Το Πνεύμα του Τόνου

Αμοιβαιότητα
Του Κώστα Γεωργουσόπουλου

Στο «Βήμα της Κυριακής», σε έρευνα της Μυρτώς Λοβέρδου για τη συχνή- πυκνή παρουσία ξένων σκηνοθετών θεάτρου στην Ελλάδα και κυρίως στο Εθνικό Θέατρο, δήλωσα πως προσωπικά δεν έχω αντιρρήσεις γι΄ αυτού του είδους τα ανοίγματα, αρκεί να γίνονται αυτές οι ανταλλαγές με αμοιβαιότητα. Όπως κάθε είδους ανταλλαγή είτε στην οικονομία και το εμπόριο είτε στα πνευματικά και θεσμικά θέματα, έτσι και στη θεατρική αγορά η ανταλλαγή προϊόντων και παραγωγών έχει νόημα και αποβαίνει ωφέλιμη. Αμοιβαίως.

Όταν μάλιστα σκεφτεί κανείς, όπως τονίστηκε στην έρευνα, ότι είναι μέγα πρόβλημα που οι ξένοι σκηνοθέτες, οι οποίοι μάλιστα σκηνοθετούν ποιητικά κείμενα, δεν γνωρίζουν ελληνικά, το πράγμα κάνει επιτακτική την ανάγκη ανταλλαγής, δεδομένου ότι υπάρχουν αξιόλογοι (θα έλεγα συχνά αξιολογότεροι) Έλληνες σκηνοθέτες που έχουν σπουδάσει στο εξωτερικό και γνωρίζουν μεγάλες γλώσσες της θεατρικής παράδοσης. Δεν αντιλαμβάνομαι λοιπόν γιατί για κάθε μετάκληση ξένου σκηνοθέτη δεν συμφωνείται να μετακαλείται στη χώρα απ΄ όπου προέρχεται Έλληνας ισάξιος και γνώστης αυτός της γλώσσας που θα διδάξει. Ο Ευαγγελάτος, ο Βογιατζής, ο Χουβαρδάς, ο Τερζόπουλος, ο Ρεμούνδος, ο Ντουφεξής όχι μόνο σπούδασαν αλλά και ευδοκίμησαν και μερικοί έκαναν καριέρα στη Γερμανία. Ο Παπαβασιλείου, ο Στάικος, ο Αρδίττης, ο Ιορδανίδης κ.ά. έχουν ρίζες στη Γαλλία. Όλοι γνωρίζουν αγγλικά. Ο Διαμαντόπουλος και ο Πετρόπουλος έχουν ιταλική θητεία, ο Μάρκαρης γνωρίζει τουρκικά. Ο Λιβαθινός, ο Ήμελλος, η Ευαγγελάτου ρωσικά. Έχουν ένα πλεονέκτημα σε σχέση με τους ανελλήνιστους ξένους που διδάσκουν Έλληνες ηθοποιούς σε ελληνική γλώσσα τραγωδία έχοντας υπόψη τους ρωσικές, γεωργιανές, αγγλικές ή λιθουανικές μεταφράσεις που δεν σκαμπάζουν οι ηθοποιοί τους.

Παλιότερα ο Περικλής Κούκος στο Φεστιβάλ Αθηνών είχε επιβάλει στις ξένες μεγάλες ορχήστρες που έρχονταν υποχρεωτικά να περιλαμβάνουν στο πρόγραμμά τους ένα ελληνικό έργο. Δύσκολο; Όχι. Αυτονόητο;