[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Το «θείο δώρο» του κινητού

Πατώ για τρίτη φορά το κουμπί της απόρριψης στο μικροσκοπικό κινητό μου, καθώς ο ίδιος καλών τηλεφωνά επίμονα, διακόπτοντας επανειλημμένα την προσπάθειά μου να αυτοσυγκεντρωθώ και να γράψω ένα βιαστικό κείμενο.

Την ίδια υστερία όμως- για να ΄μαι ακριβοδίκαιη- δείχνω κι εγώ όταν παίρνω εναγωνίως ξανά και ξανά τον αριθμό του κανακάρη μου και δεν απαντά. Στον κινηματογράφο, στις συνεντεύξεις Τύπου, στο θέατρο ακούς διαρκώς κάποιο κινητό να τσιρίζει- κανείς σχεδόν δεν το κλείνει πια ούτε για λίγο. Ένα κινητό είναι σχεδόν πάντα κολλημένο- σαν σκουλαρίκιστο αυτί κάθε οδηγού.

«Τι έχει συμβεί τα τελευταία χρόνια για να προκύψουν ξαφνικά τόσα πολλά να ειπωθούν- τόσο πολλά και τόσο πιεστικά ώστε να μη μπορούν να περιμένουν;» αναρωτιέται έκπληκτος ο ήρωας του Φίλιπ Ροθ, όταν επισκέπτεται τη Νέα Υόρκη ύστερα από δέκα χρόνια στην εξοχή. «Τι ήταν εκείνο που στήριζε παλαιότερα τους ανθρώπους και τώρα έχει καταρρεύσει, κάνοντας την αδιάκοπη συζήτηση στο τηλέφωνο προτιμότερη από την περιπλάνηση χωρίς την επιτήρηση κανενός: να βαδίζει κανείς για λίγο μόνος, αφομοιώνοντας τους δρόμους μέσα από τις ζωώδεις αισθήσεις του, απορροφημένος στις μυριάδες σκέψεις που εμπνέουν οι δραστηριότητες μιας πόλης».

Γι΄ αυτόν, η προσκόλληση στα κινητά μοιάζει πραγματική τραγωδία και ο ανυπόμονος καλών γίνεται «ένας θυμωμένος, μικρός, ηλίθιος θεός». «Το να εξαλείφεις την εμπειρία της απόστασης», γράφει, «αναπόφευκτα θα έχει δραματικό αποτέλεσμα». Και καταλήγει- μέσω του ήρωά του- ο μεγάλος Αμερικανός συγγραφέας: «Δεν είχα προβλέψει ότι η τεράστια μοναξιά των ανθρώπων θα παρήγαγε αυτή την απεριόριστη λαχτάρα να ακουστούν και την επακόλουθη αδιαφορία για το ενδεχόμενο να τους κρυφακούσουν. Όλα αυτά τα μαραφέτια διόλου δεν υπόσχονται ότι θα λειτουργήσουν ως θείο δώρο, προάγοντας τον στοχασμό σε ευρύτερα κοινωνικά στρώματα».

Στοχασμός; Σκέψη; Η φιλοσοφία ζει το τέλος της, όπως έλεγε ο στοχαστής Κώστας Αξελός, που μας άφησε φτωχότερους πριν από λίγες μέρες…