Η κοινή γνώμη έχει ένστικτο

Ως σκληρά αλλά αναγκαία πέρασαν στην κοινή γνώμη τα μέτρα που ανακοινώθηκαν. Μπορεί πολλοί θιγόμενοι δημόσιοι υπάλληλοι να διαμαρτυρήθηκαν, μπορεί να υπάρχουν ατέλειες που πρέπει να διορθωθούν, όπως π.χ. οι υπερβολικά πολλές απαιτούμενες αποδείξεις για την εξασφάλιση του αφορολόγητου ορίου, όμως η πλειοψηφία φαίνεται πως θεωρεί τις αποφάσεις σωστές.

Ένα βασικό χαρακτηριστικό των μέτρων που συμβάλλει στη θετική αξιολόγησή τους είναι ότι πράγματι λαμβάνεται μέριμνα ώστε να μη θιγεί κανένας με εισόδημα κάτω από 30.000 ευρώ. Μόνο κάποιοι δημόσιοι υπάλληλοι με επιδόματα θα έχουν απώλειες σ΄ αυτή την εισοδηματική κατηγορία, αλλά και αυτές θα αντισταθμιστούν πιθανότατα από τις φορολογικές ελαφρύνσεις.

Σε μια τέτοια καταιγίδα είναι σημαντικό να μη βρέχονται τουλάχιστον αυτοί που κινδυνεύουν να πνιγούν.

Ένα άλλο θετικό χαρακτηριστικό είναι ορισμένα από τα μέτρα, όπως π.χ. αυτά για την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής και για το Ασφαλιστικό, επιχειρούν να αντιμετωπίσουν χρόνια διαρθρωτικά προβλήματα της χώρας και όχι απλώς να κλείσουν προσωρινά την τρύπα του προϋπολογισμού. Προκαλεί πραγματικά εντύπωση πόσο πολλοί τολμούν πλέον να μιλήσουν υπέρ της ανάγκης να διαρθρωθούν οι υπερβολές του ασφαλιστικού μας συστήματος. Χρειάστηκε μια κρίση για να ξεπεραστεί το ταμπού αυτό, που απείλησε κάποτε να ρίξει την κυβέρνηση Σημίτη.

Τα βασικά αυτά θετικά στοιχεία των μέτρων δεν αναιρούν τον χαρακτήρα τους ως επώδυνων. Δεν είναι Κροίσος ο δημόσιος υπάλληλος που παίρνει πάνω από 2.000 ευρω τον μήνα και θα δει ξαφνικά το εισόδημά του να μειώνεται. Ούτε είναι ευχάριστο για έναν υψηλόμισθο υπάλληλο του ιδιωτικού τομέα, των 5.000 ευρώ τον μήνα (καθαρά περίπου 3.500), να καλείται να πληρώσει άλλη μια «έκτακτη εισφορά» 1.350 ευρώ, αλλά αυτήν τη φορά σε μόνιμη βάση, την ίδια ώρα που στην εργασία του πιθανότατα κόβονται μπόνους και ίσως κινδυνεύει και η ίδια του η θέση. Αυτές όμως είναι οι συνέπειες της κρίσης. Κάποιοι πρέπει να πληρώσουν. Αν, μάλιστα, στους υψηλόμισθους προστεθούν επιτέλους και οι φοροφυγάδες, έστω και λίγοι στην αρχή, κάτι θα έχει γίνει…

Πέρα και πάνω, όμως, από το δίκαιο ή άδικο, επώδυνο ή μη χαρακτήρα τους, τα μέτρα ήταν αναπόφευκτα για να σωθεί η χώρα από τη χρεοκοπία και από την καταδίκη σε συνθήκες ύφεσης και άρα μακροπρόθεσμης φτώχειας. Είναι πολύ απλό. Αν δεν μπορεί να δανειστεί το κράτος, δεν πληρώνονται συντάξεις και μισθοί. Αν δεν μπορούν να δανειστούν οι τράπεζες, δεν δίνονται δάνεια σε επιχειρήσεις και πολίτες και δεν χρηματοδοτείται η ανάπτυξη. Αυτή την απλή αλήθεια ευτυχώς φαίνεται πως την κατάλαβαν στο τέλος οι περισσότεροι.