[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Πατρίδα… αυτή η άγνωστη

Θυσία; Θυσία που προσφέρθηκε ο συμπολίτης μας να δώσει τον 14ο μισθό του στον Πρωθυπουργό για να βοηθήσει την πατρίδα; Ε, όχι. Μετά χαράς να του προσφέρω εγώ και τους 14. Διότι θυσιάζεσαι όταν προσφέρεις κάτι που αγαπάς ή που έχεις ανάγκη. Όχι όταν χαρίζεις τη μόνιμη πηγή άγχους σου. Διότι δεν προλαβαίνεις να πάρεις το ρευστό στο χέρι. Ζεις με το άγχος πού θα τα πρωτοδώσεις. Να προηγηθεί η πιστωτική ή το δάνειο; Το φροντιστήριο των παιδιών ή μια βόλτα από το σούπερ μάρκετ; Και αν, λέμε αν, περισσέψει κάνα ευρώ, καταλήγει στον ψυχολόγο, για να ξεπεράσεις το άγχος που σου προκαλεί η σωστή διαχείριση του μισθού.

Οπότε πάρτε τα όλα, πάρτε τα, βάλτε φωτιά και κάψτε τα, που άδει και η απόλυτη Ελληνίδα σταρ. Μία και μόνη αντίρρηση έχω. Που μου ζητάνε να προσφέρω για την πατρίδα. Και προσπαθώ να ανακαλέσω την έννοια, αλλά νιώθω ένα κενό. Πατρίδα για τη δική μου τη γενιά είναι μια έννοια γεμάτη ενοχές.

Μεγάλωσα σε μια εποχή που οι πολιτικοί μιλούσαν για χώρα και κράτος και οι εθνικιστές για πατρίδα.

Σε μια περίοδο που οι εθνικές επέτειοι ήταν μπανάλ. Οι παρελάσεις ευκαιρία για να χάσουμε μάθημα. Και γραμμένο φαρδιά-πλατιά στα βιβλία πως το κρυφό σχολειό ήταν μύθος. Μεγάλωσα με τη νοοτροπία πως μπορώ να σπουδάσω και να δουλέψω σε μια άλλη χώρα, όχι με το στίγμα του μετανάστη και του αλλοδαπού, αλλά ως Ευρωπαίος πολίτης επί ίσοις όροις. Έμαθα να ταξιδεύω μόνο με την ταυτότητά μου, χωρίς διαβατήριο. Να μη χρειάζομαι συνάλλαγμα. Να μη θεωρώ την παγκοσμιοποίηση απειλή και την ανεκτικότητα αρετή. Και να καμαρώνω κάθε φορά που η Αθήνα αναφέρεται ως μητρόπολη. Και τώρα ξαφνικά μου ζητάνε θυσίες όχι για τη χώρα μου, αλλά για την πατρίδα. Για αυτή την άγνωστη;