Μόδα

Κέφι και χρώμα κόντρα στην κρίση
Της Εφης Φαλίδα

Το Μιλάνο προσφέρει ποιότητα καλών υφασμάτων κι οπισθοχωρεί στο ντιζάιν, ενώ η παριζιάνικη ευθυμία της μόδας αντεπιτίθεται με λάμψεις χρυσού και φουτουριστικά σχέδια
«Το πρόβλημα στην ιταλική μόδα είναι η ασάφεια στο ντιζάιν και η έλλειψη πληροφόρησης για το πώς ζούμε σήμερα». Αυτή είναι η πιο περιεκτική επισήμανση που έκανε δημοσιογράφος στην αποτίμησή της για την Εβδομάδα Μόδας του Μιλάνου. Η Κάθι Χόριν των «Νew Υork Τimes» ίσως είναι από τις λίγες μάχιμες γνώστριες της μόδας. Και η οποία δεν δίστασε να γράψει την άποψή της για την πεσμένη δημιουργικότητα των Ιταλών σχεδιαστών. Αλλά και τη δυσαρέσκειά της για τις δημόσιες σχέσεις των ιταλικών οίκων με τις νέες λατρεμένες τους αγάπες, τους bloggers.

Οι κινήσεις δωροδοκίας των δημοφιλών bloggers με ακριβά κομμάτια από τις συλλογές των επόμενων σεζόν έχει προκαλέσει τη δυσαρέσκεια σε όλες τις επαγγελματίες δημοσιογράφους των μεγάλων εφημερίδων. Αγγλίδες, Αμερικάνες αλλά και Γαλλίδες που χρόνια τώρα είχαν το προνόμιο- μαζί με τους αγοραστές- να βλέπουν πρώτες πριν από όλους τα ρούχα της επόμενης σεζόν. Ομως τα blogs άρχισαν να δημιουργούν το δικό τους κοινό και αυτό δεν πέρασε απαρατήρητο από τα γραφεία Τύπου των οίκων τα οποία άρχισαν να τροφοδοτούν με «αποκλειστικές ειδήσεις και εικόνες» τους δημοφιλείς συγγραφείς και φωτογράφους του Διαδικτύου. Ετσι η πληροφόρηση διασπάστηκε ανάμεσα στις ανταποκρίσεις των εφημερίδων και στα συχνά σχόλια των ερασιτεχνών. Καθένας φυσικά επιλέγει ό,τι του αναλογεί.

Σε μία χώρα με χαμηλές προσδοκίες, η αισθητική της «σέξι τηλεπαρουσιάστριας» έχει κυριαρχήσει, επισημαίνουν οι δημοσιογράφοι στις ανταποκρίσεις τους. Ανάλογα εγκλωβισμένη βρίσκεται και η ιταλική μόδα. Ανάμεσα στις συλλογές με τη σταθερή αξία των μεγάλων ονομάτων που παρουσιάζουν ρούχα κομψά με εξαιρετικές ποιότητες υφασμάτων και στους νέους δημιουργούς με ταλέντο, οι οποίοι όμως δεν έχουν ξεφύγει από την ευκολία της επανάληψης.

Κομψά τα κοστούμια του Τζόρτζιο Αρμάνι με τη ρευστή γραμμή και το άψογο ράψιμο. Εξαιρετικά καλοραμμένα και από καλά μάλλινα υφάσματα τα παλτά της Μax Μara. Ενώ η Μιούτσια Πράντα ήταν ίσως η μόνη περίπτωση που η συλλογή της εντυπωσίασε τους θεατές της, καθώς αναγνώρισαν την επιθυμία της σχεδιάστριας να δώσει έμφαση στο ώριμο γυναικείο σώμα με καμπύλες. Ιδιαίτερα μάλιστα τόνισε με τα φορέματά της την περιοχή του στήθους, προσθέτοντας σειρές βολάν από βαμβακερή δαντέλα.

