«Ζούμε στην εποχή της απελπισίας γι΄ αυτό επιστρέφουμε στο χθες»

Ο κύριος «Τainted Love», πρωτοπόρος της βρετανικής electropop το ΄80 με διαρκή πορεία από τότε, θα βρεθεί σε Πάτρα και Αθήνα για «συναυλίες εφ΄ όλης της ύλης»
Με λόγο χειμαρρώδη που δεν βάζει κόμματα και τελείες, ο Μαρκ Άλμοντ αφήνει γρήγορα τα τετριμμένα (τι, πώς, πού για τις ελληνικές συναυλίες του) και μπαίνει κατευθείαν στο ψαχνό: «Κλείνω 30 χρόνια καριέρας», λέει. «Το λέω, το ξαναλέω και δεν μπορώ να το πιστέψω. Περνάει τόσο γρήγορα ο χρόνος μετά τα 50».

Μάλιστα. Η ερώτηση δεν ήταν φιλοσοφικού ενδιαφέροντος. Το αντίθετο. Ρώτησα απλώς το αυτονόητο («τι θα μας παρουσιάσετε στην Αθήνα;») κι όλο αυτό που ακολούθησε εξηγούσε γιατί κάνει περιοδεία αυτή την εποχή και γιατί έχει ετοιμάσει το υλικό απ΄ όλες τις όψεις της πορείας του. «Παλιά τραγούδια, γνωστά τραγούδια, όχι πολύ γνωστά, ακουστικά, ηλεκτρικά κ.λπ.».

«Ξέρετε αισθάνομαι πολύ προνομιούχος που μπορώ ακόμα να κάνω αυτό που θέλω. Έπειτα από 30 χρόνια, κάνω τους δίσκους που θέλω, συνεργάζομαι με ενδιαφέροντες ανθρώπους, κάνω περιοδείες, ζω τη ζωή μου… Είμαι τυχερός», λέει ο Μαρκ Άλμοντ.

Αλλά σας απειλεί λιγάκι ο χρόνος που περνάει γρήγορα;

Δεν με απειλεί. Μια διαπίστωση έκανα. Παίρνουμε το πέρασμα του χρόνου ως δεδομένο και προσπαθούμε να κάνουμε την καθημερινότητά μας ενδιαφέρουσα.

Το 2004 είχε ένα παρ΄ ολίγον θανατηφόρο ατύχημα με τη μηχανή του. Τόσο κοντά στον θάνατο, που πολλοί είπαν ότι ήταν θαύμα που επανήλθε. Και δεν ήταν οι δύο εβδομάδες που έμεινε σε κόμμα, αλλά ο αγώνας που έδωσε στη συνέχεια να κατακτήσει ξανά τις δεξιότητες που όλοι έχουμε ως δεδομένες.

«Όταν συνήλθα, κατάλαβα ότι είχα χάσει πολλά από αυτό που ήμουν πριν, κι ένα απ΄ αυτά ήταν η μνήμη μου. Για ένα διάστημα δεν μπορούσα να γράψω, δεν μπορούσα να κάνω τίποτα κι αυτό με έκανε να χάσω την εμπιστοσύνη στον εαυτό μου. Το προσπάθησα πολύ για να επανέλθω, αν και μου έχει αφήσει ακόμα διάφορα. Και ξεχνάω εύκολα».

Ναι, αλλά απ΄ ό,τι είδα στις κριτικές τα σόου σας έγι
ναν καλύτερα μετά το ατύχημα…
Έτσι είναι; Δεν ξέρω. Σίγουρα η προσπάθεια δυναμώνει τους ανθρώπους. Προσωπικά, το μόνο που μπορώ να πω ότι όλο αυτό με έκανε πολύ ζωντανό.

Όταν στήνετε μια συναυλία, τι σκέφτεστε; Πώς τη χτίζετε;

Tη σκέφτομαι σαν ταξίδι. Κι επειδή έχω πολύ υλικό πίσω μου, πάρα πολλά τραγούδια, μου είναι πολύ δύσκολο να διαλέξω. Είναι ένα μεγάλο άγχος αυτό.

Έχετε πάντως μια θεατρική προσέγγιση στα σόου σας.

Μπορεί. Μου αρέσει το θεατρικό στοιχείο. Ιδίως στο γαλλικό τραγούδι. Το λατρεύω το γαλλικό chanson και τον Ζακ Μπρελ ακόμα περισσότερο. Όχι γιατί είναι φοβεροί τραγουδιστές, αλλά γιατί κάθε φορά μπαίνουν μέσα στο τραγούδι και το ζουν.

Συναίσθημα, ρομαντισμός… Σας χαρακτη
ρίζουν αυτές οι λέξεις;
Έχω και την πλευρά του προδομένου από τις ψευδαισθήσεις του ρομαντικού κι αυτό μου βγάζει κάτι κυνικό. Έτσι τουλάχιστον λένε οι φίλοι μου. Τα τραγούδια σας, αλλά και εσείς είναι σαν να δηλώνετε μια νοσταλγία για περασμένες εποχές…

Σ΄ αυτές τις εποχές της κρίσης και του ανθρώπινου πόνου, που δεν υπάρχει ελπίδα για το αύριο, έχουμε την ανάγκη να γυρίζουμε πίσω και να παίρνουμε δύναμη από την ασφάλεια που μας δίνει το παρελθόν. Γι΄ αυτό βλέπετε όλο αυτό το «ρετρό» στη μόδα, τον κινηματογράφο, τη μουσική. Το παρελθόν μάς δίνει αυτή την αίσθηση τάξης που τώρα μας λείπει. Ο νέος μου δίσκος («Variete») είναι γι΄ αυτό ακριβώς: για την απελπισία που νιώθει ο σημερινός άνθρωπος.

ΙΝFΟ

Στην Πάτρα (Ακτή Δυμαίων) την Πέμπτη 18 Μαρτίου. Εισιτήρια:
25 ευρώ στην προπώληση, 30 ευρώ στο ταμείο. Στο «Gagarin 205» (Λιοσίων 205) την Παρασκευή 19 Μαρτίου. Εισιτήρια: 30 ευρώ στην προπώληση, 35 στο ταμείο.

Μια τραγουδίστρια για την ύφεση…

Ποιον καλλιτέχνη λατρεύει σήμερα ο Μαρκ Άλμοντ; Τη Lady Gaga. «Ξέρετε» λέει, «κι εγώ έχω ζήσει αυτό το δημιουργικό κλίμα της καλλιτεχνικής Νέας Υόρκης στα ΄80ς και νιώθω μια συγγένεια μαζί της. Είναι ό,τι ακριβώς ζητάει η εποχή μας: η τραγουδίστρια της οικονομικής ύφεσης. Όσο για τη μουσική της δεν είναι τίποτα τρομερό, κάτι μεταξύ disco και σόουλ, όπως η Μαντόνα κάποτε. Ως τραγουδίστρια όμως ξεχωρίζει- ταλέντο κατά τη γνώμη μου».