Μια γυναίκα, δύο άντρες και μια συνεχής απώλεια

Η γυναικεία περσόνα που σημαδεύει τον ελληνικό κινηματογράφο την τελευταία δεκαετία λέγεται Θεοδώρα Τζήμου. Και το επιβεβαιώνει με την ταινία «Ricordi mi»
Γεννημένη στο Ουζμπεκιστάν το 1974, ερμηνεύει στο «Ricordi mi» της Στέλλας Θεοδωράκη «μια γυναίκα που ψάχνει να βρει την ταυτότητά της μέσα από την αναζήτηση της μνήμης και μέσα από ένα πρόσωπο, έναν άνδρα, που στιγμάτισε τη ζωή της».

Η σκηνοθέτις λέει πως πρόκειται «για μια ταινία πάνω στην απώλεια, τη μνήμη, την αγάπη». Ηρωίδα της είναι μια γυναίκα που προσπαθεί να ξαναχτίσει τη ζωή της ύστερα από μια περίοδο μεγάλου πόνου. Προσπαθεί να σβήσει από τη μνήμη της τον θάνατο του συντρόφου της, την ίδια εποχή που κάνει μια έρευνα για την απελπισία και την ανερχόμενη φτώχεια στην Αθήνα. Η ταινία παρακολουθεί το ταξίδι αυτής της γυναίκας και την προσπάθειά της να αποδεχθεί την απώλεια, ζώντας σε έναν περιπετειώδη χώρο που παντρεύει το φανταστικό με το πραγματικό, σε μια πόλη που χάνεται στη λήθη…

Τι γυρεύει η ηρωίδα στους δρόμους της Αθήνας;
Η αναζήτηση στους δρόμους της Αθήνας είναι αυτό που μας γειώνει σήμερα σε σχέση με την αστική πραγματικότητα. Μπορεί ο καθένας μας να κουβαλάει έναν ολόκληρο κόσμο στο κεφάλι του, αλλά παράλληλα μ΄ αυτόν συμβιώνει και ο κόσμος της Αθήνας-πραγματικότητας, που σε αναγκάζει- μ΄ έναν σωστό τρόπο όμως- να κάνεις πολυδιάστατη τη δική σου εσωτερική αλήθεια. Γιατί το εγώ του καθενός μας σχηματίζεται και υφίσταται μέσα από τους άλλους και τον περιβάλλοντα χώρο, όπως επίσης και από τους ανθρώπους που αγαπάμε.

Από τη «Συμφωνία χαρακτήρων» της Λουκίας Ρικάκη το ΄99, μέχρι σήμερα, η Θεοδώρα Τζήμου (που συνεργάστηκε στο θέατρο και με τον Μιχαήλ Μαρμαρινό) έχει μια δεκαετία αλλεπάλληλων επιτυχιών σε όλα τα φιλμ στα οποία εμφανίστηκε. Από το «Παρά λίγο, παρά πόντο, παρά τρίχα», το «Είναι ο Θεός μάγειρας» ή την «Πανδώρα» του Γιώργου Σταμπουλόπουλου που της χάρισε το πρώτο κρατικό βραβείο ερμηνείας του υπουργείου Πολιτισμού. Και, φυσικά, είναι η εμβληματική φιγούρα των ταινιών του Κωνσταντίνου Γιάνναρη, καθώς πρωταγωνιστεί και στις τρεις- «Από την άκρη της πόλης», «Δεκαπενταύγουστος», «Όμηρος». Αλλά και της νέας του («Μan in the sea»), που θα ξεκινήσει όπου να ΄ναι και τώρα κάνουν πρόβες… Μα στο «Ricordi mi» καλείται να ερμηνεύσει έναν κόντρα μέχρι τώρα ρόλο. Μια διανοούμενη σε υπαρξιακή κρίση. Μια γυναίκα ανάμεσα σε δύο άντρες και μια απώλεια… «Ο ένας άντρας της ταινίας είναι υπαρκτός και ο άλλος ανύπαρκτος ή μήπως και οι δύο “υπαρκτοί”; Τo δίπολο ή το τρίπολο κυριαρχεί καθημερινά στον καθένα μας. Σημασία έχει ο χειρισμός της απώλειας μέσα από τα πρόσωπα που μας περικλείουν. Η απώλεια είναι ένα γεγονός το οποίο αναγκαζόμαστε να χειριστούμε καθημερινά στις ανθρώπινες σχέσεις», απαντά η Θεοδώρα Τζήμου, για την οποία οι μοναχικές βόλτες της στην πολύβουη Αθήνα της ταινίας είναι μια αποκάλυψη.

Το «Να με θυμάσαι», το «Ricordi mi», του
τίτλου της ταινίας ποιος και γιατί το λέει;


Είναι έκφραση που υποδηλώνει μια καθαρά ανθρώπινη ανάγκη. Δηλαδή, όποιος υπάρχει απέναντί μας να μας θυμάται, που σημαίνει και να μας αγαπά. Είναι η ανάγκη μας για έναν παντοτινό έρωτα. Για να μη «χαθούμε» ποτέ. Και στο θέατρο, αλλά και στη μουσική σκηνή με τον Κωστή Μαραβέγια έχει εμφανιστεί η Θεοδώρα Τζήμου. Όμως οι εμφανίσεις της στον ελληνικό κινηματογράφο την έχουν «καθορίσει»… Δικαιολογημένα, λοιπόν, την ρωτάμε προς τα πού, κατά τη γνώμη της, κοιτάζει ο σημερινός ελληνικός κινηματογράφος. «Νομίζω προς πολλά μέτωπα διαφορετικών κατευθύνσεων. Επαναπροσδιορίζει και αυτός την ταυτότητά του», απαντά.

ΙΝFΟ

Το «Ricordi mi» της Στέλλας Θεοδωράκη με τους: Θεοδώρα Τζήμου, Λάζαρο Γεωργακόπουλο, Γιώργο Αρμένη, Ελένη Γερασιμίδου, Έρση Μαλικένζου, Γιάννη Θωμά, βγαίνει αύριο στους κινηματογράφους.

«Η ΤV έφερε εισιτήρια»

Το γεγονός πως πολλές ελληνικές ταινίες σκίζουν εμπορικά στα ταμεία, πώς το βλέπει η Θεοδώρα Τζήμου; Πού νομίζει ότι οφείλεται αυτό; «Στην εμπλοκή της τηλεόρασης στην ελληνική κοινωνία, σε μεγάλο ποσοστό», απαντά. Εσείς επιλέγετε αυτές που λέμε «προσωπικές» ή «με άποψη» ταινίες. Γιατί;

Η άποψη προκύπτει από την προσωπική θέση του καθενός από εμάς. Η άποψη δεν υφίσταται αν δεν υπάρχει προσωπική θέση.

Κι αν σας ρωτούσα τι σημαίνει για εσάς σινεμά, θέατρο, τηλεόραση;

Αν είχα απαντήσεις σε αυτά τα ζητήματα, θα είχα σταματήσει να κάνω σινεμά και θέατρο. Θεωρώ πως είναι σημεία που προσπαθώ- και οφείλω ως καλλιτέχνις- συνεχώς να εξιχνιάζω μέσα μου και να προχωρώ όσο μπορώ.