Γνώμη

Αθέατες επιτυχίες
Του Γιώργου Ρουσάκη

Έτοιμο είναι για μια ακόμη φορά το ελληνικό βόλεϊ για τη μεγάλη διάκριση μετά τις προκρίσεις, έπειτα από το ανταγωνιστικό πρόσωπο που έδειξαν Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός προς τους κορυφαίους της Ευρώπης.

Όσο και αν οι αντίπαλοι στον δρόμο για την εξάδα είναι δύο εκπρόσωποι της μεγάλης παράδοσης και οικονομικής δύναμης του ρωσικού βόλεϊ (Ζενίτ Καζάν και Ντιναμό Μόσχας) οι δύο ομάδες μας διαθέτουν αρετές και διεκδικούν επί ίσοις όροις την πρόκριση.

Το ελληνικό ανδρικό βόλεϊ έχει δημιουργήσει τη δική του σημαντική ιστορία στην κορυφαία ευρωπαϊκή διοργάνωση. Λείπει μόνο το τρόπαιο.

Ο Ολυμπιακός έχει αγωνισθεί δύο φορές σε τελικό (1992, 2002) και ο Ηρακλής Θεσσαλονίκης τρεις (2005, 2006, 2009), ενώ και ο Παναθηναϊκός κάνει συχνά έντονη την παρουσία του.

Αγωνιστικά πάμε καλά, αλλά εκεί που πήραμε μηδέν για μια ακόμη ήταν στο θέμα της παρουσίας θεατών. Η προσέλευση κόσμου σε Ρέντη και Γλυφάδα, στους εντός έδρας αγώνες Ολυμπιακού και Παναθηναϊκού στους ομίλους, ήταν από τις χειρότερες (γύρω στους 700 μ.ο.) και μοιραία έπεσαν τα πρόστιμα της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας (CΕV) που θέλει γεμάτα γήπεδα.

Ο κυριότερος λόγος που δεν παρακολουθεί κόσμος (και)

τα ευρωπαϊκά ματς είναι ότι οι δύο μεγάλοι εδρεύουν σε γήπεδα παρωχημένα, τα οποία δεν ικανοποιούν τις στοιχειώδεις απαιτήσεις του σημερινού φίλαθλου κοινού (μετρό, πάρκινγκ, χώροι συνάντησης- αναψυχής).

Επιπλέον, δεν απευθύνονται ουσιαστικά στην τεράστια δεξαμενή φίλων τους.

Καιρός για γενναία επένδυση ώστε να μπει το βόλεϊ του ΠΑΟ και του Ολυμπιακού σε χώρους όπως τα ΟΑΚΑ, ΣΕΦ, Ολυμπιακό Συγκρότημα σε Γουδή και Φάληρο. Είναι μονόδρομος προκειμένου το βόλεϊ να προσελκύσει κόσμο (όχι μόνο από τους φανατικούς ποδοσφαιρικούς οπαδούς) και να αποφέρει έσοδα.