Φαινόμενα

«Ιερή» μικρολογιστική
Της Πόπης Διαμαντάκου diaman@dolnet.gr ,

Είχε περάσει καιρός από τότε που απαραίτητο στοιχείο των πάνελ εθνοξεμαλλιάσματος αποτελούσε το ράσο. Εκείνες τις εποχές τα τηλεπαράθυρα είχαν αναδείξει μάλιστα ρασοφόρους ταλαντούχους της τηλεθέασης σε τηλεοπτικά υπερθεάματα που αντανακλούσαν όχι μια παράδοση του τόπου αλλά και την επίσημη, τότε (επί Χριστόδουλου), «γραμμή» της Εκκλησίας.

Ήταν η εποχή κατά την οποία η θρησκευτική πίστη από βαθιά ανθρώπινη ανάγκη γινόταν το άλλοθι για μια κοσμική εκμετάλλευση του τηλεοπτικού μέσου από την πλευρά της Εκκλησίας. Θυμόμαστε να μπαίνουν κάμερες στους ναούς, να καταγράφουν βουρκωμένα μάτια ιερωμένων και φλογερούς, εθνικοπατριωτικούς λόγους με τους οποίους διεκδικούσαν ρόλους εθνοπατέρων.

Τις ημέρες εκείνες η Εκκλησία έσπευδε να εκμεταλλευτεί τους όρους του τηλεοπτικού θεάματος για να καταλάβει τη μεγαλύτερη δυνατή θέση στη συνείδηση του φιλοθεάμονος. Επιλογή που αποδείχθηκε δίκοπο μαχαίρι. Γιατί με την ίδια σφοδρότητα που «διαφήμιζε» την εξ ορισμού αγιοσύνη των έργων και λόγων της, δέχθηκε τη δυσφήμηση από τα σκάνδαλα που ξέσπασαν στους κόλπους της.

Μεσολάβησαν στιγμές που ούτε την Εκ κλησία έκαναν περήφανη ούτε τη μοναστηριακή παράδοση τίμησαν. Δεν είναι μόνο το Βατοπέδι που έχει παραμείνει στη συνείδηση των πολιτών ως το απόλυτο σύμβολο της διαπλοκής κράτους και ράσων (με τη συμβολική και ουσιαστική τους έννοια), αλλά και ένα σωρό υποθέσεις που αφορούσαν ιερείς, όπως εκείνη γηραιού μητροπολίτη που βρέθηκε με ένα εκατομμύριο ευρώ προσωπική περιουσία και ισχυρίστηκε ότι ήταν «κομπόδεμα για τα γηρατειά του».

Τους πατέρες της Εκκλησίας ξαναβλέπουμε στα τηλεπαράθυρα να αντιδρούν στην απόφαση του κράτους να φορολογήσει την εκκλησιαστική περιουσία. Πολύ θυμωμένοι, όπως και οι οδηγοί ταξί, οι βενζινοπώλες και άλλες κατηγορίες επαγγελματιών, τα χρόνια προνόμια των οποίων δημιούργησαν την πεποίθηση ότι πρόκειται για κατηγορίες πέραν των νόμων.

Θλιβερή εικόνα. Δεν αρμόζει στην Εκκλησία να διεκδικεί στα τηλεπαράθυρα τη συντήρηση οικονομικών προνομίων που ουδείς από τους πιστούς της διαθέτει. Πολύ περισσότερο όταν έχει μείνει σιωπηλή στις αλλεπάλληλες αποκαλύψεις οικονομικών σκανδάλων, τόσο στους κόλπους της όσο και σε μοναστήρια.

Το πρόβλημα δεν είναι αν η Εκκλησία δεν έχει μεγάλη περιουσία, όπως σπεύδουν διάφοροι να ισχυριστούν (Άνθιμος), ούτε το ότι δεν εντάσσονται σε αυτήν οι μοναστηριακές περιουσίες. Αυτή είναι η «ιερή» μικρολογιστική. Αλλά ότι δίνει σε μια δύσκολη στιγμή για τους πολίτες και δη τους ασθενέστερους οικονομικά την εικόνα παλαιοσυνδικαλιστή, από εκείνους που αποκαλύφθηκε ότι ωφελήθηκαν οικονομικά «πουλώντας» στις εξουσίες την εμπιστοσύνη των εργαζομένων. Με «αγιαστούρα» ή χωρίς, η νοοτροπία παραμένει ίδια.


Όλοι θα πάρετε

Παρατηρήσαμε ότι όταν είχαν στο Μega τη Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου, προβάλλει ο Γιώργος Αυτιάς μια προηγούμενη συνέντευξή της στην εκπομπή του. Την επομένη βλέπει Λοβέρδο στο Μega. Προβάλλει και αυτός, την ίδια ώρα, μια δική του συνέντευξη με τον Λοβέρδο.

