Η Κομισιόν φταίει για το αδιέξοδο

Την ανάγκη στήριξης της Ελλάδας από τη Γερμανία με την άμεση αγορά ομολόγων 5 δισ. ευρώ από την κρατική γερμανική τράπεζα ΚFW προτείνει ο Γερμανός ευρωβουλευτής του Ελεύθερου Δημοκρατικού Κόμματος (FDΡ) Γιώργος Χατζημαρκάκης, ο οποίος έχει προταθεί ως τοποτηρητής της Κομισιόν για το ελληνικό πρόγραμμα σταθερότητας.

O ελληνικής καταγωγής κ. Χατζημαρκάκης (το κόμμα του οποίου μετέχει στην κυβέρνηση Μέρκελ, κατέχοντας το χαρτοφυλάκιο του υπουργείου Εξωτερικών με τον Γκίντο Βεστερβέλε), σε συνομιλία που είχαν μαζί του «ΤΑ ΝΕΑ» επιρρίπτει ευθέως ευθύνες στην Κομισιόν διότι «ενώ γνώριζε από το φθινόπωρο την εικόνα της ελληνικής οικονομίας δεν έλαβε μέτρα, ούτε έκανε κάτι, αφήνοντας την Ελλάδα στο έλεος των κερδοσκόπων. Ούτε οι αγορές έχουν εμπιστοσύνη στις Βρυξέλλες από την ώρα που από τις δηλώσεις Παπακωνσταντίνου για τα μέτρα άφησαν να περάσουν 6 εβδομάδες για να βγει η Κομισιόν με μέτρα. Οι αγορές περιμένουν σταθερότητα και καταλαβαίνουν πως ούτε η Κομισιόν έχει αρκετά εργαλεία ούτε τα κράτη πολιτική συνοχής».

«Ασαφής ο Ρεν»
Όπως λέει χαρακτηριστικά ο Γερμανός ευρωβουλευτής που γνωρίζει μέρος του παρασκηνίου μεταξύ Βερολίνου και Βρυξελλών: «Η γερμανική κυβέρνηση διά του υπ. Οικονομικών κ. Σόιμπλε πήρε μια πρωτοβουλία να υπάρξει ένα πρόσωπο, μια προσωπικότητα που να αναλάβει τον ρόλο του επιτηρητή της ελληνικής προσπάθειας, την οποία εγώ έμαθα πριν από περίπου δέκα μέρες. Το κόμμα μου κι εγώ προσωπικά είχαμε μια συνομιλία με τον κ. Όλι Ρεν για το θέμα, όμως η δική του στάση δεν ήταν σαφής. Ο Φινλανδός επίτροπος Οικονομικών Υποθέσεων και ομοϊδεάτης πολιτικά με τους Γερμανούς Φιλελεύθερους βλέπει θετικά την ιδέα τοποθέτησης «επιτηρητή» της ελληνικής οικονομίας όμως, όπως μεταφέρει ο κ. Χατζημαρκάκης, ως εκπρόσωπος της Κομισιόν δεν θα συναινούσε. «Η Κομισιόν πιστεύει ότι μπορεί η ίδια να κάνει τη δουλειά και φοβούνται πως ένας επιτηρητής θα επηρεάσει τη δουλειά τους» είναι η ακριβής έκφραση του Γερμανού ευρωβουλευτή.

Σε ό,τι αφορά την εμπλοκή του δικού του ονόματος για τη θέση του «τοποτηρητή » της ελληνικής οικονομίας, ξεκαθαρίζει ότι επισήμως δεν έχει πάρει πρόσκληση από κανέναν. «Άλλοι διοχέτευσαν το δικό μου όνομα» λέει. « Η Γερμανία θέλει τον Λουκά Παπαδήμο, πράγματι θα ήταν ο ιδανικός άνθρωπος για να το κάνει, γιατί πιστεύει στο ευρώ και είναι εμπειρογνώμονας. Αν προχωρήσει πάντως αυτή η ιδέα πιστεύω ότι θα βοηθούσε πολύ την κυβέρνηση Παπανδρέου γιατί θα λειτουργούσε ως αλεξικέραυνο, απορροφώντας τους πολιτικούς κραδασμούς. Ένας τεχνοκράτης που δεν μιλάει ελληνικά δεν κάνει. Κατάλληλοι για αυτό τον ρόλο θα ήταν πρόσωπα ελληνικής καταγωγής που εργάζονται σε διεθνείς και νομισματικούς Οργανισμούς και όχι απλώς σε τράπεζες ή στο ΔΝΤ».

Όπως συμπληρώνει όμως, όποιος αναλάβει αυτήν τη δουλειά θα έχει πρόβλημα να κινείται ελεύθερα στην Ελλάδα! «Όταν είσαι κάθε βράδυ στις ειδήσεις και λες δυσάρεστα πράγματα δεν είσαι δημοφιλής. Προσωπικά έχω πολλούς και καλούς φίλους στην Κρήτη και δεν θα ήθελα να τους χάσω, όμως υπάρχουν πράγματα που κάνεις από καθήκον.


