[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Εμείς οι Γραμματείς, εμείς και οι Φαρισαίοι

Στο φετινό δείπνο ο Ιούδας άργησε.

Τα τριάκοντα αργύρια εξανεμίστηκαν στο πρώτο βενζινάδικο για την Ιερουσαλήμ και από το ραδιόφωνο έμαθε πως ήταν άλλο αυτή τη φορά το εξιλαστήριο θύμα. Αυτό που απροσδόκητα θα σήκωνε τις αμαρτίες του κόσμου. Δεκαπεντάχρονος νεκρός στα Εξάρχεια. Δεκαπεντάχρονος νεκρός στα Κάτω Πατήσια.

Ο Πόντιος Πιλάτος έπλενε για δεύτερη φορά τα χέρια του στην Αθήνα. Σαν άλλοι Ρωμαίοι παρακολουθήσαμε το δράμα από ασφαλή απόσταση. Αυτή τη φορά ήταν παιδί μεταναστών. Ούτε πορείες, ούτε διαδηλώσεις, ούτε δακρύβρεχτες και υποκριτικές δηλώσεις.

Άρτος και οίνος. Σώμα και αίμα Κυρίου.

Το τραπέζι στρώθηκε με δανεικά αυτή τη φορά. Στο πλάι της μάνας δεν βρέθηκε, όμως, ούτε ένας Ιωάννης. Αντίθετα, για να κορυφωθεί το δράμα, η κόρη της έχασε το φως της. Τα εγκώμια φέτος μοιάζουν γραμμένα για εκείνη.

Ω γλυκύ μου έαρ, γλυκύτατόν μου τέκνον, πού έδυ σου το κάλλος;

Ω φως των οφθαλμών μου, γλυκύτατόν μου τέκνον, πώς τάφω νυν καλύπτη;

Κι αυτούς δεν τους έθρεψε το μάννα, ούτε εκίνησαν καμία πτέρνα.

Εμείς οι Γραμματείς, εμείς και οι Φαρισαίοι. Εφησυχασμένοι, ψιλοβολεμένοι και αγοραίοι. Καλή Ανάσταση, λοιπόν, και καλή χώνεψη!