Η κατάρα των διαδηλωτών με τα κόκκινα πουκάμισα

Από εκατοντάδες λίτρα αίματος καλύφθηκε και χθες ο χώρος έξω από το πρωθυπουργικό μέγαρο στην Ταϊλάνδη. Γιατί όμως τα «κόκκινα πουκάμισα» επιμένουν σε αυτή την ασυνήθιστη διαμαρτυρία για να εκφράσουν την αντίθεσή τους στην κυβέρνηση της χώρας τους;

Ως σύμβολο ζωής (αλλά και θανάτου), το αίμα απαντάται σε έθιμα και θρησκευτικές τελετές διάφορων πολιτισμών. Στην Αυστραλία, οι Αβορίγινες ανταλλάσσουν αίμα και αλείφουν το σώμα τους με αυτό σε μυστικές τελετές, ενώ σημαντικό ρόλο έπαιζε στις θυσιαστικές τελετές των Αζτέκων και άλλων πολιτισμών της Κεντρικής Αμερικής. Στην Ευρώπη, αρχαία γερμανικά φύλα ράντιζαν με αίμα τα αγάλματα των θεών τους και για τους χριστιανούς το ευλογημένο κρασί είναι το αίμα του Χριστού. Ως μέσο πολιτικής διαμαρτυρίας, πάντως, το υγρό που κυκλοφορεί στο αγγειακό σύστημα ανθρώπων και ζώων εμφανίζεται για πρώτη φορά στην Ιστορία.

Το νόημα της κίνησης
Στο κάλεσμα της ηγεσίας των «κόκκινων πουκαμίσων» ανταποκρίθηκαν πολλοί υποστηρικτές του πρώην πρωθυπουργού Τακσίν Σιναουάτρα, οι οποίοι αφού συγκέντρωσαν το αίμα τους σε δοχεία, το έριξαν έξω από την έδρα του σημερινού επικεφαλής της κυβέρνησης Αμπχισίτ Βετζατζίβα. Αλλά όπως επισημαίνει η εφημερίδα «Guardian», κανείς δεν ξέρει με βεβαιότητα ποιο είναι το νόημα αυτής της κίνησης. Ένας από τους ηγέτες των «κόκκινων πουκαμίσων», ο Ναταβούτ Σαϊκούρ, δήλωσε ότι το αίμα αποδεικνύει τη «θέληση του κινήματος για δημοκρατία» και ότι κάποτε ήταν «ένα σημαντικό έθιμο κατάρας». Ακόμη και αν ο Αμπχισίτ «δεν λερώσει τα χέρια του με αίμα, τα πόδια του θα ματώσουν από τις κατάρες μας», πρόσθεσε ο «κόκκινος» ηγέτης. Ωστόσο, ένας συνάδελφός του, ο Βεερά Μουσικαπόνγκ, βλέπει «μια θυσιαστική προσφορά που συμβολίζει την αγάπη μας για το έθνος και την ειλικρίνειά μας». Ένας τρίτος, ονόματι Σόμσακ Τζανπράσερτ, δήλωσε στο Γαλλικό Πρακτορείο ότι αυτός ο τρόπος διαμαρτυρίας εκφράζει το γεγονός ότι «το αίμα μας, το αίμα του λαού, είναι εξουσία». Εξίσου μπερδεμένοι με τους διαδηλωτές εμφανίστηκαν πάντως και οι ντόπιοι ειδικοί στα έθιμα της κουλτούρας της Ταϊλάνδης. Ο Σ.Π. Σομτόου, Ταϊλανδός συγγραφέας και συνθέτης, ανέβασε στο μπλογκ του μια τηλεοπτική εκπομπή στην οποία συμμετείχαν «κορυφαίοι αστρολόγοι και μάγοι» της χώρας. Παρά την αδιαμφισβήτητη εξειδίκευσή του, το πάνελ δεν κατάφερε να καταλήξει σε κάποιο κοινό συμπέρασμα, πέρα από το γεγονός ότι οι περισσότεροι υποστηρικτές τού Τακσίν προέρχονται από τα φτωχά αγροτικά στρώματα του «δεισιδαιμονικού βορρά». Σύμφωνα με μια από τις θεωρίες που ακούστηκαν, το χυμένο αίμα στο πρωθυπουργικό μέγαρο είναι μια κατάρα καμποτζιανής προέλευσης, η οποία υποτίθεται ότι θα εξασφαλίσει την επιστροφή του αυτοεξόριστου Τακσίν στην Ταϊλάνδη.

Άστρα και μαγεία
Οι αστρολόγοι υποστήριξαν ότι πρόκειται για μια απλή πρακτική της λεγόμενης συμπαθητικής μαγείας. Ο ιστορικός της τηλεοπτικής παρέας αναφέρθηκε σε έναν θρύλο του 16ου αιώνα, σύμφωνα με τον οποίο ο Ταϊλανδός βασιλιάς Ναρεσουάν διέταξε κάποτε τον στρατό του να συλλάβει και να αποκεφαλίσει τον βασιλιά των Χμερ, Σάτχα, προκειμένου «να χρησιμοποιήσει το αίμα του θύματος για να πλύνει τα πόδια του».

Σε κάθε περίπτωση, δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι ο συγκεκριμένος τρόπος θα βοηθήσει τα «κόκκινα πουκάμισα» να πετύχουν τον σκοπό τους. Όπως δήλωσε στην τηλεοπτική εκπομπή ένας ειδικός, «η χρήση του αίματος του εχθρού σου είναι ένα λογικό παράδειγμα συμπαθητικής μαγείας. Αλλά χύνοντας το δικό σου, μπορεί να έχεις ακριβώς το αντίθετο αποτέλεσμα». Ακόμη και η μέθοδος της κατάρας της Καμπότζης πάσχει, αφού απαιτεί «αγνότητα ψυχής». Διαφορετικά, «το αποτέλεσμα μπορεί να είναι αρνητικό γι΄ αυτόν που καταριέται αντί για εκείνον που δέχεται την κατάρα». Αλλά το θέμα της «αγνότητας της ψυχής» σηκώνει άλλη τόση κουβέντα…