[ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Το σύνδροµο της καρέκλας

Η καρέκλα είναι ένα αντικείµενο που αν του εµπιστευθείς για ώρες τα οπίσθιά σου αποκλείεται να µην τα επηρεάσει – µορφολογικά και ιδεολογικά. Του Δελούδη η καρέκλα, της Sato ή του καφενείου, δεν έχει σηµασία, γιατί το αποτέλεσµα είναι το ίδιο: τετραγωνοποίηση οπισθίων. Τώρα, αν αυτό το συνδυάσεις και µε δουλειά µπροστά σε ανοιχτό υπολογιστή – γιατί τι άλλο είναι στις µέρες µας η δουλειά γραφείου;– το έχεις από χέρι το σύνδροµο. Τετραγωνοποίηση οπισθίων – πολύ σοβαρό, αν θέλετε να ξέρετε. Γιατί έχει παρενέργειες. Και όχι µόνο σωµατικές. Οσο συγκεντρώνεται το µάτι στη φωτεινή οθόνη τόσο αποδυναµώνεται σιγά σιγά (και στο φινάλε για πάντα) η διάθεσή σου να τροφοδοτήσεις µε ενέργεια τα µέλη σου και να πας στην ώρα σου για ένα – έστω – γρήγορο κατούρηµα στην τουαλέτα. Οχι κύριε (κυρία) µου. Αν κάθεσαι πολλές ώρες, χάνεις και τη στιγµιαία ανακούφιση του on time αδειάσµατος της κύστης. Κράτα τα για αργότερα (σου λέει η καρέκλα). Αντέχεις. Μέχρι να κάψουν. Αλλωστε, από εκεί εξαρτάται η πρόοδος του καλού υπαλλήλου, ο οποίος (βεβαίως) και θα ανταµειφθεί εν καιρώ. Με περισσότερη εργασία (και µικρότερη σύνταξη).

Το µόνο που δουλεύει ρολόι σε αυτή την περίπτωση είναι το πληκτρολόγιο και µάλιστα µε εκείνο τον ξερό, επαναλαµβανόµενο ήχο, που δρα σαν αιθέρας σε σώµα ξαπλωµένο πάνω σε χειρουργικό τραπέζι. Ενα ένα παραλύουν τα όργανα, το µυαλό βέβαια – ούτε λόγος – παίρνει εκείνη τη γαλακτώδη ηρεµία της οθόνης, ενώ ανεξαρτητοποιούνται τα δάκτυλα και αποκτούν σιγουριά και ευκαµψία ακροβάτη (ο οποίος έχει ξεχάσει για ποιον λόγο βρίσκεται εκεί). Τώρα τελευταία όµως παρατηρώ µια περίεργη αντίδραση στο πληκτρολόγιο.

Κοιτάζω, ας πούµε, το delete ή το shift και εκείνα επιστρέφουν το βλέµµα µου µε την ίδια απόγνωση και την ίδια προσµονή που έχει και ο Μπρούνο όταν θέλει να βγει βόλτα. Μπας και θέλει το πληκτρολόγιο βόλτα; (Είναι δυνατόν;)

Πάντως το φωτεινό «παράθυρο» που έχω µπροστά µου δείχνει ένα καταπράσινο λιβάδι και έναν γαλάζιο λαχταριστό ουρανό. Θυµάστε εκείνο τον ουρανό που είχε πάλαι ποτέ η Αθήνα; Αχ τι αναµνήσεις! Θυµάστε και εκείνο το βοριαδάκι που ρυτίδωνε ελάχιστα την επιφάνεια της θάλασσας και έκανε το µπλε της πιο µπλε κι από γυαλί; Ρε τι θυµήθηκα! Αν µε πάρει είδηση το πληκτρολόγιο θα φρίξει. Ασε που έχω την εντύπωση ότι τα δικά µου ηµισφαίρια παραµένουν ακόµα στρογγυλά κι αν µε πάρουν είδηση…