Βλέπει στη ΝΕΤ τον εργατολόγο Αλέξη Μητρόπουλο, προβάλλει και αυτός μια μαγνητοσκοπημένη συνέντευξη με τον ίδιο.

Είπαμε ο ανταγωνισμός είναι σκληρός, αλλά όχι και να αρρωστήσετε κυνηγώντας ο ένας την ουρά του άλλου. Όλοι στην ίδια παραλία παίζετε, παιδιά, κάντε υπομονή, η άμμος φτάνει για όλα τα κουβαδάκια.


Χρυσά βατόμουρα

Μας άρεσε στους Singles (Μega).

Πέρασε καιρός από τότε. Την ξαναβλέπουμε στην «Ονειροπαγίδα» (ΑΝΤ1). Κρίμα που στη χώρα μας δεν υπάρχουν «Χρυσά Βατόμουρα» για τις χειρότερες εμφανίσεις ηθοποιών, γιατί σίγουρα της ανήκει ένα. Υποδύεται την κακομαθημένη πλουσία κόρη, σαν να πρόκειται για καθυστερημένο λόγω χρόνιας απομόνωσης (τύπου Κωσταλέξη).

Κάνει σαν να αγνοεί ακόμη και την έννοια βασικών λέξεων και αντιδρά με την ίδια μηχανική μανιέρα, σαν να την ξαφνιάζουν τσιμπώντας την κάθε φορά που της απευθύνουν τον λόγο. Όχι ότι φημίζεται η εγχώρια τηλεόραση για τις προσεγμένες ερμηνείες, αλλά μερικές ξεπερνούν τα όρια.


Τηλε-μόδες που περνούν γρήγορα

Είχε πλάκα. Κατάντησε βαρετός.

Με το ίδιο ύφος, τα ίδια αστεία τύπου τώρα-θα-σας-προκαλέσω-με-σεξουαλικά-υπονοούμενα, μοιάζει πλέον σαν «παγωμένη» αποκριάτικη φιγούρα που συμβολίζει το πάρτι, αλλά ούτε έκπληξη προκαλεί ούτε κέφι. Δύσκολα θα αρνηθεί κανείς ότι είχε την ευφυΐα να διακρίνει και να υπηρετήσει με συνέπεια τον καρναβαλισμό της εγχώριας τηλεόρασης, προτείνοντας τον εαυτό του ως ιδανικό ρόλο. Δεν ήταν διόλου δύσκολο να εντυπωσιάσει με τις αθυροστομίες και τα σεξουαλικά υπονοούμενα που ήταν προστατευμένα από το πλαίσιο των τάλεντ σόου, όπου έκανε και το μεγάλο του σουξέ.

Και στις πωλήσεις θεαμάτων μέχρι τώρα αποδείχθηκε καλός ο Ψινάκης. Με δεδομένη μια παρθένααπό τις αγαπημένες του λέξεις για να κάνει «πονηρά» λογοπαίγνια- αγορά και ένα άμαθο φιλοθέαμον πλήθος στα μανατζερίστικα σουσούμια. Άλλωστε υπήρξε αποκλειστικός διαμορφωτής της πρώτης περιόδου της καριέρας του Ρουβά και εκ των πρώτων και πολυτιμότερων προμηθευτών της κουτσομπολίστικης τηλεόρασης, από την εποχή που η Τατιάνα παρουσίαζε τις ηθικολαγνικές τηλεοπερέτες τύπου «η φούστα του Ρουβά». Μπορεί στις αναπτυγμένες αγορές της σοουμπίζ αυτός ο ενδυματολογικός μανατζερισμός να θεωρούνταν «passi» (ξεπερασμένος), αλλά στους εγχώριους ιθαγενείς φιλοθεάμονες είχε πέραση. Κατόπιν πειραματίστηκε με τηλεπερσόνες σαν τη Λουκά και την Τζούλια, δοκιμάζοντας τις αντοχές του φιλοθεάμονος στην πλάκα. Αποδείχθηκαν μεγάλες.

Φαίνεται όμως ότι άγγιξε και ο ίδιος τα όριά του. Δεν άφησε άλλωστε ευκαιρία που να μην την εκμεταλλευτεί. Από το καρατζαφέρειο φλερτ για να κατέβει βουλευτής μέχρι τη βαρετή πλέον πλάκα με την ηλικία του και το λίφτινγκ του, βρέθηκε στο επίκεντρο κάθε υπερβολής που γέννησαν στρεβλώσεις της εγχώριας τηλεόρασης.

Δυστυχώς, αποτελεί πλέον μέρος τους. Κουραστικός όπως και αυτές.

Και το χειρότερο, δείχνοντας αδυναμία να αντιληφθεί ότι οι τηλεοπτικές μόδες περνούν πολύ γρήγορα. Και η δική του το ίδιο.