Ενα φαινόμενο 60 ετών με αρετές χαμαιλέοντα

Η πορεία της είναι αξιοθαύμαστη. Όταν άλλες συνάδελφοί της στα 40 τους θεωρούνται- σύμφωνα με τα πρότυπα του Χόλιγουντ- «υπερβολικά ώριμες» και μένουν στα «αζήτητα», εκείνη στα 60 της παίρνει τον έναν ρόλο μετά τον άλλο. Σε μια καριέρα 32 ετών το όνομά της έχει συνολικά φιγουράρει 16 φορές στις υποψηφιότητες των Όσκαρ και στο σπίτι της έχει ήδη δύο αγαλματίδια, για τις ερμηνείες της στα «Κράμερ εναντίον Κράμερ» του 1979 και «Η εκλογή της Σόφι» του 1982. Για τη Μέριλ Στριπ δεν αποκλείεται να έχει έρθει το πλήρωμα του χρόνου ώστε να κάνει τρία τα Όσκαρ της (με υποψηφιότητα στην κατηγορία πρώτου γυναικείου ρόλου για την ερμηνεία της στο φιλμ «Τζούλι και Τζούλια»).

Όταν η Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογράφου απένειμε Όσκαρ σε συνυποψήφιές της- όπως η Γκουίνεθ Πάλτροου, η Χίλαρι Σουάνκ, αλλά και σε νεώτερές της- η Μέριλ Στριπ ήταν η υπομονετική συνήθης παρουσία στην τελετή.

Έχει άραγε τύχει αναγνώρισης σε μεγάλο ή μικρότερο βαθμό; Η όποια απάντηση λίγη σημασία έχει, διότι αξιωματικά η Μέριλ Στριπ θεωρείται η καλύτερη ηθοποιός του κόσμου.

Το υποδηλώνει η πλούσια παλέτα ρόλων της, αλλά και οι πολυποίκιλες μεταμορφώσεις της που υπαγορεύονται ακριβώς από τις ανάγκες ενός εκάστου ρόλου. Από το τηλεοπτικό «Ολοκαύτωμα», στον «Ελαφοκυνηγό», την «Εκλογή της Σόφι», την «Εξαφάνιση της Κάρεν Σίλκγουντ», την «Κραυγή στο Σκοτάδι», τη «Διαβολογυναίκα» καταγράφονται λαμπερές ερμηνευτικές αποχρώσεις που δεν «πάτησαν» ποτέ σε τεχνικές.

Η φήμη που κέρδισε η Μέριλ Στριπ μέσα από τις ερμηνείες της έχει υπερβεί τη φήμη των ίδιων των ταινιών. Ο χαμαιλεοντισμός της είναι αξιοθαύμαστος. Σε κάθε ταινία που παίζει, μεταμορφώνεται.

Και μιλάει με τέλεια ντοπιολαλιά, όπως αυτή ορίζεται από τον τόπο καταγωγής τής εκάστοτε ηρωίδας της: με προφορά της Δυτικής Πενσυλβάνιας στον «Ελαφοκυνηγό», σαν γυναίκα από την Οκλαχόμα στην «Εξαφάνιση της Κάρεν Σίλκγουντ», με πολωνέζικο αξάν στην «Εκλογή της Σόφι», με αυστραλέζικο τόνο στην «Κραυγή στο σκοτάδι».

Για τις ανάγκες των ρόλων της αλλάζει την ψυχοσύνθεσή της με την ίδια ευκολία που αλλάζει το χρώμα των μαλλιών της. Και σε πείθει είτε ως γερουσιαστής στο πολιτικό θρίλερ «Λέοντες αντί αμνών», είτε ως υπουργός στο «Άνθρωπος της Μαντζουρίας», ή ως αυταρχική διευθύντρια περιοδικού στο «Ο Διάβολος φορούσε Πράντα», είτε ως πρόσχαρη νοικοκυρά-μαγείρισσα και συγγραφέας στο «Τζούλι και Τζούλια». Σε κάθε περίπτωση, ο θεατής ξέρει, αναγνωρίζει, πως πίσω από κάθε ρόλο είναι η Μέριλ Στριπ.

Κάποιοι υποστηρίζουν πως ύστερα από μια ευρεία γκάμα ρόλων στην απαρχή της καριέρας της, η Στριπ μπήκε σε στενωπό. Ότι βολεύτηκε σε παρεμφερείς χαρακτήρες. Όμως κινηματογραφικοί αστέρες τέτοιας στόφας δεν γνωρίζουν όρια ούτε περιορισμούς. Η ιδιοφυής Τζούλια Τσάιλντ απομυθοποιούσε την τέχνη της επιμένοντας πως οποιοσδήποτε μπορεί να μαγειρέψει. Το ίδιο κάνει με ανάλογη χάρη η Μέριλ Στριπ.