[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Όπα, μπαμπάκο, όπα

Κάθομαι στον υπολογιστή μου και απολαμβάνω τα υβρεολόγια των bloggers για το τραγουδάκι που θα στείλουμε στη Γιουροβίζιον. Άλλοι νοσταλγούν (κιόλας;) τα τουριστικά τζιγκλάκια του Σάκη και κάποιοι προβλέπουν ότι το Όπα του Αλκαίου θα έχει την τύχη του Ρακιντζή, πράγμα διόλου απίθανο. Εγώ πάλι βρίσκω καραμπινάτες ομοιότητες με το εισαγωγικό ινστρουμένταλ του Καραγκιόζη «όπα, μπαμπάκο, όπα», αλλά κι αυτό δεν έχει σημασία. Νταβαντούρι να γίνεται. Αυτή είναι άλλωστε η ουσία της Γιουροβίζιον, πράγμα που επιβεβαίωσε, με την ιδιοφυΐα και την αισθητική του, ο Σερζ Γκενσμπούργκ τορπιλίζοντας το 1965 τον διαγωνισμό με το περίφημο Ρoupe de cire, poupe de son. Μα, τι ήθελε να πει ο ποιητής;

Βρίσκω το τραγούδι στο Υoutube και προσπαθώ να αποκρυπτογραφήσω τον στίχο του. Μια κούκλα από «κερί και ήχο» προφητεύει το μέλλον της δισκογραφίας, από την κέρινη μπομπίνα του φωνογράφου και το dummy του βινυλίου μέχρι τη σημερινή Ψηφιακή Δημοκρατία.

Η μεγάλη ορχήστρα εγχόρδων και πνευστών, μαθημένη σε γλυκερές γιουροβιζιονιστικές μελωδίες, έκανε μποϊκοτάζ στη Φρανς Γκαλ και αρνήθηκε να στραμπουλήξει τα δάχτυλά της για πάρτη του Γκενσμούργκ και του μοντερνισμού του, ενώ ο Κλοντ Φρανσουά, μπόι φρεντ τότε της τραγουδίστριας, αντί να τη συγχαρεί για το βραβείο, την ξέχεσε. «Δεν έχω ξανακούσει τόσα φάλτσα μαζεμένα», της είπε από το τηλέφωνο.

Ξαναπαίζω στη διαπασών το τραγούδι και επικυρώνω μέσα μου ένα παλιό γνωμικό για τους μπόι φρεντ, που ντρέπομαι να σας το πω.