Το Πνεύμα του Τόνου

Όσο υπάρχουμε…
Της Εύας Κοταμανίδου

Μέρες απολογισμών και η μνήμη τρέχει πίσω σε χαρές και λύπες που μας άγγιξαν, μας απογείωσαν, μας πλήγωσαν, μας μάτωσαν. Κι όπως κι αν το κάνεις, οι λύπες είναι αυτές που μένουν χαραγμένες βαθιά μέσα μας.

Οι χαρές της ζωής περνάν και φεύγουν γρήγορα, οι απώλειες τρυπώνουν επίμονα στο μυαλό, ζητάνε δόσιμο σκέψης, θύμησης, οι απόντες ζητάνε επίμονα να συνεχίσουν να μετέχουν στο παρόν ύστερα από μας. «Όσο θα με θυμούνται θα υπάρχω»! Από την παρέα του θεάτρου μάς πήρε πολλούς και εκλεκτούς το 2009: Αλέκα Παΐζη, Μπεάτα Ασημακοπούλου, Θόδωρος Έξαρχος, Ευγένιος Σπαθάρης, Σπύρος Καλογήρου, Άννα Παϊτατζή, Δημήτρης Αστεριάδης, Σπεράντζα Βρανά· από τους ποιητέςσυγγραφείς: Τάσος Δενέγρης, Νίκος Κάσδαγλης, Αλέξανδρος Αργυρίου, Ρένα Σταυρίδη- Πατρικίου, Γαλάτεια Σαράντη· κι ακόμα, Χρήστος Παπουτσάκης, Πάνος Τζαβέλλας, Μιχάλης Παπαγιαννάκης, Έλλη Παππά, η τραγική σύντροφος του Μπελογιάννη. Ο καθένας και μια ξεχωριστή, μια ιδιαίτερη προσωπικότητα που σφράγισε, επηρέασε με το πέρασμά του το έργο του, τον κύκλο του είδους του κι αν όχι το σύνολο της κοινωνίας, πολλοί το κέρδισαν κι αυτό, ένα μεγάλο μέρος της. Οι μέρες κυλούν, τα χρόνια φεύγουν όλο και πιο γρήγορα, αδυσώπητος, αδηφάγος ο χρόνος καταπίνει ζωές, μια τελευταία ανάσα μάς περιμένει όλους, μα «όσο ζω υπάρχω» κι όσο υπάρχουμε στη ζεστή φωλιά της σκέψης μας θα «υπάρχουν» κι όσοι αγαπημένοι έφυγαν για το μεγάλο, χωρίς επιστροφή, ταξίδι.

Ο ποιητής το είπε θαυμάσια:

«Δώδεκα και μισή, τι γρήγορα που πέρασεν η ώρα/ Δώδεκα και μισή, τι γρήγορα που πέρασαν τα χρόνια»!