Λαστιχένιοι νόμοι

Η ιστορία με τους κανονισμούς του Κυπέλλου παραείναι θολή. Γιατί αποδεικνύεται ξανά πως κάποιοι είναι πιο ίσοι απέναντί τους. Στο φετινό Κύπελλο παραλίγο να γίνουν αγώνες και στις αίθουσες των δικαστηρίων. Το δύσμοιρο ποδόσφαιρό μας, το ήθελε κι αυτό. Τον περασμένο Οκτώβριο, ολόκληρο το σύστημα ξεσηκώθηκε με το στιγμιαίο λάθος, δίλεπτο για την ακρίβεια, που έγινε στο γήπεδο των Σερρών. Τότε, ο Πανσερραϊκός με κόουτς τον Ογιος έκανε σφάλμα και αγωνίστηκε για ελάχιστο χρονικό διάστημα με παραπάνω ξένους από όσους προστάζουν οι κανονισμοί.

Θα μπορούσε να κινηθεί αυτεπάγγελτα η διαδικασία και να τιμωρηθούν οι Σέρρες; Ιδού το μέγα ερώτημα. Ή θα έπρεπε να κάνει ένσταση ο Ολυμπιακός; Τελικά, αποφάσισε ο Κόκκαλης να μην προσβάλει το αποτέλεσμα και η κατάσταση ομαλοποιήθηκε.

Εκτοτε, δεν έγινε το παραμικρό, αλλά να που ξαφνικά ο ΚΑΠ έγινε το απόλυτο εγχειρίδιο γνώσης! Ο Σιμάο τι ηλικία έχει; Λογίζεται για 20άρης, 21 ή μήπως 22 ετών; Και επειδή δεν μπορούμε τώρα να βρούμε τον νονό του «πράσινου» μέσου, ούτε να τον κοιτάξουμε στα δόντια και να διαπιστώσουμε την ηλικία του, μία είναι η μόνη λύση. Να μπει τέλος στην κωμωδία των θολών κανονισμών που ερμηνεύονται κατά το δοκούν.

Γιατί ο Σιμάο που έχει κλείσει τα 22 του χρόνια δεν μπορεί τώρα να είναι μόνο 21, ούτε οι νόμοι να είναι λάστιχο και να αφορούν μόνο τους «μικρούς» και τις ομάδες εκτός Σούπερ Λίγκας. Αν οι διοργανωτές θέλουν ισονομία και διοργάνωση ίσων ευκαιριών, έχουν την ευκαιρία να το πράξουν στην επόμενη διοργάνωση. Με κανονισμούς κρυστάλλινους που θα αφορούν τους πάντες. Οχι τους «δυνατούς» να παίζουν με πολλούς ξένους και με παίκτες μεγαλύτερης ηλικίας. Τόσο απλό…

ΠΡΟΣΓΕΙΩΣΗ (και μάλιστα ανώμαλη!) στην πεζή ποδοσφαιρική πραγματικότητα. Από το «Καμπ Νου» στους «Ζωσιμάδες». Από το τερέν- χαλί, στον αγωνιστικό χώρο που μοιάζει με βούρκο και ξεπηδούν συν τοις άλλοις και οι μηχανισμοί για το αυτόματο πότισμα! Στη Βαρκελώνη ρυθμός σε φαστ φόργουορντ και στα Γιάννινα λες και βλέπεις σλόου μόσιον. Με κοντρόλ να χάνονται, ευκαιρίες να πετάγονται στα σκουπίδια, με σέντρες στο πουθενά. Από το εκρηκτικό «Αvatar» στις ασπρόμαυρες εικόνες της (ποδοσφαιρικής) ζωής μας. Μόνον έτσι βλέπει κάποιος πόσο πίσω είμαστε.

ΔΥΟ τα μεγάλα προσόντα του «θεϊκού» Μέσι. Πρώτον, η επιτάχυνση! Δεύτερον, η κατά μέτωπον επίθεση σε συνδυασμό με την… άρνησή του να συμβιβαστεί με την (προσωπική) ήττα. Ο Αργεντινός δεν πέφτει κάτω με τίποτα! Το δε άγγιγμά του με το πόδι στην μπάλα, θυμίζει το πώς θωπεύει τη σύντροφό του ένας φουλ ερωτευμένος. Με τρυφερότητα. Με στοργή. Με προσμονή για το «επόμενο βήμα». Και ο Μέσι «χαϊδεύει» το… αντικείμενο του πόθου, όπως το έκαναν στο παρελθόν μόνον ο Χάτζι, ο Ζιντάν και ο σπουδαίος Ντιέγκο. Ουδείς άλλος- μόνο αυτοί χόρευαν με την μπάλα.

ΕΙΝΑΙ ίδιον της φυλής μας. Λειτουργούμε στο κουτουρού, δίχως το παραμικρό πρόγραμμα. Αναλαμβάνει χρέη τεχνικού διευθυντή (σε κάποια ομάδα) ο Ιβιτς. Ολο το ενδιαφέρον στρέφεται στην αγορά της Σερβίας, της ευρύτερης Βαλκανικής Χερσονήσου και λίγο της Ιταλίας. Εχει πόστο ο Κονσεϊσάο; Το μάτι πάει κατευθείαν στην Ιβηρική. Τώρα με τον Γκρέταρσον, ασφαλώς και θα ξεψαχνίσουμε τον Βορρά. Παιδιά, ψυχραιμία. Αν εκεί υπήρχαν ταλέντα με το… τσουβάλι, δεν θα πήγαιναν καλά οι εθνικές τους ομάδες; Και όχι μόνον αυτό, αλλά μόλις προ διετίας αποκτήθηκε από την ΑΕΚ ο Χετεμάι και ο Μπάγιεβιτς έκανε «αμάν» να τον ξεφορτωθεί. Για να μη θυμηθούμε την ηχηρή μεταγραφή του ΠΑΟ, τον Μπίαρσμιρ, παίκτη με αδυναμία να σταθεί στη βασική εντεκάδα του Νιόπλια. Αρα, ας κρατήσουμε μικρό καλάθι…