Το Πνεύμα του Τόνου

20 χρόνια!
Της Εύας Κοταμανίδου

Αρχές Απρίλη του 1990, σ΄ ένα τηλεφώνημα η Μικέλα Χαρτουλάρη, εκ μέρους της συντακτικής επιτροπής των «ΝΕΩΝ», μου προτείνει να συμμετέχω, αν ήθελα, με ένα μονόστηλο εβδομαδιαίως στις καλλιτεχνικές σελίδες της εφημερίδας. Προς στιγμήν ένιωσα να αιωρούμαι σ΄ ένα σύννεφο απορίας, απογειωτικής χαράς και τρόμου συνάμα, αναλογιζόμενη «θα τα καταφέρω»; Κάποιος ξεκλείδωνε απρόσμενα την κρυφή, μυστική πύλη του παιδικού ονείρου, από την εποχή των σχολικών εκθέσεων, της γοητείας της γραφής, την έλξη της λευκής σελίδας μ΄ ένα μολύβι στο χέρι. Μέχρι τότε, είχαν δημοσιευτεί κάποια γραπτά μου στα περιοδικά «Λέξη» και «Δέντρο», στις εφημερίδες «Αυγή», «Ριζοσπάστης», «Ελευθεροτυπία».

Κάποια άλλα δεν τα ΄χε δει ποτέ κανείς. Το περίεργο ήταν (παράξενα παιχνίδια που μας παίζει η ζωή) ότι «ΤΑ ΝΕΑ» ήταν η πρώτη εφημερίδα που άρχισα να διαβάζω, εκεί στη δεκαετία του ΄60, παρακινημένη απ΄ όσα άκουγα στο Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης από τους Κουν, Χατζημάρκο, Λαζάνη για τη δεύτερη καλλιτεχνική σελίδα του Κ. Νίτσου στον οποίον επέμενε να με συστήσει ο δάσκαλός μας Γ. Σιδέρης, οδηγώντας με στα γραφεία της Χρ. Λαδά. Ο Κ. Νίτσος τότε ήταν και η ψυχή του υπέροχου περιοδικού «Θέατρο». Σ΄ αυτά τα ίδια γραφεία της Χρ. Λαδά, τη δεκαετία του ΄70, γνώρισα σ΄ επίσκεψη με τον Θ. Αγγελόπουλο τους Κ. Σταματίου, Μ. Παπαδοπούλου, Γ. Πηλιχό κ.ά. Μια ιστορία σε συνέχειες…

Δεν ξέρω αν αυτά τα 20 χρόνια τα κατάφερα, αν ανταποκρίθηκα στις προσδοκίες όλων όσων μου έδωσαν την ευκαιρία να «παίξω», εκτός από θέατρο και κινηματογράφο, και στο απωθημένο «ονειρόδραμα» της γραφής, πάντως τους ευχαριστώ.