Εναλλακτικά Γίναμε όλοι οικονομολόγοι

ΜΕΤΑ ΤΗΝ 11η Σεπτεμβρίου 2001 ο Ζαν Μαρί Κολομπανί, διευθυντής τότε της εφημερίδας «Μοντ», απέδειξε ξανά γιατί είναι ένας από τους κορυφαίους αρθρογράφους στην ιστορία της γαλλικής δημοσιογραφίας. «Είμαστε όλοι Αμερικανοί», έγραψε. Είναι, βεβαίως, γνωστό τι έγινε μετά. Η 11η Σεπτεμβρίου έβαλε τις ΗΠΑ από τη μια καταστροφή στην άλλη. Αφγανιστάν, «άξονας του κακού», Ιράκ, χαμηλά επιτόκια που έφεραν τη φούσκα ακινήτων και μετά την τραπεζική κρίση που έγινε οικονομική ύφεση.

Μετά την 4η Οκτωβρίου 2009 γίναμε όλοι οικονομολόγοι. Την αρχή έκανε ο Κώστας Καραμανλής. Πολιτεύθηκε προεκλογικά κατά πρωτοφανή τρόπο, λέγοντας ότι η χώρα χρειάζεται πρόγραμμα-σοκ στην οικονομία με πάγωμα μισθών και συντάξεων, αλλαγή του Ασφαλιστικού και πάταξη της φοροδιαφυγής. Λες και δεν ήταν πρωθυπουργός τα τελευταία πέντε χρόνια και δεν μπορούσε να τα είχε αντιμετωπίσει! Αυτό το περίεργο πολιτικό πρωθύστερο ήταν μια φάλτσα νότα στην ελληνική δημόσια ζωή.

Ο ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ έκανε την αρχή και μετά το φάλτσο συνεχίστηκε. Εδώ και τρεις μήνες είμαστε όλοι οικονομολογούντες. Όχι οικονομολόγοι. Γιατί οικονομικά ούτε ξέρουμε ούτε έχουμε σπουδάσει. Βουλευτές και αναλυτές, υπουργοί- όχι του οικονομικού επιτελείου- αξιωματούχοι, παράγοντες και δημοσιογράφοι έχουν άποψη. Για το πώς θα αντιμετωπίσουμε τις αγορές. Για το τι πρέπει να γίνει με την εισοδηματική πολιτική και τους μισθούς στο Δημόσιο. Για τα spreads. Για τον ΦΠΑ και για το αναπτυξιακό μοντέλο της χώρας. Στην ίδια γραμμή και οι ξένοι. Οι δημοσιογράφοι του ΒΒC έχουν εντρυφήσει στα εσωτερικά της κυβέρνησης και ψάχνουν τις αποχρώσεις μεταξύ Λούκας, Παπακωνσταντίνου και Παπουτσή. Κάθε αναλυτής έχει άποψη για το αν η Ελλάδασε περίπτωση χρεοκοπίας- μπορεί να διασωθεί από τις Βρυξέλλες ή αν θα χρειαστεί πολιτική παρέμβαση με επικεφαλής τους Γερμανούς. Και διάφοροι παραλληλίζουν την Ελλάδα με την Αργεντινή και προλέγουν ότι σε δύο χρόνια θα έχουμε ρίξει την πετσέτα στην ευρωζώνη και θα έχουμε επιστρέψει στη δραχμή.

ΒΟΗΘΑΕΙ ΟΛΟ αυτό; Ίσως ναι, ίσως όχι. Ναι, γιατί ο διάλογος γίνεται εις επήκοον της ελληνικής κοινωνίας. Την εξοικειώνει με την πραγματική κατάσταση της οικονομίας. Και την προετοιμάζει για τα χειρότερα. Άρα επιτρέπει στην κυβέρνηση Παπανδρέου να πάρει κάποια μέτρα. Όχι, γιατί η συζήτηση για το αν θα χρεοκοπήσουμε και τι σημαίνει αυτό τείνει να μετατραπεί σε αυτοεπιβεβαιούμενη διεθνή προφητεία. Προς το παρόν, κάποιοι μας παίζουν «λονγκ»- θεωρώντας ότι θα αναμορφωθούμε και θα αντέξουμε. Κάποιοι μας παίζουν «σορτ»- σπεκουλάροντας στο βραχυπρόθεσμο σενάριο ότι η Ελλάδα, κι αν δεν χρεοκοπήσει, θα βρεθεί στο χείλος του γκρεμού.

Η συζήτηση δημιουργεί έναν επικίνδυνο φαύλο κύκλο. Το πρόβλημα είναι ότι «οικονομολογεί» και η κυβέρνηση Παπανδρέου. Εδώ και τρεις μήνες υπουργοί και Πρωθυπουργός μιλούν διαρκώς για την οικονομία, αλλά δεν κάνουν τίποτε γι΄ αυτήν. Ή μάλλον κάνουν ένα μικρό βήμα μπροστά για να κάνουν αμέσως πίσω. Ας ελπίσουμε ότι αυτό δεν θα κρατήσει πολύ.