«Είναι ζήτημα δημοκρατίας ο αποκλεισμός του τραγουδιού»

Οργίζεται, γράφει, τραγουδάει. Η σειρά είναι γνωστή για τον τραγουδοποιό και ερμηνευτή κι ας πέρασαν κιόλας χρόνοι δεκαπέντε απ΄ τον πρώτο του δίσκο!

Το καμαρίνι είναι στενό και όλοι βρίσκονται σε οργασμό εργασίας λίγο πριν από το live. Πίνει σόδα και μιλάει speedάτα. Μάλλον κάπου εδώ βρίσκεται το μυστικό της επιτυχίας του, ότι πέρασαν 15 χρόνια απ΄ τον πρώτο του δίσκο («Παραμύθι με λυπημένο τέλος») και παραμένει θυμωμένος, οργισμένος και ευαίσθητος, σαν να μην πέρασε μια μέρα.

«Ο πρώτος δίσκος γράφτηκε από έναν θρασύ 24χρονο νέο. Ήταν όλα μου τα λάθη μαζεμένα. Θυμάμαι τη γενναιοδωρία του Μάνου Ξυδούς. Πήγε στον Μάτσα και είπε: “Εγγυώμαι γι΄ αυτόν”. Με είχε ακούσει στην Κρήτη σε συναυλίες με τους Χαΐνηδες και μετά με πήρε με τους Πυξ Λαξ», θυμάται με συγκίνηση. Από τότε μεσολάβησε πλούσια δισκογραφία, εκατοντάδες live και πολλά χιλιόμετρα στον δρόμο.

Και τώρα φθάσαμε στον τελευταίο του δίσκο. «Με τον τελευταίο μου δίσκο “ΞένιοςΗ Κρήτη εντός μου” είναι σαν να ανοίγω το μπαούλο με τις αναμνήσεις. Νιώθω Κρητικός, αν και κατάγομαι απ΄ την Καλαμάτα, αφού πέρασα τα πιο δημιουργικά μου χρόνια στην Κρήτη. Πήγα συμπτωματικά για να σπουδάσω Μαθηματικά και έμεινα 16 χρόνια». Ο κόσμος γεμίζει τον «Σταυρό του Νότου». Φοιτητές, τριαντάρηδες, η γενιά της Πτώσης του Τείχους και του Facebook.

Πώς είναι όμως το κοινό σήμερα; «Πιο αγριεμένο. Είναι πιο πιεσμένος ο κόσμος. Τους βλέπω ανήσυχους και έρχονται πια με μεγαλύτερες προσδοκίες. Όχι απλά για να ακούσουν κάτι καλύτερο. Αλλά για να πάρουν ανάσα» λέει. Ανήκει στη γενιά των τραγουδοποιών του 1990. Μια γενιά που πρόλαβε το προηγούμενο status quo της δισκογραφίας και του τραγουδιού και παραδόθηκε στη νέα (ιντερνετική) τάξη πραγμάτων.

«Η γενιά μου είναι τυχερή. Κατέθεσε ένα στίγμα τη δεκαετία του ΄90 και από τότε υπάρχει ένας κόσμος που μας αγαπάει και μας στηρίζει. Το πρόβλημα είναι των νεώτερων συναδέλφων. Η δισκογραφία τελείωσε, τα Μέσα έχουν σκληρύνει πολύ, οι δίαυλοι έχουν στενέψει. Αν υπάρχουν στην Αθήνα εκατό Μέσα και το τραγούδι που αγαπάμε περνάει μέσα από δυόμισι, αυτό είναι πρόβλημα Δημοκρατίας. Πάντως όπου παίζουμε έχει κόσμο και οι δίσκοι μας δεν πουλάνε λιγότερο απ΄ των προβεβλημένων. Εγώ πάντως από τις ζωντανές εμφανίσεις πάντα ανέπνεα κι απ΄ αυτές πάντα έβγαζα τα προς το ζην», ξεκαθαρίζει.

Οργίζεται (χωρίς να γίνεται δράμι αντιδραστικός) με την επικαιρότητα, ξεσπάει σε γέλια, συγκινείται. Ανήκει στη χορεία των καλλιτεχνών που έχουν θέση για τα κοινωνικά δρώμενα και συχνά παρεμβαίνουν. «Υπάρχει μια παρεξήγηση στο πώς συμπαρίσταται ένας καλλιτέχνης. Λοιπόν, ο καλλιτέχνης συμπαρίσταται με το έργο του. Ρωτούν διάφοροι: “Πού είναι οι καλλιτέχνες; ” Απαντώ: “Σπίτι τους και γράφουν για σένα!” Και η δική μου παρέμβαση (με αρθρογραφία στο blog e-tetradio) τέτοιο νόημα έχει», λέει. Αλήθεια, πώς βλέπετε τα talent shows;

Τελειώνουν, φθίνουν. Εξάλλου είναι και μια ανάποδη διαδικασία. Πρώτα γίνονται γνωστοί και μετά εμφανίζουν έργο. Μόνο όμως ο δύσκολος τρόπος υπάρχει.

ΙΝFΟ

Απόψε και αύριο στον «Σταυρό του Νότου» (Κεντρική Σκηνή, Φραντζή & Θαρύπου 37, Νέος Κόσμος, τηλ. 210-9226.975).

«Ας αδειάσουν πρώτα τα ευρωπαϊκά μουσεία…»

Μοιραία η κουβέντα πάει στην οικονομική κρίση και στο πρόσφατο εξώφυλλο του γερμανικού «Focus». «Είμαι οργισμένος. Οι γενικεύσεις βέβαια δεν ωφελούν αφού πρόκειται απλά για το προκλητικό εξώφυλλο της συντακτικής ομάδας ενός περιοδικού.

Αισθάνθηκα πάντως να το παίρνω προσωπικά, αφού η Αφροδίτη της Μήλου είναι ένα άγαλμα φυλακισμένο στο Λούβρο. Επίσης, οι γονείς ή οι συγγενείς της συντακτικής ομάδας δεν τιμωρήθηκαν για εγκλήματα πολέμου, ούτε αποζημίωσαν ούτε ζήτησαν συγγνώμη. Εκεί που μας χρωστούν, μη μας ζητούν και τον γάιδαρο. Το γεγονός πως κακοδιαχειριστήκαμε, κατασπαταλήσαμε, δανειστήκαμε δεν δίνει το δικαίωμα να βάζουν την αρχαία μου κληρονομιά να κάνει αυτή την άσεμνη χειρονομία. Να αδειάσουν πρώτα όλα τα ευρωπαϊκά μουσεία (έχουν γίνει πάμπλουτοι από τον ελληνικό και τον αιγυπτιακό πολιτισμό) απ΄ τις αρχαιότητες και μετά να κάνουν χειρονομίες».