[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Τσάι με κανέλα

Ήταν λίγες μέρες πριν.

Περίεργος καιρός, συννεφιά, νόμιζες θα αρχίσει βροχή από στιγμή σε στιγμή, καθόλου κρύο. Ξαφνικά μου ήρθε η ακατανίκητη επιθυμία να φτιάξω τσάι. Όχι φακελάκι «ετοιματζίδικο». Από το άλλο, το κανονικό, όπως το έκανε η μάνα και η γιαγιά μου. Μέσα στο νερό έβαλα επίσης δυόσμο και κανέλα. Κι όπως οι μυρωδιές γέμιζαν το δωμάτιο σαν να άνοιξε ένα παράθυρο και τα κατάλαβα όλα. Έτσι νομίζω, τουλάχιστον, γιατί οι άνθρωποι δεν σταματούν να με εκπλήσσουν.

Όλα όσα προσπαθούσε να εμφυσήσει στους τυχερούς που τη γνώρισαν η «κυρα-Βάσω» Βασιλείου. Έλεγε: την εντροπία δεν την παλεύεις, φεύγεις μακριά, αν μπεις μέσα θα σε πνίξει.

Έλεγε: κάθε τόσο πρέπει να παίρνεις το κουράγιο να πετάξεις τα σκουπίδια από τη ζωή σου, όσο κι αν πονάει αυτό. Τα σκουπίδια (πράγματα, καταστάσεις ακόμη και ανθρώπους) που σκέπασαν τον «δρόμο της καρδιάς σου» και δεν σ΄ αφήνουν πια να δεις ποιος είσαι και κυρίως τι δεν είσαι, τι θέλεις και τι δεν θέλεις.

Έλεγε κι άλλα πολλά και στόλιζε το πρωινό τραπέζι στα Παράκοιλα με σπιτικές μαρμελάδες και τσάι με κανέλα, δηλαδή με αγάπη και φροντίδα.

Πέρασε πολύς καιρός για να συνειδητοποιήσουμε ότι πίσω από κάθε κουβέντα της κρυβόταν ένα μυστικό της ζωής, έστω κι αν δεν καταλαβαίναμε ακόμη ποιο είναι.

Τό ΄φτιαξα, λοιπόν, το τσάι με κανέλα. Τό ΄φερα στη μύτη να απολαύσω το άρωμά του, τό ΄φερα στο στόμα να χαρώ τη γεύση του και- το κυριότερο- έβαλα τον συμβολισμό του μέσα μου:

Στην εντροπία δεν απαντάς με εντροπία. Απαντάς με τους δικούς σου κανόνες ζωής. Με τις αρχές που εσύ πιστεύεις και που δεν τις διαπραγματεύεσαι ούτε τις επεξεργάζεσαι σε κανένα…

μπλέντερ.