Ημερολόγιο Συνόρων «Έχω πάντα το συναίσθημα του πηγαινέλα»

Η ΓΙΑΓΙΑ μου δεν ήξερε καλά ούτε τα ελληνικά ούτε τα γαλλικά ούτε τα τουρκικά. Μιλούσε σε μια γλώσσα μοναδική, δική της… Ο πατέρας μου αναγκάστηκε να φύγει το 1922, με την Καταστροφή. Ήταν μεγαλύτερος από τα άλλα δύο αδέλφια του. Ο πατέρας του εξαφανίστηκε, πιθανόν τον σκότωσαν οι Τούρκοι. Ο μικρότερος γιος εξαφανίστηκε επίσης. Η μητέρα του, η γιαγιά μου, δεν βρισκόταν κοντά τους. Δούλευε ως οικιακή βοηθός στην Άγκυρα, σε δυο αδέλφια, πλούσιοι Έλληνες της πόλης. Με την κατάσταση που δημιουργήθηκε δεν κατάφερε να επιστρέψει στην Κιουτάχεια να πάρει τα παιδιά της. Έφυγε, μέσα σε τραγικές συνθήκες, με τα δυο αδέλφια στα οποία δούλευε…

ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ και τον θείο μου τους πήραν Έλληνες αξιωματούχοι του Ελληνικού Στρατού. Έμεναν σε διαφορετικά σπίτια. Στο σπίτι του αξιωματικού, ο πατέρας μου έκανε τον υπηρέτη. Πέρασε τρομακτικά χρόνια. Δεν μιλούσε ποτέ γι΄ αυτά τα χρόνια. Από τα ελάχιστα που κατάφερα να μάθω ήταν ότι ο αξιωματικός δεν του έδινε ούτε παπούτσια να φορέσει… Κάποια στιγμή έφυγε από τον αξιωματικό. Περιπλανιόταν στους δρόμους της Αθήνας, όπου τον βρήκε ένας παιδίατρος και τον πήρε στο σπίτι του. Χάρη σε αυτόν κατάφερε να πάει σχολείο. Μια μέρα, ενώ περπατούσε στους δρόμους της Αθήνας, είδε μια γυναίκα από το χωριό του, την οποία γνώρισε αμέσως επειδή είχε ένα εξόγκωμα στον λαιμό της. Της μίλησε και εκείνη τον αναγνώρισε. Του είπε τότε ότι η μητέρα του είναι στη Γαλλία και τον ψάχνει. Ειδοποίησε τον αδελφό του που δούλευε σε λατομείο στο Μεσολόγγι. Δεν ξέρω πώς ήρθαν σε επαφή με τη μητέρα τους. Το μόνο που ξέρω είναι ότι η γιαγιά μου τους πήρε στην Γαλλία με τη βοήθεια των δυο αδελφών τους οποίους είχε ακολουθήσει στο Παρίσι. Εκείνοι έκαναν εμπόριο γούνας και η γιαγιά μου δούλευε σαν ντελίβερι. Κάποια στιγμή, τα δυο αδέλφια, αποφάσισαν να επενδύσουν τα χρήματά τους σε ξενοδοχεία στην Κυανή Ακτή. Σε μια παραθαλάσσια πόλη, τη Μαντόν, στα γαλλοϊταλικά σύνορα, κοντά στο Μόντε Κάρλο.

Ο ΠΑΤΕΡΑΣ μου και ο αδελφός του έγιναν μάγειροι. Ακολούθησαν τη γιαγιά μου και δούλευαν ως μάγειροι στα ξενοδοχεία που εκείνη φρόντιζε, στη Μαντόν. Πέρασα τα πρώτα εννέα χρόνια της ζωής μου σε ξενοδοχεία. Τον χειμώνα, όταν η δουλειά σταματούσε και το ξενοδοχείο έκλεινε, έπρεπε να επιστρέψω στο Παρίσι. Τη μισή σχολική χρονιά την έκανα στη Μαντόν, την άλλη μισή στο Παρίσι. Έπρεπε να αλλάζω παρέες και φίλους. Έχω πάντα αυτό το συναίσθημα του πηγαινέλα από μικρό παιδί…

