«Αναζητώ καλλιτέχνες που κάνουν ανατροπές»

Από την ηµέρα που άνοιξε (το 2005) το Κέντρο Τεχνών Βaryshnikov Αrts Center, έχει ειδικευτεί σε ένα πρόγραµµα πολλαπλών δραστηριοτήτων που δείχνουν την αποφασιστικότητα του διάσηµου χορευτή να διερευνήσει νέους τρόπους έκφρασης.

Το κτίριο βέβαια έχει «βαφτιστεί» µε το όνοµα ενός ανθρώπου που είναι συνώνυµο µε τον χορό. Μέχρι στιγµής. Γιατί η έκπληξη που δοκίµασε η χορευτική κοινότητα (και γενικά ο καλλιτεχνικός χώρος) ήταν µεγάλη, όταν ο Μιχαήλ Μπαρίσνικοφ κάλεσε τη θεατρική πειραµατική οµάδα Wooster Groop (που ειδικεύεται στον συνδυασµό θεάτρου και νέων τεχνολογιών) να στεγαστεί στο νεοαποκτηθέν – και υπό ανακαίνιση – θέατρο του κτιρίου, στο Μidtown του Μανχάταν.

Το Wooster Groop (σ.σ. που έχουµε δει και στην Ελλάδα) ήταν για πολλά χρόνια συνδεδεµένο µε το Ρerforming Garage – όπου και στεγαζόταν, στη Wooster Street, στο Σόχο. Ενίοτε έπαιζε και στο St Αnn’s Warehouse, και αλλού. Η νέα στέγη του όµως, στο χωρητικότητας 238 ατόµων Jerome Robbins Τheater (του Κέντρου Τεχνών Βaryshnikov Αrts Center)

που εγκαινιάστηκε αυτόν τον µήνα µε την προ-πρεµιέρα της παράστασης «Νorth Αtlantic» (που θα παίζεται µέχρι τις 25 Απριλίου), σηµατοδοτεί µια νέα εποχή για το Wooster Groop.

Για ποιον λόγο επέλεξε να δώσει µόνιµη στέγη σε µια θεατρική οµάδα ο διάσηµος χορευτής;

«Οταν ήρθα εδώ, αµέσως βαρέθηκα το Μπρόντγουεϊ και άρχισα να ψάχνω άλλα θέατρα. Ηταν η εποχή κατά την οποία ανέβηκαν τα πρώτα έργα του Μάµετ και του Σαµ Σέπαρντ και τότε κάποιος µου είπε “πήγαινε στο Ρerforming Garage”. Πήγα και κατάλαβα ότι πρόκειται για έναν µοντερνισµό µε τον οποίο δεν ήµουν εξοικειωµένος, για ένα απόλυτα σύγχρονο είδος, ένα αποδοµηµένο είδος θεάτρου. Η ατµόσφαιρα που επικρατούσε µέσα εκεί ήταν µοναδική. Ολοι ήταν προσηλωµένοι ευλαβικά σ’ αυτό που έβλεπαν».

Στη συνέχεια ο Μπαρίσνικοφ θυµάται την εποχή που γνώρισε τη σκηνοθέτιδα του Wooster Group, Ελίζαµπεθ Λε Κοµπτ, και το ότι η γνωριµία του µε το είδος του θεάτρου αυτού έγινε µέρος της προσπάθειάς του να κατανοήσει «συγκεκριµένες τάσεις στη µο ντέρνα τέχνη».

«Ηθελα να γνωρίσω ανθρώπους που είναι στην κόψη και σπρώ χνουν την τέχνη µπροστά. Πήγαινα στο Wooster Groop όποτε µπορούσα. Και όταν κάποιες φορές τους πέτυχα στην Ευρώπη, σκεπτόµουν “αυτοί οι άνθρωποι πρέπει να έχουν ένα δικό τους θέατρο, ένα κανονικό θέατρο. Είναι κα µάρι της Αµερικής».