Δίκτυο

«Χρυσόσκονη» με μυρουδιά λεβάντας
Γ.Δ.Κ.Σ.

Δεν ξέρω αν είμαστε πολλοί που δεν θαμπωνόμαστε με το «Αvatar» και δεν το θεωρούμε Το Μέλλον. Δεν ξέρω αν είμαστε πολλοί που προτιμούμε- Ύβρις!-, από σταρ σαν τον Τζορτζ Κλούνεϊ ή από γιαλαντζί τηλεοπτικούς «σταρ» που ξεφωνίζουν σε κωμωδιούλες της πεντάρας, τη Μάνια Παπαδημητρίου, την Άννα Μάσχα, τη Δέσποινα Κούρτη, τον Αργύρη Ξάφη, τον Δημήτρη Ξανθόπουλο, τον Θανάση Χαλκιά, ηθοποιούς καλούς έως εξαιρετικούς, που, αν ένας ικανός σκηνοθέτης ξέρει να τους διδάξει, μπορούν να είναι άμεσοι και αληθινοί στον φακό- δεν ξέρω καν αν είμαστε πολλοί που τους γνωρίζουμε και τους αναγνωρίζουμε… Δεν ξέρω αν είμαστε πολλοί εκτός του «mainstream» που παραληρεί με μεταγκονταρικές ελληνικές ταινίες ή που μπορεί να έχουμε τις ιδιαιτερότητές μας αλλά δεν θεωρούμε εαυτούς υποχρεωμένους να παραδινόμαστε αμαχητί σε ταινίες μόνο και μόνο γιατί το θέμα τους είναι η ιδιαιτερότητα. Δεν ξέρω αν είμαστε πολλοί που μπορεί να μας συγκινήσει μια σύγχρονη ελληνική ταινία όπου, τσεχωφικώ τω τρόπω, «δεν συμβαίνει τίποτα» έστω κι αν «από κάτω» συμβαίνουν τα πάντα. Δεν ξέρω αν είμαστε πολλοί που μπορεί να μας αγγίξει βαθιά ένα μαντίλι μιας μάνας η οποία δεν υπάρχει πια, που το ανακαλύψαμε σ΄ ένα φυλαγμένο κουτί στο κλειστό πατρικό σπίτι ή σε μια τσέπη της ρόμπας της και που ακόμα μυρίζει εκείνη την κολόνια τη φουζέρ ή τη λεβάντα με την οποία το ράντιζε. Δεν ξέρω αν είμαστε πολλοί που πιστεύουμε πως η καθημερινότητα μπορεί να γίνει κινηματογράφος λεπτών αποχρώσεων και ημιτονίων. Δεν ξέρω αν είμαστε πολλοί που ένα τραγούδι του Χατζιδάκι, όχι από τα «κοινόχρηστα», που το «ψάχνουν» σ΄ όλη την ταινία μπορεί να μας φέρει δάκρυα στα μάτια. Δεν ξέρω αν είμαστε πολλοί που πιστεύουμε πως η τέχνη δεν αξιολογείται με «αστεράκια» αλλά νιώθεται- μήπως γερνώντας γίνομαι ευάλωτος στη συγκίνηση και μελοδραματικός; Αλλά είμαι σίγουρος πως είμαστε περισσότεροι από τους πέντε που βλέπαμε στην «Όπερα», στην τελευταία προβολή της Πέμπτης, την ταινία της Μαργαρίτας Μαντά «Χρυσόσκονη». Και είμαι σίγουρος πως, όσοι τέλος πάντων είμαστε, αν πάμε να τη δούμε μπορεί να μη δούμε τη Μεγάλη Ταινία αλλά θα νιώσουμε καλά. Γιατί μπορούμε- ακόμα!- να συγκινηθούμε. Βαθιά.


Στα σοκάκια και στο παλκοσένικο
Κ.Κ.

Πήραν τους δρόμους, περιδιάβηκαν ως ντελάληδες τα σοκάκια, έπαιξαν σε πλατείες, ανέβηκαν στο σανίδι, έφτιαξαν ταινίες, οργάνωσαν γλέντια και απαθανάτισαν τις πιο όμορφες στιγμές σε βίντεο. Τώρα, δέκα χρόνια μετά, οργανώνουν τετραήμερο πανηγυρικό φεστιβάλ για να θυμίσουν την πορεία τους, αλλά και να παρουσιάσουν την καινούργια δουλειά τους. Ο λόγος για τις Τσιριτσάντσουλες, μια ομάδα ανήσυχων καλλιτεχνών που προσφέρουν ποιοτικό θέαμα, ικανό να διασκεδάσει, αλλά και να προβληματίσει. Σύμφωνα με τους ίδιους (τον Ελισσαίο Βλάχο, τον Κωνσταντίνο Πουλή και τα άλλα μέλη της ομάδας), οι Τσιριτσάντσουλες είναι φιλοσοφία ζωής, τρόπος επιβίωσης, δημιουργίας, επικοινωνίας ή ακόμα και φυγής. Είναι τρόπος αντίστασης και καταγγελίας! Το φεστιβάλ θα πραγματοποιηθεί από την Πέμπτη (4/3, ώρα έναρξης 19.00) μέχρι και την Κυριακή στο «Cine Φιλίπ», Θάσου 11, Πλ. Αμερικής, τηλ. 210-8647.444, 210-8612.476.

Ειδικά την Κυριακή θα υπάρχει θεατρική παράσταση για παιδιά (13.00), ενώ Παρασκευή και Σάββατο οι βραδιές θα κλείσουν με γλέντι. Αναλυτικό πρόγραμμα και επιπλέον στοιχεία στο σάιτ http://www.

tsiritsantsoules.gr.