[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Φύλακες στη σίκαλη, μόνοι σας τώρα

Πάνε κοντά δύο εβδομάδες από την ημέρα που πέθανε ο συγγραφέας του «Φύλακα στη σίκαλη», αλλά εγώ μόλις χτες κατάφερα να στριμώξω την κολλητή μου που λατρεύει το εμβληματικό βιβλίο του Σάλιντζερ όπως περίπου οι μουσουλμάνοι την πέτρα της Μέκκας, και να στήσουμε εκ του προχείρου ένα φιλολογικό μνημόσυνο.

Αν αυτού, η φίλη μου μού διηγήθηκε το πρωτοχρονιάτικη περιπέτειά της στα βιβλιοπωλεία του κέντρου της Αθήνας. Το οδοιπορικό ήταν μέρος του σχεδίου της να αποσπάσει τη δεκατριάχρονη ανιψιά της από την ακατανίκητη έλξη του Χόντος σέντερ και να την εισαγάγει στον μαγικό κόσμο της λογοτεχνίας, αλλά πού…

Στην τούρλα της Πρωτοχρονιάς το μόνο που έλειπε από τους πωλητές του Πάμπλικ, του Ελευθερουδάκη, του Λίμπρο και μερικών άλλων βιβλιοπωλείων του κέντρου ήταν η ψωνάρα της συγκεκριμένης που ζητούσε επίμονα τον «Φύλακα» για να πιάσουν τα μάγια του και η προέφηβη ανιψιά να μυηθεί στη λόγια και ενήλικη ζωή σωστά και αναίμακτα.

Οι άνθρωποι ανεβοκατέβηκαν σκάλες, μπήκαν σε αποθήκες, πληκτρολόγησαν όλους τους δυνατούς συνδυασμούς, αλλά η έκδοση του Επίκουρου με την περίφημη μετάφραση της Τζένης Μαστοράκη δεν αναφερόταν ούτε στη λίστα με τα πολτοποιημένα.

Τελικά το λογοτεχνικό τοτέμ με το ασημένιο εξώφυλλο βρέθηκε στον «Μικρό Κοραή» Χαλανδρίου και έτσι το βιβλιοπωλείο της γειτονιάς πήρε για άλλη μια φορά την εκδίκησή του.

Όσο για την επιχείρηση «μύηση», τι να σας πώ; Η μικρή σταμάτησε στις δύο πρώτες σελίδες. «Δεν αντέχω που ο Χόλντεν είναι τόσο πληγωμένος» είπε στη θεία της. Η φίλη μου απογοητεύτηκε. Εγώ όμως αναγκάστηκα να παραδεχτώ ότι η μύηση είχε κιόλας αρχίσει και μάλιστα ήταν σε καλό δρόμο.