Μαρτίν και Ντανιέλ, η ισχύς εν τη ενώσει

Μαρτίν και Ντανιέλ. Οι δύο μεγάλοι νικητές των γαλλικών περιφερειακών εκλογών. Το αποτέλεσμα τους δικαίωσε αμφοτέρους. Μόνο που για τη Μαρτίν Ομπρί, την ηγέτιδα των γάλλων Σοσιαλιστών, η δικαίωση ήταν πέραν από πολιτική και προσωπική· ενώ ο Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ, ο επικεφαλής της Ευρώπης Οικολογίας, παίζει χωρίς αντίπαλο (42) χρόνια τώρα. Όλα πάντως δείχνουν πως τα δύο αυτά πρόσωπα θα διαδραματίσουν, το καθένα με τον τρόπο του, καθοριστικό ρόλο σε μια Γαλλία που ήδη μπήκε ατύπως σε προεκλογική εκστρατεία για τις προεδρικές του 2012.
Ό,τι της λείπει από φωτογένεια, το διαθέτει σε στρατηγική

«Ρίχνει μια τελευταία ματιά στον καθρέφτη, στρώνει με το χέρι μια ατίθαση τούφα και στρέφεται προς το δάσος των μικροφώνων. Η Μαρτίν Ομπρί, η επικεφαλής του Γαλλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος, απολαμβάνει την επιστροφή της στο προσκήνιο έπειτα από χρόνια στην πολιτική ερημιά».

Η περιγραφή και το σχόλιο είναι των «Τimes», μιας εφημερίδας (και ενός λαού) που δεν αντιμετωπίζει με μεγάλη τρυφερότητα τους Γάλλους. Αλλά δεν είναι υπερβολικά. Η εργασιομανής θυγατέρα του Ζακ Ντελόρ, η αρχιτέκτονας (επί Ζοσπέν) του 35ωρου εργασίας, η δήμαρχος την οποία αγαπάει η Lille από το 2001, απολαμβάνει την επιστροφή της και πράγματι πέρασε χρόνια (μαζί με τους Σοσιαλιστές) στην πολιτική ερημιά. Εξελέγη, το 2008, στην κεφαλή των Σοσιαλιστών υπό τις χειρότερες συνθήκες, με την αντίπαλή της Σεγκολέν Ρουαγιάλ να καταγγέλλει, πιστή στην αδελφοκτόνο κομματική παράδοση, νοθείες και παρατυπίες. Στις ευρωεκλογές του 2009, οι Σοσιαλιστές απέσπασαν ένα εξευτελιστικό 16,48%· την επομένη, ο ΒΗL, ο φιλόσοφος Μπερνάρ-Ανρί Λεβί ανήγγειλε με τον συνήθη στόμφο του τον θάνατο του κόμματος. Σύμφωνα με το περιοδικό «L΄ Εxpress», μόλις το περασμένο φθινόπωρο η Ομπρί σκεπτόταν να παραιτηθεί. Άλλωστε το παρατσούκλι «σιδηρά κυρία» είναι παρατραβηγμένο, ισχυρότερο χαρακτηριστικό της μάλλον είναι το πείσμα.

«Να στείλουμε ένα μήνυμα στον ΒΗL!», χαριτολόγησε η ίδια τη Δευτέρα. Οι Σοσιαλιστές επέστρεψαν από τον Άδη, ενωμένη η γαλλική Αριστερά (Σοσιαλιστές, Ευρώπη Οικολογία, Μέτωπο της Αριστεράς) θριάμβευσε στις περιφερειακές εκλογές, ελέγχει 21 από τις 22 περιφέρειες της μητροπολιτικής Γαλλίας. «Η μέθοδος της Μαρτίν Ομπρί δικαιώθηκε. Και αυτομάτως η ηγεσία της νομιμοποιήθηκε», σχολιάζει η «Liberation». Η Ομπρί αρχίζει τη μάχη για το 2012 ένα βήμα πιο μπροστά από τους επίδοξους εσωκομματικούς αντιπάλους της. Ο Ντομινίκ Στρος-Καν, που της έστειλε συγχαρητήριο SΜS με δυο… smileys, βρίσκεται επί του παρόντος «μακριά», στην κεφαλή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Όσο για τη Σεγκολέν Ρουαγιάλ, αυτή μπορεί να θριάμβευσε στην περιφέρεια Πουατού- Σαρέντ (επανεξελέγη πρόεδρος με 60,61% των ψήφων) και να άρχισε πάλι τους βεντετισμούς (το βράδυ της Τρίτης προτίμησε να εμφανιστεί στη γαλλική τηλεόραση παρά να προσέλθει σε συνάντηση των νικητών υπό την Ομπρί), έχει χάσει όμως το κομμα τικό της έρεισμα. Το μυστικό. Η ερώτηση είναι μία: μπορεί να γίνει η Ομπρί η επόμενη πρόεδρος της Γαλλίας; Δεν είναι πολύ «θαμπή», πολύ άχρωμη; Ποτέ δεν έχει απασχολήσει τα μέσα με την προσωπική της ζωή- Ομπρί είναι το επώνυμο του πρώτου συζύγου της, με τον οποίο έχει αποκτήσει ένα παιδί και από το 2004 είναι παντρεμένη με τον δικηγόρο Ζαν-Λουί Μπροσέν. Και ασφαλώς δεν ανήκει στην κατηγορία των beautiful people – παρ΄ ότι οι προσεκτικοί βλέπουν στην εικόνα της κάποιες αλλαγές, περισσότερο μέικαπ, προσεκτικότερο χτένισμα, ανανεωμένη γκαρνταρόμπα, λένε πως από πίσω βρίσκεται ο φίλος της Καρλ Λάγκερφελντ. «Αγαπώ υπερβολικά τη ζωή», εξομολογήθηκε η ίδια στο «L΄ Εxpress». «Ποτέ δεν ονειρεύτηκα να είμαι υποψήφια για το Μέγαρο των Ηλυσίων. Οι άνθρωποι που το σκέπτονται κάθε πρωί με εκπλήσσουν».

