«Εισβολή» σκέιτμπορντ και γκράφιτι στην κρατική σκηνή

Ανοίγει την πόρτα του-πρώτο- το ΚΘΒΕ για να υποδεχτεί νέους καλλιτέχνες του γκράφιτι, δεξιοτέχνες του σκέιτμπορντ, χιπχόπερς και τη «νεανική δημιουργική οργή» τους
Πώς συνυπάρχει ένας θεατής του θεάτρου με μια ομάδα νεαρών που σχεδιάζουν γκράφιτι, «κυλούν» πάνω σε ρόδες, είναι σκέιτερς, μπρέικ-ντάνσερς, χιπ-χόπερς, ζογκλέρ, οπαδοί της γκόθικ αρτ, ακροβάτες με ποδήλατα, σκοινιά, κρίκους, είναι νεαροί Τσιγγάνοι, μέλη του συγκροτήματος κρουστών της Ιθάκης;

Προς το παρόν, η συνύπαρξη επιτεύχθηκε αλλά μόνο…

εικαστικά μέσω μιας τοιχογραφίας με σχετικό θέμα που σχεδιάστηκε από ομάδα νεαρών γκραφιτάδων στο φουαγιέ της Πειραματικής Σκηνής του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, στη Μονή Λαζαριστών.

«Μήπως έχουμε κι εμείς και οι άλλοι λόγο σ΄ αυτό που λέτε θέατρο; Μήπως χωράμε κι εμείς στη σκηνή ή στην πλατεία, εκτός από την κυρία με τη γούνα;».

Ίσως αυτό να ήταν το μήνυματο σύνθηματου τίτλου του γκράφιτι στην είσοδο της Πειραματικής Σκηνής του ΚΘΒΕ, μπορεί και τίπο τα, θα δείξει» λέει στα «ΝΕΑ» ο Γιάννης Λιβιεράτος, επικεφα- λής της πενταμελούς ομάδας γκραφιτάδων που φιλοτέχνησε το γιγαντιαίο γκράφιτι 160 τ.μ. στην είσοδο του θεάτρου.

«Δεν ξέρω αν είναι πολιτικό αυτό που λέμε με τα γκράφιτι. Αν ήταν καθαρά πολιτικό το θέμα θα είχε κάποιους τύπους που έχουν πρηστεί από το πολύ φαΐ και τα πολλά λεφτά… Είναι τραγική η κατάσταση στην Ελλάδα σήμερα. Στο γκράφιτι του θεάτρου, όχι δεν αυτοσχεδιάσαμε. Είναι μια μορφή εικαστικής παράστασης αυτό που κάναμε. Το θέατρο δεν είναι μόνο αυτό που γίνεται. Χωράει κι άλλες μορφές τέχνης. Και τα εικαστικά και τα γκράφιτι και τη μουσική και τα κρουστά και τον χορό και τους ζογκλέρ και τους νέους… Χωράμε όλοι» συμπληρώνει ο Γιάννης Λιβιεράτος.

Η συνέχεια αναμένεται ώς το τέλος της άνοιξης και προβλέπεται ιδιαίτερα ηχηρή, πρωτοποριακή, ανατρεπτική, ίσως και υπονομευτική. «Φτάνει πια. Μιλήσαμε πολύ για τους ανθρώπους. Τώρα πρέπει να μιλήσουμε με τους ανθρώπους» δηλώνει ο εμπνευστής της νέας αυτής πρότασης, καλλιτεχνικός διευθυντής του ΚΘΒΕ Σωτήρης Χατζάκης.

«Μόνο ενωμένες δυνάμεις μπορεί να μας οδηγήσουν στο να τελειώνεινα σκοτώσουμε- η μεταπολίτευση. Δεν μπορούνσκουριασμένα ιδεολογήματα να καθορίζουν τις ζωές των ανθρώπων σήμερα. Ακόμα κι αν προέρχονται από την Αριστερά. Δεν μπορείς να εγκλωβίζεις σε μνήμη ζόφου τα παιδιά και να τα φορτώνεις ένα μερτικό οδύνης για ό,τι συνέβη το ΄73 λ.χ. Καλή είναι η ιστορική μνήμη, αλλά δεν μπορεί η ζωή τους να βρίσκεται κάτω από ένα ιδεολόγημα ζόφου. Έχουμε ανάγκη από νέο ξεκίνημα και είναι τόσο ωραίο ένα νέο παιδί στην Πλατεία Αριστοτέλους μ΄ ένα σκέιτ να μην ξέρει τον Στάλιν και τον Τρότσκι, ούτε τον Μπελογιάννη, τον Ζέρβα και τον Άρη. Να μην ξέρει τίποτα. Το προτιμώ αυτό το παιδί. Γιατί δεν διαχωρίζει τους ανθρώπους. Κι είναι αυτά τα παιδιά που θα βρουν τους δρόμους. Όπως στο ταξίμι ή στα αναστενάρια. Θα βρουν τον δρόμο».

