόρεια και Κεντρική Ευρώπη μετά την έκρηξη ηφαιστείου στην Ισλανδία. Στον Νότο, η άνοιξη ακολουθεί ακόμα τους σταθερούς κανόνες της φύσης. Αλλα μαύρα συμβολικά σύννεφα μάς πνίγουν εμάς, σύννεφα σύγχυσης και πανικού.

Εμπλοκή της χώρας στους σκληρούς κανόνες του ΔΝΤ. Φήμες για ολική πτώχευση, κατάρρευση της οικονομίας, ανεργία, μαύρα κι άραχλα μελλοντικά χρόνια. «Της μαύρης μας μοίρας τα γραμμένα» ποιες ζωές θα επωμιστούν;

«Ποιος θα πληρώσει το μάρμαρο» της κρατικής πολυδιαφθοράς, της σπατάλης, της αισχρής κλεψιάς, της παραχάραξης όλων των κανόνων δικαιοσύνης της κοινής μας ζωής; Γνωστή και τετριμμένη η απάντηση. Οι αείποτε δεινοπαθούντες απλοί άνθρωποι. Οι είλωτες της καθημερινής, ελάχιστα αμειβόμενης εργασίας, μισθωτοί και συνταξιούχοι. Οι σκληρά διαβιούντες, τα τελευταία χρόνια, σε μια ανείπωτα άθλια κοινωνική ζωή, αφόρητη, εκχυδαϊσμένη, απάνθρωπη, χωρίς ανοχή, φιλία, αλληλεγγύη, αλληλοσεβασμό. Κάποτε η δυστυχία, η δυσκολία, η ανέχεια, γεννούσαν συμπαράσταση, στήριξη, αλληλοβοήθεια μεταξύ των πασχόντων συνανθρώπων.

Τώρα ο καθείς και ο απομονωμένος εαυτός του, ερμητικά κλεισμένος στο εγώ του, στο προσωπικό του συμφέρον, που φτάνει μέχρι την απαξίωση, τη σκληρότητα, την εκδίκηση του συμπολίτη. Δυστυχώς, μαζί με την πτώχευση κάθε ανθρώπινου πολιτιστικού αγαθού, χρεοκόπησε και η κοινή μας ζωή.