Ο τρόπος ζωής στο σήμερα απαιτεί κίνηση, ευκολία και δυναμισμό. Αυτό δείχνει να το καταλαβαίνει ο Βέλγος Ραφ Σίμονς που το δίνει με μέτρο στις συλλογές Jil Sander. Στη νέα του συλλογή για τον ερχόμενο χειμώνα το παρουσίασε κυρίως με μαύρα εφαρμοστά φορέματα, με μακριά σακάκια, διάφανα σορτς από μεταξωτό σιφόν, κορμάκια και μπότες και τσάντες που κλείνουν με βέλκρο στραπ και όχι με κουμπιά και αγκράφες. Από τη σοβαρή μοντέρνα πρωινή εκδοχή του Ραφ Σίμονς για τη δραστήρια γυναίκα, η ιταλική μόδα φροντίζει για τις βραδινές εμφανίσεις της με το ερωτικά φορτισμένο πλήθος φορεμάτων του Πιτ Ντούντας για τον οίκο Εmilio Ρucci.

Ο Ντούντας ανανέωσε τα σταμπωτά ψυχεδελικά υφάσματα προσθέτοντας παγιέτες και αφαιρώντας βαθμούς έντασης από τη χρωματική του παλέτα. Και στις καθιερωμένες μάξι τουαλέτες με το σχίσιμο στο πλάι ή την αποκαλυπτική πλάτη, ο σχεδιαστής πρόσθεσε τα μίνι φορέματα με τα λεπτά μεταξωτά ξέφτια στο τελείωμά τους. Καθώς και ψηλόμεσα στενά ίσια παντελόνια που τα συνδύασε με κοντά κι εφαρμοστά δερμάτινα σακάκια.


Το καλό ύφασμα κάνει τη διαφορά

Κάτι δυνατό, κάτι υπερβολικό και ακατανόητο. Ωστόσο ποθητό. Αυτές είναι οι παράμετροι στην εξίσωση της δύναμης που ωθεί τη μόδα να αλλάξει και να κινηθεί προς το μέλλον. Χωρίς να λοξοκοιτάζει προς τη σιγουριά του παρελθόντος. Το Παρίσι δείχνει ότι έχει ικανούς δημιουργούς. Όπως τον Νικολά Ζεσκιέρ στον Βalenciaga και τον Αλμπέρ Ελμπάζ στον Lanvin. Ο πρώτος είχε, όπως δήλωσε, την ιδέα του «εξευγενισμού των αντικειμένων καθημερινής χρήσης».

Η συλλογή του δεν έμοιαζε με τίποτα γνώριμο. Ηταν σαν ο Ζεσκιέρ να είχε περάσει μία μέρα μέσα σε μία κουζίνα των 60΄s, χαζεύοντας τις επιφάνειες των επίπλων από φορμάικα και τα ντουλάπια με τα χρωματιστά τάπερ κουτιά. Σαν να βγήκε βόλ τα και να περπάτησε στους δρόμους της πόλης, διαβάζοντας τα συνθήματα στους τοίχους. Και στη συνέχεια, όλα τα πέρασε από το μπλέντερ του μυαλού του κι έγιναν παντελόνια, τοπ και περίεργα παιχνιδιάρικα παπούτσια.

«Οι γυναίκες απαιτούν ρούχα με ανδρικό ράψιμο, αλλά θέλουν να νιώθουν εύθραυστες. Ζητάνε πρωινά σύνολα, αλλά αγοράζουν βραδινά. Σχεδίασα λοιπόν πολλά ντραπέ κομμάτια, μετά τα κοίταξα και είδα ότι είναι υπερβολικά. Ηταν μόδα σε υπερβολική δόση», λέει ο Αλμπέρ Ελμπάζ στο καρνέ των σημειώσεών του, ζαλισμένος από τις γυναικείες απαιτήσεις. Ομως βρήκε τη λύση για μία συλλογή που έχει καθαρή σιλουέτα με γλυπτά ρούχα πόλης. Κι έτσι τα φορέματά του έγιναν από στρετς ματ ύφασμα, τα παλτό του είχαν κόψιμο ρεντικότας και στρογγυλούς ώμους, ενώ το κάλεσμα της Αφρικής βγήκε πάνω στα βραδινά του με φτερά, λεπτομέρειες γούνας και φερμουάρ στολισμένα με κρύσταλλα Swarovski.