Σε μια πόλη με 100.000 φοιτητές, οι νέοι θεατές (ηλικίας 16-25 ετών) του ΚΘΒΕ δεν ξεπερνούσαν το 2%

«Ο θυμός μεταπλάθεται σε δημιουργία»

Όλα άρχισαν ύστερα από μια μίνι έρευνα που επιχείρησε ο νεοτοποθετηθείς το περασμένο καλοκαίρι καλλιτεχνικός διευθυντής του ΚΘΒΕ Σωτήρης Χατζάκης, η οποία αφορούσε στα ηλικιακά και ποιοτικά χαρακτηριστικά των θεατών του θεάτρου. Οι νέοι θεατές (ηλικίας 16-25 ετών) του ΚΘΒΕ δεν ξεπερνούσαν το 2%…

«Έτσι αρχίσαμε να ψάχνουμε ποια είναι η καινούργια τελετουργία αυτής της γενιάς.

Ποια η θρησκευτικότητα που τους συνενώνει… Τελικά, ο θυμός είναι η τελετή- διαβατήριο για να οδηγηθείς στη δημιουργία. Η ουσία είναι η μετάπλαση του θυμού σε δημιουργία».

Παίξατε δηλαδή τον ρόλο του διαχειριστή του θυμού των νέων;

«Θα ήταν υπερβολή. Μάλλον τάσσομαι και θυμώνω μαζί τους. Το κίνημα του Δεκεμβρίου στο μήνυμά του ήταν συγκλονιστικό. Οι νέοι μάς έλεγαν πως τους οργανώνουμε ένα μέλλον που δεν τους περιέχει. Μόνο που έμειναν στον θυμό. Κι έτσι το κίνημα εξετράπη κι έσπαγε τις βιτρίνες του κόσμου. Αν δεν διαγνώσουμε και δεν προλάβουμε αυτόν τον θυμό θα έχουμε τέτοιες εξελίξεις που δεν τις φανταζόμαστε.

Όταν αποκλείεις έναν νέο από το να μετέχει επί του μέλλοντός του, τότε η ζωή σου (της ίδιας της κοινωνίας) τελεί εν κινδύνω… Η λύση, το μέλλον, βρίσκεται κάτω από τις σκιές των αγαλμάτων. Κάτω απ΄ το έπος της πόλης. Η πόλη αυτή έχει πάντα ένα έπος που μας υποδεικνύει έναν εξωτερικό εχθρό.

Όμως τώρα ο εχθρός είναι εδώ, είναι ο εαυτός μας, είναι το πώς μπορεί κάποιος να μεταπλάσει την αντίρρησή του σε διείσδυση στην κοινωνία».


Τσιγγάνικος γάμος και φεστιβάλ χιπ χοπ

Ο «δημιουργικός θυμός των νέων» βρίσκει στέγη στην Πειραματική Σκηνή του ΚΘΒΕ, στο μικρό θέατρο της Μονής Λαζαριστών, που η τεράστια αυλή της θα μεταβληθεί σε «Χώρο Δράσης» για νέους «οργισμένους» δημιουργούς από τα μέσα Μαΐου έως τα μέσα Ιουνίου. Θα γίνει και χώρος θεαμάτων για τα… σκοινιά απ΄ όπου κρεμιούνται οι νεαροί ζογκλέρ, πίστα για τα σκέιτ, σκηνή για τα κρουστά και τα τραγούδια τους, τοίχος για τα ακροβατικά τους, σκηνικό για «Τo dance or not to dance», όπως ονομάζουν την ιδιότυπη χορευτική τους παράσταση. Αλλά και βήμα για να καταθέσουν παράπονα, προτάσεις και οράματα νεαροί Τσιγγάνοι, χώρος για να διοργανώσουν έναν τσιγγάνικο γάμο (παράσταση)… Στις 7 και 8 Μαΐου ο χώρος του Βασιλικού Θέατρου του ΚΘΒΕ θα δοθεί δωρεάν για το Βαλκανικό Φεστιβάλ Χιπ Χοπ.