«Ο φόβος του διαφορετικού μας καταντά ανόητους»

«Ο χορός είναι το βλέμμα μας προς τους άλλους» λέει η χορογράφος Αγγελική Στελλάτου που παραδίδει μια «σκηνή των θαυμάτων»
Η Αγγελική Στελλάτου σκέφτεται πρώτα και στη συνέχεια επικοινωνεί με τον κόσμο. Εκφραστικά της μέσα, η κίνηση και ο χορός. Με αυτά δουλεύει για να δώσει ένα ιδιαίτερο, σύγχρονο ύφος στη νέα όπερα δωματίου του Γιώργου Κουρουπού «Η σκηνή των θαυμάτων». Μία μαύρη κωμωδία βασισμένη στο ομώνυμο ιντερμέδιο του Μιγκέλ ντε Θερβάντες που θα κάνει παγκόσμια πρώτη στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών.

«Η ιστορία έχει να κάνει με ένα ζευγάρι απατεώνων και τον υπηρέτη τους, οι οποίοι επινοούν μια παράσταση που- όπως λένε στους χωρικούς- βλέπει κάποιος εφόσον δεν είναι Εβραίος ή νόθος. Και επειδή όλοι προσπαθούν να αποδείξουν την καθαρότητά τους και πως δεν διαφέρουν γίνονται ανόητοι. Επειδή είναι σημαντικό για εκείνους να δείξουν ότι ανήκουν σε μια ομάδα με κοινά χαρακτηριστικά παρά ότι είναι διαφορετικοί» λέει η χορογράφος, η οποία με τον Δημήτρη Παπαϊωάννου δημιούργησε το 1986 την Ομάδα Εδάφους.

Από τη διάκρισή της ως χορεύτριας του σόλο «Σκαλοπάτια» στην παράσταση «Ανθρώπινη δίψα», τα μονοπάτια του χορού την οδήγησαν στη χορογραφία θεατρικών παραστάσεων και όπερας, αλλά και σε σκηνοθετικές απόπειρες. «Κάθε φορά που καταπιάνομαι με κάτι καινούργιο νιώθω τρόμο. Με σώζει το γεγονός ότι είμαι δουλευταρού και πως μπαίνω μέσα στο έργο.

Πριν από τη “Σκηνή των θαυμάτων” είχα δουλέψει πάνω στο οπερατικό είδος με την “Υπνοβάτιδα” του Βιτσέντζο Μπελίνι σε σκηνοθεσία Δημήτρη Παπαϊωάννου, την “Επιστροφή της Ελένης” σε μουσική Θάνου Μικρούτσικου και τη “Μήδεια” του Κερουμπίνι σε σκηνοθεσία Μιχάλη Κακογιάννη. Όμως δεν θα πω για τον εαυτό μου ότι είμαι εξοικειώμενη με την όπερα. Κατάφερα βέβαια τέσσερις μήνες μετά τις προετοιμασίες και τις πρόβες να αποκτήσω μια σχέση με αυτό το νέο έργο, έχοντας καταλάβει τη δυναμική του».

Όταν ο Θερβάντες έγραφε τη «Σκηνή των θαυμάτων» τον 17ο αιώνα, πρόθεσή του ήταν να σχολιάσει τον ρατσισμό και τη μισαλλοδοξία ως αθεράπευτες παθήσεις στις κοινωνίες όλων των εποχών. Ο συνθέτης Γιώργος Κουρουπός προσθέτει μουσική δημιουργώντας με τη βοήθεια του σκηνοθέτη Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου και την κινησιολογία της Αγγελικής Στελλάτου ένα σκηνικό θέαμα για οκτώ τραγουδιστές, έναν ηθοποιό- χορευτή, δύο ηθοποιούς και μουσικό σύνολο.

«Στο έργο δεν υπάρχει χορός αλλά στυλιζαρισμένη κίνηση. Το εύρημα ήταν να δημιουργήσουμε συγκεκριμένες κινήσεις, σκόπιμα μη φυσικές. Καταφύγαμε στο κουκλοθέατρο και στους χαρακτήρες της κομέντια ντελ άρτε για να στήσουμε την ιστορία. Το θετικό ήταν ότι οι τραγουδιστές είχαν τη διάθεση να προσφέρουν τον εαυτό τους για να δουλέψουμε τις ιδέες μας. Από αυτήν τη συνεργασία αρχίζει η επικοινωνία με τον κόσμο. Το μόνο που νιώθω ότι κάνω καλά είναι να παράγω κίνηση».

Για την Αγγελική Στελλάτου «ο χορός είναι το μόνο πράγμα στο οποίο συγκεντρώνομαι. Είναι αυτή η προσπάθεια να μιλήσεις, να επικοινωνήσεις το δικό σου βλέμμα προς τους άλλους. Όταν έχεις και το ελεύθερο από τους καλλιτέχνες, τότε το μήνυμα περνάει προς τα έξω. Αυτό συμβαίνει σε κάθε χορογραφική απόπειρα. Γι΄ αυτό και δεν είναι η επιλογή των βημάτων σε ένα σύγχρονο έργο ή ο περιορισμός του κινησιολογικού λεξιλογίου σε ένα κλασικό μπαλέτο που προσδιορίζουν τις ποιότητες του χορογράφου».

ΙΝFΟ

«Η σκηνή των θαυμάτων» στις 9, 10, 11 Φεβρουαρίου στην Αίθουσα «Νίκος Σκαλκώτας» στο Μέγαρο Μουσικής. Εισιτήρια 40, 25, 9 ευρώ, τηλ. 210-
7282.300.

«Ζηλεύω όσους ρίχνονται στην περιπέτεια»

Η Αγγελική Στελλάτου μετά τις σπουδές της στην Κρατική Σχολή Χορού παρακολούθησε με υποτροφία του Ιδρύματος Ωνάση μαθήματα χορού στο στούντιο του Μιρς Κάνινγκχαμ, στη Νέα Υόρκη.

Η Ομάδα Εδάφους ήταν ένα επόμενο μεγάλο κεφάλαιο στην επαγγελματική της εμπειρία.

Ακολούθησε η τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας όπου ανέλαβε επικεφαλής χορογράφος. Στιγμή κορυφαία, καθώς γευόταν την αίσθηση της επιτυχίας και τη δυνατότητα να ρίξει γέφυρες με το εξωτερικό. «Για μένα επιτυχία είναι να έχω δουλειά. Και μία επιθυμία, πείτε τη ματαιοδοξία:

να αφήσω κάτι πίσω μου με τις κινήσεις μου. Είμαι εσωστρεφής χαρακτήρας, γι΄ αυτό και δεν μπορώ εύκολα να προσαρμοστώ σε ξένο περιβάλλον. Αληθινά ζηλεύω εκείνους που μπορούν με ευκολία να ρίχνονται στην περιπέτεια της αλλαγής τόπου, συνηθειών και να δημιουργούν νέες σχέσεις.

Χρειάζομαι οικείο περιβάλλον, φίλους και αποδοχή. Η μόνη ανάγκη να βρεθείς σε διπλανό χωριό είναι για να καταλάβεις το μέγεθός σου και να μην ξεφύγεις από την κλίμακα του μέτρου.

Προσωπικά έχω επίγνωση των δυνατοτήτων και των ορίων μου».