«Πάλεψα τον καρκίνο σα να ήταν βαριά γρίπη»

Οι ζωγραφιές στις στολές των νοσοκόμων θυμίζουν σε νοσηλευτές και γιατρούς τη δυναμική προσωπικότητα της 16χρονης κοπέλας, η οποία επιμελήθηκε τα σχέδια χρησιμοποιώντας ανεξίτηλους μαρκαδόρους. Η Χάρις, που διαγνώσθηκε τον Αύγουστο του 2008 με λευχαιμία, πιστεύει πως η θετική ψυχολογία είναι το καλύτερο φάρμακο. Η μάχη που έδωσε με τον καρκίνο το επιβεβαιώνει.

Oι μελανιές στο σώμα της έβαλαν σε υποψία τη μητέρα της, παρά την αρχική καθησυχαστική διάγνωση των γιατρών που εκτιμούσαν πως η κλινική της εικόνα οφειλόταν στη λήψη αντιβίωσης. Τα αποτελέσματα των αιματολογικών εξετάσεων έδειξαν μυελοβλαστική λευχαιμία. Τους επόμενους οκτώ μήνες τούς πέρασε στο Παίδων «Αγλαΐα Κυριακού» και στον ξενώνα του Συλλόγου Γονιών Παιδιών με Νεοπλασματική Ασθένεια «Φλόγα».

Τις πρώτες έξι εβδομάδες νοσηλευόταν στην μονάδα εντατικής θεραπείας και μετά σε δωμάτιο απομόνωσης. Η αρρώστια είχε περάσει και στον πνεύμονα και βρισκόταν υπό στενή ιατρική παρακολούθηση. Δεν την τρόμαζε όμως ο καρκίνος. Είχε πείσει τον εαυτό της πως την ταλαιπωρούσε μία σοβαρή γρίπη, που σύντομα θα περνούσε. «Αντίθετα, ένιωθα άγχος, επειδή φοβόμουν πως θα με ξεχνούσαν οι φίλοι μου στη Σπάρτη. Πως δεν τους ένοιαζε που ήμουν μακριά και πως σύντομα θα με διέγραφαν από την παρέα», θυμάται η Χάρις Γεωργάκη, που σήμερα πηγαίνει στη Β΄ Λυκείου.

Τίποτα από όλα αυτά δεν συνέβησαν: το τηλέφωνο δεν σταμάτησε να χτυπάει κι όταν εκείνη έβγαινε από το νοσοκομείο και μετακόμιζε στον ξενώνα, την περίμενε πάντα μία έκπληξη: «Κάθε Σάββατο κάποιος από τους φίλους μου ταξίδευε για να είναι μαζί μου».

Σε όλη τη διάρκεια της συζήτησης η φωνή της είναι δυνατή, γεμάτη ενέργεια και αισιοδοξία. Δεν την ενοχλεί, λέει, που κάθε μήνα, περνά τέσσερις μέρες στο νοσοκομείο για να υποβάλλεται σε προληπτική χημειοθεραπεία. Μιλάει για τα μελλοντικά της σχέδια με ενθουσιασμό και ονειρεύεται τα φοιτητικά της χρόνια στο Πανεπιστήμιο των Ιωαννίνων- επιθυμεί να φοιτήσει στο Τμήμα Πλαστικών Σπουδών και Επιστημών της Τέχνης.

Για τους περισσότερους ο παιδικός καρκίνος παραμένει ευαίσθητο θέμα, ακόμη και ζήτημα ταμπού, ωστόσο η διευθύντρια του Ογκολογικού Τμήματος του Νοσοκομείου Παίδων «Αγλαΐα Κυριακού» κ. Ελένη Βασιλάτου- Κοσμίδη υπογραμμίζει πως τα παιδιά είναι πολύ πιο δυναμικά, με ισχυρές προσωπικότητες. Κάθε χρόνο νοσούν με καρκίνο στη χώρα μας 250 – 270 παιδιά. «Ο καρκίνος που χτυπά τα παιδιά είναι διαφορετικός από αυτό των ενηλίκωνη λευχαιμία, οι όγκοι νευρικού συστήματος και το λέμφωμα αποτελούν το 50% των παιδικών καρκίνων. Το σημαντικότερο όμως είναι πως έχουν καλύτερη πρόγνωση. Οι όγκοι αυτοί αποδεικνύονται πιο ευαίσθητοι στην θεραπεία.

[ ΙΝFΟ ]

Ο Σύλλογος Κύτταρο διοργανώνει ημερίδα με τίτλο «Παιδί με ΚαρκίνοΠαρόν και Μέλλον». Έχει προγραμματισθεί για σήμερα, από τις 10 το πρωί έως και τη 1.30 το μεσημέρι. Ξενοδοχείο Divani Caravel (Αθήνα)

Θρίλερ με το ακτινοθεραπευτικό

Η λειτουργία του πρώτου ακτινοθεραπευτικού κέντρου για ανηλίκους στην Ελλάδα έχει καθυστερήσει σημαντικά. Με τη δωρεά του ΟΠΑΠ αλλά και την κινητοποίηση του Συλλόγου «Φλόγα» αγοράστηκε ακτινοθεραπευτικό μηχάνημα νεώτερης τεχνολογίας που έχει εγκατασταθεί στο Νοσοκομείο Παίδων «Αγλαΐα Κυριακού». Το «θρίλερ» όμως δεν έχει τελειώσει: το τμήμα δεν έχει στελεχωθεί από έμπειρο τεχνικό προσωπικό ενώ εκκρεμούν και οι προσλήψεις νοσηλευτών.


Ο γελαστούλης που είναι παλικάρι

O 8χρονος σήμερα Δημήτρης γύρισε τον περασμένο Ιούνιο στο σπίτι του από παιδικό πάρτι παραπονούμενος πως ζαλιζόταν και έβλεπε τα πάντα διπλά. Η μητέρα του τον καθησύχασε και τον έβαλε για ύπνο. Όταν όμως ξύπνησε το επόμενο πρωί, το μάτι του ήταν υπερβολικά πρησμένο. Η διάγνωση ήταν ραβδομυοσάρκωμα. Το σοκ ήταν μεγάλο για την μητέρα του, κ. Ελένη Κουρταλή. Πίστεψε πως το εξωτερικό ήταν μονόδρομος. Ο επίκουρος καθηγητής Νευροχειρουργικής, Σπύρος Σγούρος, έβαλε φρένο στα αρχικά της σχέδια, όταν της είπε πως η διαμονή της στην Αγγλία μπορούσε να διαρκέσει μήνες με αποτέλεσμα να τη στερηθεί το δεύτερο παιδί της.

Ο όγκος μίκρυνε αμέσως, μετά τις πρώτες τρεις χημειοθεραπείες. Ακολούθησαν ακτινοθεραπείες που ολοκληρώθηκαν τα Χριστούγεννα. Ο Δημήτρης- οι γιατροί και οι νοσηλευτές τον φωνάζουν γελαστούλη- έχει επιστρέψει στο σχολείο, συνεχίζει τα μαθήματα αγγλικών και δεν λείπει ποτέ από τα μαθήματα ταε κβον ντο. Είναι, όπως λέει στη μητέρα του, τρισευτυχισμένος που η ζωή του κυλάει όπως πριν. Οι ώρες όμως που πέρασαν στο νοσοκομείο δεν ήταν εύκολες. Την προσέγγισαν εθελοντές του Συλλόγου «Κύτταρο» και οι συζητήσεις μαζί τους τη βοήθησαν πολύ. Το παλικάρι όμως ήταν ο Δημήτρης.