Η ΑΛΛΗ ΟΨΗ Η ευκαιρία της υποτέλειας

ΟΠΩΣ ΟΛΑ δείχνουν, οδηγούμαστε μοιραίως στη λύση του μηχανισμού στήριξης της Ευρωπαϊκής Ενωσης και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Μια λύση που κανένας δεν φαινόταν να θέλει- ή μήπως κάποιοι, που δεν γνωρίζουμε, την ήθελαν και την προώθησαν;-, που δεν εξυπηρετεί ούτε τα συμφέροντα της Ελλάδας ούτε της ευρωζώνης, αλλά παρ΄ όλα αυτά είναι πλέον η μόνη ορατή προοπτική για να μπορέσει η χώρα να πληρώσει τα χρέη της. Στην αγορά ομολόγων κανένας σχεδόν δεν αγόραζε χθες ελληνικά ομόλογα.

Πάμε, λοιπόν, εκόντες άκοντες στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων- καλύτερα στο τραπέζι υπαγόρευσης όρων δανεισμού- να μας πουν πόσο πρέπει να κόψουμε τους μισθούς και τις συντάξεις μας, πότε ακριβώς θα μπορούμε να βγαίνουμε στη σύνταξη, πόσο «ευέλικτοι» πρέπει να είμαστε στις συλλογικές μας διαπραγματεύσεις.

Μπορεί και να μας βγει σε καλό, λένε ορισμένοι, αφού θα υποχρεωθούμε να εκσυγχρονισθούμε και να μάθουμε να ζούμε με βάση τα πρότυπα των σύγχρονων δυτικοευρωπαϊκών δημοκρατιών. Λες και δεν θα μπορούσαμε να κάνουμε μόνοι μας ό,τι απαιτείται γι΄ αυτό, και μάλιστα με πολύ πιο σωστό τρόπο από αυτόν που θα επιλέξουν οιάσχετοι με την Ελλάδα- γραφειοκράτες των Βρυξελλών, της Φρανκφούρτης και της Ουάσιγκτον. Την είχαμε αυτή την ευκαιρία πολλές φορές στο παρελθόν- και στο πρόσφατο- και την πετάξαμε. Ετσι, τώρα στρεφόμαστε αναγκαστικά στην ευκαιρία της υποτέλειας…

Τουλάχιστον να αποδειχθεί αποτελεσματική η συνταγή, να μπορέσουμε να αποφύγουμε τη χρεοκοπία και να «εκσυγχρονισθούμε», έστω και έχοντας πληρώσει με αίμα και δάκρυα, χαλάλι. Αλλά προς το παρόν, ούτε γι΄ αυτό είμαστε σίγουροι.