Ποιος είναι ο υποψήφιος τοποτηρητής

Ο κρητικής καταγωγής Γερμανός ευρωβουλευτής του Ελεύθερου Δημοκρατικού Κόμματος (FDΡ) Γιώργος Χατζημαρκάκης γεννήθηκε το 1966 και έκανε λαμπρές σπουδές στη Βόννη και την Οξφόρδη (Πολιτικές και Οικονομικές Επιστήμες), μιλάει άπταιστα ελληνικά και εκτός των πολλών ρόλων που έχει είναι πρόεδρος της μεικτής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής για τις σχέσεις Ε.Ε.- πΓΔΜ, μέλος στην Επιτροπή Προϋπολογισμού του Ευρωκοινοβουλίου και πρόεδρος του γερμανο-ελληνικού Οικονομικού Συνδέσμου (DΗW) από το 2005. Είναι παντρεμένος και έχει δύο κόρες.
[ ΠΡΟΕΚΤΑΣΕΙΣ ] Γιατί να είμαστε χώρα με διπλά βιβλία;
Του Γιώργου Λακόπουλου

«Xαμογέλα ρε, τι σου ζητάνε;». Ήταν ο τίτλος σ΄ ένα παλιό μυθιστόρημα του Χρόνη Μίσσιου. Δεν είναι εύκολο να το πει κάποιος σ΄ έναν Έλληνα, την ώρα που ακούει τα δελτία των οκτώ να απαριθμούν τις αξιώσεις των κοινοτικών από την Ελλάδα. Αυτά που μας ζητούν ο Ζαν-Κλοντ Τρισέ, ο Όλι Ρεν και η λοιπή κομπανία δεν προσφέρονται για μειδιάματα. Ή μήπως προσφέρονται; Κι όμως, υπάρχει μια άλλη ανάγνωση της φασαρίας για το ελληνικό δημοσιονομικό ναυάγιο που οδηγεί σε άλλο συμπέρασμα: η επιτήρηση και οι κοινοτικές πιέσεις μπορεί και να είναι υγιής εξέλιξη για την ελληνική οικονομία! Να μην ξεχνιόμαστε. Η Ελλάδα με την- εθελούσια- συμμετοχή της στην ευρωζώνη εκχώρησε στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, την Κομισιόν και τα λοιπά όργανα της ευρωζώνης αντίστοιχες αρμοδιότητες. Συναποδέχθηκε τους όρους αλλά και τις ποινές για όποιον τους παραβιάζει.

Ότι αυτή είναι που όχι απλώς παραβίαζε όσα δέχθηκε με το Σύμφωνο Σταθερότητας- το κάνουν άλλωστε και άλλοι- αλλά έδινε και πλαστά στοιχεία δεν αλλάζει τους κανόνες.

Οι αρνητικές επιδόσεις της παραβιάζουν ρητές συμβατικές υποχρεώσεις που ανέλαβε προκειμένου να μετάσχει στο ευρώ. Ότι το έκρυβε κάτω από το χαλί συνιστά απλώς επιβαρυντική περίπτωση.

Ευλόγως- και νομίμως- οι κοινοτικοί μηχανισμοί κινούνται για να αποκαταστήσουν την τάξη. Ουδέν πιο φυσιολογικό. Η Επιτροπή, η Τράπεζα και οι λοιποί κοινοτικοί θεσμοί ενεργούν μεν εις βάρος μας αυτή την περίοδο, αλλά ενεργούν για λογαριασμό μας και κατ΄ εξουσιοδότησή μας.

Αν είχαμε ακόμη τη δραχμή ως νόμισμα, ουδείς θα μας εγκαλούσε. Θα μπορούσαμε να καταρρεύσουμε ως οικονομία με την άνεσή μας και πάντως χωρίς να γίνεται ο κακός χαμός στις Βρυξέλλες. Και το 1994 βρεθήκαμε μπροστά σε κερδοσκοπικά παιχνίδια. Είμαστε χώρα- μέλος, αλλά κανένας κοινοτικός αξιωματούχος δεν σήκωσε ούτε το τηλέφωνο. Γιατί, απλούστατα, σε κανέναν δεν είχαμε αναθέσει να το κάνει.

Από αυτή την οπτική γωνία η εικόνα αλλάζει. Μήπως εν τέλει μάς συμφέρει η πίεση να επιστρέψουμε σε ορθολογικά δημοσιονομικά μεγέθη; Μήπως δεν είναι κι άσχημα να μην είμαστε χώρα με διπλά βιβλία;

Δεν θέλουμε ούτε να ξέρουμε πού θα μπορούσε να μας οδηγήσει η αδυναμία- πόσω μάλλον η άρνηση όπως προτείνουν ορισμένοι- να διορθώσουμε αυτά τα μεγέθη. Με άλλα λόγια αυτό που μας ζητούν από τις Βρυξέλλες είναι απλώς το αυτονόητο- αν θέλουμε να μείνουμε στην ευρωζώνη. Άλλωστε, για να παραφράσουμε τον Αμερικανό πολιτικό Χέντι Λοντζ: «Η Ευρωπαϊκή Ένωση υπάρχει για να μην πάμε στην Κόλαση, όχι για να μας στείλει στον Παράδεισο».