Ό,τι της λείπει από φωτογένεια, η Ομπρί το διαθέτει σε στρατηγική.


Οι ερασιτέχνες πρωταθλητές θα παίξουν στην Α΄ Εθνική

«Μια μέρα, κάποιος πρέπει να αφηγηθεί το φανταστικό πεπρωμένο του Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ», έγραφε πρόσφατα η «Le Μonde». «Την απίστευτη ιστορία αυτού του, παθιασμένα ευρωπαϊστή, “Γερμανοεβραίου”, που κατάφερε μέσα σε μια άνοιξη να συμφιλιώσει τη Γαλλία με την ιδέα της ελευθερίας και θέλει σήμερα να “αλλάξει την πολιτική για να αλλάξει η πολιτική”. Αθεράπευτε, άπιαστε Ντάνι! Πάνε 42 χρόνια απ΄ όταν εισέβαλε ο ταραξίας αυτός στην εθνική μας μυθολογία. Ήταν 22 Μαρτίου του 1968, στο Πανεπιστήμιο της Ναντέρ. Αναπολώντας αυτή την επανάσταση που τόσο αγάπησε, είπε κάποτε: “Η εισβολή της επιθυμίας και της ειρωνείας στον πολιτικό χώρο ήταν ίσως το πιο επαναστατικό γεγονός της εποχής”. Σήμερα, ο Κον-Μπεντίτ είναι πάντα εδώ, περισσότερο από ποτέ…».

Κλείνει το μάτι. Την επαύριον του δεύτερου γύρου των γαλλικών περιφερειακών εκλογών, ο επικεφαλής της Ευρώπης Οικολογίας, της τρίτης (και με τη βούλα πλέον) μεγαλύτερης πολιτικής δύναμης της Γαλλίας, απηύθυνε μέσω της «Liberation» μια νέα «έκκληση της 22ας Μαρτίου». Κλείνοντας το μάτι στους Γάλλους, παραπέμποντας άμεσα στην ιστορία του γαλλικού Μάη, ο Κον-Μπεντίτ αξίωσε την «ενσάρκωση της πολιτικής οικολογίας σε ένα νέο σώμα, έναν καινοφανή πολιτικό σχηματισμό, χωρίς διαχωρισμούς», έναν «πολιτικό συνεταιρισμό» που θα συγκεντρώσει όλες τις τάσεις: «Είμαστε οργανωμένοι σαν μια ομάδα ερασιτεχνών πρωταθλητών και τώρα μας λένε “θα παίξετε πρώτη εθνική”. Αν θέλουμε να ανταποκριθούμε στο ύψος των προσδοκιών, πρέπει να ξεπεράσουμε τους εαυτούς μας».

Ο Κον-Μπεντίτ θέλει να δει την Ευρώπη Οικολογία, αυτόν τον συνασπισμό οικολογικών σχηματισμών, να αυτονομείται από τους Πρασίνους, τη βασική συνιστώσα της. Θέλει επίσης, το λέει καιρό, να δει έναν κοινό υποψήφιο της γαλλικής Αριστεράς στις προεδρικές εκλογές του 2012. Περισσότερες από 40 προσωπικότητες της Οικολογίας έχουν ήδη υπογράψει την έκκλησή του. Η ηγεσία των Πρασίνων όμως αντιστέκεται, αρνείται να πειράξει την υφιστάμενη, «νικηφόρα» δομή. «Κανείς δεν έχει έμφυτη τη σοφία για το 2012», δηλώνει. Σαράντα δύο χρόνια μετά, ο Ντάνι ταράζει ακόμα.