«Ο Φελίνι ήταν ένας µεγάλος ψεύτης!»

Σαγηνευτικός και άπιστος, ερωτικός και ψεύτης, εγωιστής και γενναιόδωρος, ερωτευµένος µε τον κινηµατογράφο και τις γυναίκες. Ετσι θυµάται τον σκηνοθέτη των τεσσάρων Οσκαρ, του Χρυσού Φοίνικα, των δύο Αργυρών Λεόντων και του Αυτοκρατορικού Βραβείου, τον Φεντερίκο Φελίνι, η στενή συνεργάτιδα και γραµµατέας του τα τελευταία 13 χρόνια της ζωής του, Φιαµέτα Προφίλι.

Με αφορµή τη συµπλήρωση 50 χρόνων από τα γυρίσµατα της «Dolce Vita», η Φιαµέτα Προφίλι, η οποία δούλεψε από το 1980 έως το 1993 στο πλευρό του Φεντερίκο Φελίνι και σήµερα εργάζεται στην τηλεόραση, µοιράζεται ορισµένες από τις αναµνήσεις της µε τον δηµοσιογράφο της ισπανικής «Εl Ρais» Μιγκέλ Μόρα σε ένα από τα αγαπηµένα εστιατόρια του Φελίνι, όχι µακριά από το σπίτι του πολυαγαπηµένου του φίλου, Μαρτσέλο Μαστρογιάνι.

«Να είστε προσεκτικός όταν λέτε πως κάποιος ήταν στενός φίλος του Φελίνι», λέει η Φιαµέτα Προφίλι, «διότι ήταν µεγάλος ψεύτης. Σε έκανε να αισθάνεσαι πως είσαι το κέντρο του κόσµου. “Είσαι ο καλύτερός µου φίλος, ο αγαπηµένος µου συγγραφέας, η µεγάλη µου αγάπη”, έλεγε, σε αγκάλιαζε και σε έπειθε ότι δεν είχε γνωρίσει άλλον άνθρωπο σαν κι εσένα. Με τον Μαρτσέλο πάντως ήταν όντως φίλοι».

Ο χαρακτήρας του Φελίνι ήταν εκείνος που είχε κάνει τη σύζυγό του, την Τζουλιέτα Μασίνα, µε την οποία δεν πήρε ποτέ διαζύγιο να τον λατρέψει. «Πίστευε πως ο Φελίνι ήταν ο οµορφότερος άνδρας στον κόσµο. Το βέβαιο είναι πως εκείνη ήταν µία αγία διότι εκείνος ήταν πολύ γενναιόδωρος µε όλους και ιδιαιτέρως µε τις γυναίκες. Πάντα ήθελε να τρώει έξω, να κάνει δώρα, να βρίσκεται εκτός σπιτιού», συνεχίζει η Φιαµέτα Προφίλι, η οποία γνωρίστηκε τυχαία µε τον Φελίνι όταν της ζήτησε να µεταφράσει την περίληψη της ταινίας «Και το πλοίο φεύγει».

«Ηταν πολύ περίεργος ειδικά για τις γυναίκες. Ηθελε να ξέρει τα πάντα γύρω από εκείνες. Από τα µεγάλα του πάθη ήταν οι χαρτορίχτρες. Πήγαινε να τις συναντήσει όπου και να βρίσκονταν.

Οταν έβγαινε έξω έκανε το ακριβώς αντίθετο από εκείνο που του είχαν πει και υποστήριζε πως η ζωή του άλλαξε άρδην όταν γνώρισε τον Γκουστάβο Ρολ, έναν χαρισµατικό άνθρωπο που κατάφερε µε τα κόλπα του να απελευθερώσει κρατούµενους των ναζί. “Οταν τον συνάντησα”, έλεγε ο Φελίνι, “επιβεβαίωσα την πεποίθησή µου πως υπάρχει κι άλλη διάσταση πέρα από αυτήν που ζούµε”».