[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Ελλάδα, η χώρα των αντιφάσεων

«ΜΑ ΥΠΑΡΧΕΙ Έλληνας σήμερα να λέει “πάρτε κι άλλα μέτρα και ας με θίγουν”;» ήταν το ερώτημα που μου υπέβαλε χθες ένας- δύσπιστος περί τα γκάλοπ- δημόσιος υπάλληλος που ψήφισε ΠΑΣΟΚ.

«Εγώ ψήφισα Ν.Δ. Φοροδιαφεύγω.

Αλλά παρότι τα μέτρα του Παπακωνσταντίνου θα με θίξουν, καλά κάνει!

Και αν συνεχίσει έτσι, θα ψηφίσω Παπανδρέου την επόμενη φορά!», ομολόγησε έτερος συμπολίτης μας με παρρησία.

Ελλάδα, η χώρα των αντιφάσεων. Και ίσως αυτή η συγκεκριμένη να είναι η πλέον εντυπωσιακή μετάλλαξη που υφίσταται τούτη την ώρα η πολύπαθη «κοινή γνώμη»:

Φοροφυγάδες που δηλώνουν ότι πρέπει να πληρώνουν τους φόρους τους… Παπανδρεϊκοί που δηλώνουν απογοητευμένοι από την πολιτική του Πρωθυπουργού…

Συντηρητικοί οι οποίοι ομνύουν στο όνομα του Παπανδρέου…

Μικρομεσαίοι που ασφυκτιούν, βλέποντας τις τραπεζικές στρόφιγγες να κλείνουν, τις επιταγές να σφραγίζονται και τα όνειρα μιας ζωής να πηγαίνουν στράφι…

Μισθωτοί που ανατριχιάζουν στην ιδέα ότι θα κοπεί ο 14ος ή ο 13ος μισθός. Δημόσιοι υπάλληλοι που τρέμουν στην περικοπή επιδομάτων τους. Ιδιωτικοί υπάλληλοι που φοβούνται ότι έρχονται τα ίδια και χειρότερα και γι΄ αυτούς. Αλλά που νιώθουν μια ανεπαίσθητη χαιρεκακία για τους «βολεμένους μονιμάδες» του Δημοσίου.

Συνδικαλιστές που στηρίχθηκαν από το ΠΑΣΟΚ και τώρα κάνουν ασκήσεις ισορροπίας τρόμου…

Βουλευτές της κυβερνητικής πλειοψηφίας που προσπαθούν να ανακαλύψουν επιχειρήματα για την απόσταση μεταξύ των προεκλογικών εξαγγελιών και των μετεκλογικών πρακτικών. Υπουργοί που μοιάζουν να τα έχουν χαμένα, καθώς άλλα υπολόγιζαν και άλλα βρήκαν…

Νεοφιλελεύθεροι που επιχαίρουν για τα μέτρα και ζητούν με διαστροφική χαρά περισσότερο σκληρά μέτρα. Και που αίφνης στηρίζουν Παπανδρέου και Παπακωνσταντίνου, λησμονώντας ότι στην παγκόσμια κρίση μάς οδήγησαν τα (θεοποιημένα από τους ίδιους) golden boys…

Και, πάνω απ΄ όλα, ένας ολόκληρος λαός να βιώνει το σύνδρομο της κατάθλιψης, της διεθνούς διαπόμπευσης, του εξευτελισμού. Αλλά που δεν το βάζει κάτω, αρκεί να έχει ένα παράθυρο στο μέλλον. Και αυτό είναι το δεύτερο εθνικό χρέος του Πρωθυπουργού: να μην πτωχεύσει η χώρα στα χέρια του και να δώσει ξανά την ελπίδα στους πολίτες. Γι΄ αυτό, κυρίως, πήρε τη μεγάθυμη λαϊκή εντολή στις 4 του Οκτώβρη.