Η ΜΗΤΕΡΑ μου είναι Ελληνίδα, με καταγωγή από τη Σμύρνη. Μόνο που εκείνη γεννήθηκε στον Πειραιά. Γνωρίστηκαν με τον πατέρα μου στην Ελλάδα, με προξενιό. Κάθε καλοκαίρι ερχόμασταν οικογενειακώς στο Παλαιό Φάληρο. Από τη Μαντόν στη Γένοβα, από εκεί στον Πειραιά, 48 ώρες ταξίδι. Θυμάμαι την τεράστια διαφορά ανάμεσα στην Κυανή Ακτή και την Ελλάδα. Έβλεπες ακόμα παντού το αποτύπωμα του Εμφυλίου, ερείπια και σημάδια από σφαίρες. Πολλά προσφυγικά σπίτια. Οι συγγενείς της μητέρας μου στο Παλαιό Φάληρο έμεναν σε σπίτι όπου δεν υπήρχαν πλακάκια αλλά χώμα. Παρ΄ όλα αυτά, στην Ελλάδα είχα μια υπέροχη ζωή ως παιδί. Είχα πολλά εξαδέλφια. Η ζωή των παιδιών στη Γαλλία ήταν πιο κλειστή. Η Ελλάδα ήταν για μένα η χώρα όπου ξύπνησε η σεξουαλικότητά μου. Θυμάμαι ότι τα εξαδέλφια μου με πήγαιναν στην Τρούμπα, στον Πειραιά. Θυμάμαι αυτά τα παλιά σπίτια από όπου ξαφνικά εμφανίζονταν ημίγυμνες γυναίκες με ανατολίτικα χαρακτηριστικά, ένα τεράστιο χαμόγελο, σαν αυτό που βλέπουμε σε γυναίκες στις ταινίες του Φελίνι. Γοητευτικές και πρόστυχες. Για έναν έφηβο ήταν απίστευτο θέαμα…

ΤΑ ΕΞΑΔΕΛΦΙΑ με βομβάρδιζαν με ερωτήσεις για τη ζωή στη Γαλλία. Ήταν η εποχή που οι Έλληνες ταξίδευαν στο εξωτερικό μόνο ως μετανάστες. Όταν επέστρεφα στη Γαλλία έλεγα πως πέρασα τις διακοπές μου στην Ελλάδα. Οι Γάλλοι συμμαθητές μου με έβλεπαν σαν να είχα κάνει τον γύρο του κόσμου. Ήταν η εποχή που οι Γάλλοι ταξίδευαν κυρίως στη Γαλλία. Εγώ προσωπικά, ούτε στην Ελλάδα ούτε στη Γαλλία, ένιωθα εντελώς στο σπίτι μου. Αλλά το γαλλικό δημόσιο σχολείο μάς έκανε να αισθανθούμε Γάλλοι… Οι καθηγητές μου έλεγαν ότι το επώνυμό μου σημαίνει «γιος του λαού». Αν και αυτό δεν ήταν το αληθινό μου επώνυμο. Το επώνυμο της γιαγιάς μου ήταν Μιλιέτογλου. Όταν εκείνη πήρε τα δύο παιδιά της στη Γαλλία έπρεπε να βγάλει χαρτιά. Αλλά για τους Γάλλους το Μιλιέτογλου δεν ήταν καλό επώνυμο. Έτσι η μητέρα μου το άλλαξε. Το Δημόπουλος είναι η ελληνική μετάφραση του Μιλιέτογλου…

ΟΤΑΝ ήμουν ακόμα μαθητής ήθελα να γίνω ναυτικός. Επηρεασμένος από έναν εξάδελφο μου στην Ελλάδα, τον Τάσο. Διηγιόταν τα ταξίδια του σε όλο τον κόσμο. Καθόμουν σε μια γωνία και άκουγα γοητευμένος. Αποφάσισα να μπω στη Σχολή της Ναυτικής Εμπορίας στη Γαλλία. Όταν έπρεπε να περάσω από ιατρικό έλεγχο, δεν ξέρω πώς έγινε, ανακάλυψαν ότι πάσχω από δαλτωνισμό, ότι έβλεπα διαφορετικά τα χρώματα. Κάτι που, όπως ανακάλυψα αργότερα, δεν ήταν αλήθεια. Εμένα πάντως μου κόστισε, αποκλείστηκα… Τότε, μου βρήκε δουλειά μια φίλη της μητέρας μου στο στούντιο ενός φωτογράφου. Εκεί έμαθα το επάγγελμα. Ήθελα να συνδυάσω τη φωτογραφία με τα ταξίδια, αλλά δεν ήξερα πώς…

LΙΝΚ:

http://gazikapllani.blogspot.com